کتاب زنانی که مرد می شوند

کتاب زنانی که مرد می‌ شوند؛ باکره‌های قسم خورده آلبانیایی نوشتۀ آنتونیا یونگ و ترجمۀ منیژه مقصودی و محمدمهدی فتوره چی است. این کتاب را انتشارات اندیشه احسان منتشر کرده است.

درباره کتاب زنانی که مرد می‌ شوند

از زمان انتشار کتاب زنانی که مرد می‌ شوند در سال ۲۰۰۱ تغییرات بسیار زیادی در حال ازبین‌بردن زندگی سنتی در آلبانی است. حکومت کمونیستی شدید و محدود طی پنجاه سال در اروپا، جمعیت این کشورها را درون مرزهای خود حفظ کرده بود. علی‌رغم اینکه در این رژیم زنان مجبور به کار در خارج از منزل و معمولاً پابه‌پای مردان بودند، زندگی سنتی در مناطق روستایی ادامه داشت. هرگونه دینی به مدت ۲۳ سال ممنوع شده بود که با فروپاشی کمونیسم در سال ۱۹۹۱ به پایان رسید و با اینکه انجام فرایض دینی تقریباً از بین رفته بود، بااین‌همه موارد بسیار زیادی از انجام فرایض دینی در خلوت و خصوصی ادامه داشت.

 اکنون دیدن زنان جوان (که معمولاً به‌صورت گروهی هستند) بدون محافظین سنتی تقریباً عادی شده است. مواردی نیز وجود دارد که زوج‌های جوان قبل از ازدواج با یکدیگر زندگی می‌کنند (البته معمولاً با این روابط نزدیک در فاصلۀ کوتاهی با یکدیگر ازدواج می‌کنند و اگر ازدواج نکنند زنی که چنین رابطه‌ای را داشته است، زوج مناسبی برای هیچ مرد دیگری نخواهد بود). چنین رفتاری اگر وجود داشته باشد، در سایر شهرهای آلبانی بسیار نادر و در روستاها هم ناممکن است.

با اینکه همجنس‌گرایی بین مردان وجود دارد؛ ولی عمیقاً از سوی اکثریت جامعه نکوهش می‌شود و وجود همجنس‌گرایی میان زنان بی‌اندازه غیرطبیعی به نظر می‌رسد. در این جامعه تعداد بسیار کمی از زنان به‌تنهایی زندگی می‌کنند؛ اما سنت باکره‌های قسم‌خورده راهی را برای زنان گشوده است که بتوانند مستقل و جدا از خانواده زندگی کنند. آن‌ها به‌عنوانِ نمونه می‌توانند زنان دیگر را تشویق کنند که زندگی به سبک مردانه را برای خود انتخاب کنند. نکتۀ قابل‌توجه این است که در جهان غرب تمایل زیادی نسبت به همجنس‌گرایی وجود دارد و حتی در مواردی آن را تشویق می‌کنند، درحالی‌که در سایر نقاط جهان تنفر نسبت به آن در حال افزایش است.

خواندن کتاب زنانی که مرد می‌ شوند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای علاقه‌مندان به حوزۀ جامعه‌شناسی مناسب و کاربردی است.

بخشی از کتاب زنانی که مرد می‌ شوند

«ساختمان جدید دیگری که در نزدیکی این میدان قرار دارد، کلیسای عظیم ارتدکس با درهای بزرگ طلایی است که اطراف آن نرده‌کشی شده است. این کلیسا روبروی یک ساختمان قدیمی قرار گرفته است که دکتر جانی باشا اولین بیمارستان زنان و زایمان را در سال ۱۹۳۱ در دوران حکومت زوگ در آنجا ساخت. این ساختمان در سال ۱۹۴۴ به ستاد مرکزی گشتاپوی آلمان تبدیل شد و در دورهٔ حکومت هوکسا (Hoxha) این ساختمان تبدیل به مرکز بازجویی سیگورومی (Sigurimi) شد. با فروپاشی کمونیسم، این ساختمان دهه‌های زیادی بسته بود تا اینکه اخیراً تحت عنوان «خانهٔ برگ‌ها» بازگشایی شده است، به‌عنوان موزه‌ای که به افرادی تخصیص دارد که در آنجا رنج کشیده‌اند (شکنجه شده‌اند)، بیشتر وسایل اصلی همراه با پرونده‌ها و یادداشت‌های توضیحی در جای خود قرار دارند. نمودارهایی وجود دارند که دقیقاً نشان می‌دهند چه کسی در تمام این عملیات سرکوبگرانه شرکت داشته است که شامل رده‌بندیِ خبررسان‌ها به مقامات دولتی است و همچنین نمایش فیلم بسیار پرطرفداری است که در دههٔ ۱۹۷۰ ساخته شده و از شجاعت افرادی که برای کمونیسم جنگیده‌اند، قدردانی کرده است.

این موزه موردتوجهِ زیاد پژوهشگرانی قرار دارد که دربارهٔ این دورهٔ تاریخ آلبانی تحقیق می‌کنند و شامل مصاحبه‌های زیادی با افرادی است که به نحوی در این مرکزِ بازجویی فعالیت داشته‌اند و پژوهش دربارهٔ آن به یافتن موضوعاتی منجر خواهد شد که هنوز هم باید رونمایی شوند. در مورد روش (روند) کار موزه بحث‌هایی وجود دارد؛ عده‌ای می‌خواهند مطمئن شوند که آنچه که به نمایش گذاشته می‌شود، هیچ‌گونه دست‌کاری نشده باشد و عده‌ای ترجیح می‌دهند در مورد انبوه «گوشی‌های» قرمزرنگ ساختگی در ورودی موزه، یا انبوه سیم‌های قلابی ضبط که برای تأکید بر میزان استفاده از این نوع ابزار شنود در گذشته است، نوعی ابتکار عمل (خلاقیت) به کار برده شود.

 دو موزهٔ «هنر پناهگاه‌سازی» (Bunk’Art) نیز از ساختمان‌های بسیار جدید در تیرانا هستند. یکی از این دو موزه پشت مسجد میدان اسکندربیگ قرار دارد که به‌عنوانِ نمونهٔ بزرگ یک پناهگاه ساخته شده است (قطعاً اعضای AAA همه چیز را دربارهٔ پناهگاه‌ها در آلبانی می‌دانند). این پناهگاه جدید عکس تمام افرادی را که تحت رژیم کمونیستی در آلبانی شکنجه یا کشته شده‌اند را عرضه می‌کند و در طبقه زیرین نمایشگاه‌های بیشتری دررابطه‌با تاریخ پرفرازونشیب آن دوران وجود دارد.»