کتاب ماجراهای یک جامعه شناس اتفاقی

کتاب ماجراهای یک جامعه‌شناس اتفاقی (چگونه بدون کِسل شدن جهان را تبیین کنیم) نوشته‌ی پیتر ال. برگر و با ترجمه‌ی سید مسعود ماجدی روایتی خودنوشت از مسیر فکری و حرفه‌ای یکی از چهره‌های مهم جامعه‌شناسی است. نویسنده از تجربه‌های شخصی، تحصیلی و کاری خود استفاده کرده تا نشان دهد جامعه‌شناسی چگونه می‌تواند ابزاری برای فهم جهان انسانی باشد بی‌آنکه به رشته‌ای خشک و ملال‌آور تبدیل شود. انتشارات اندیشه احسان آن کتاب را منتشر کرده است و متن حاضر نسخه‌ای است که برای خواندن در قالب کتاب الکترونیکی آماده شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ماجراهای یک جامعه شناس اتفاقی

کتاب ماجراهای یک جامعه‌شناس اتفاقی با نقطه‌ی عزیمت یک سخنرانی در دانشگاه مرکزی اروپا آغاز می‌شود؛ جایی که پیتر ال. برگر تصمیم می‌گیرد به‌جای ارائه‌ی یک متن نظری خشک، تاریخ فکری و ماجراهای حرفه‌ای خود را روایت کند. او در همان آغاز توضیح می‌دهد که چگونه از دل یک دعوت سخنرانی، ایده‌ی نوشتن آن کتاب شکل گرفته است و چرا معتقد است جامعه‌شناسی نباید کسل‌کننده باشد. در ادامه‌ی کتاب ماجراهای یک جامعه‌شناس اتفاقی، برگر از تجربه‌های دانشجویی خود در نیویورک، آشنایی با دانشکده‌ی جدید برای تحقیقات اجتماعی، و نقش سه استاد کلیدی‌اش – آلبرت سالمون، آلفرد شوتز و کارل مایر – در شکل‌گیری نگاه جامعه‌شناختی‌اش می‌گوید. او نشان می‌دهد چگونه از دل کلاس‌هایی درباره‌ی بالزاک، دورکیم، وبر و پدیدارشناسی، نوعی «چشم‌انداز جامعه‌شناختی» در او شکل گرفته که هم به ادبیات و تاریخ نزدیک است و هم به زندگی روزمره. کتاب ماجراهای یک جامعه‌شناس اتفاقی در فصل‌های بعدی وارد جزئیات بیشتری از کارهای میدانی و پژوهشی برگر می‌شود؛ از پایان‌نامه‌ی کارشناسی‌ارشدش درباره‌ی پروتستان‌های پورتوریکویی در شرق هارلم تا رساله‌ی دکتری‌اش درباره‌ی جنبش بهائی. او در خلال این روایت‌ها، مفاهیمی مانند کاریزما و روزمره‌شدن، نخبگان شناخت‌شناسانه، دفاع‌های شناختی و واقعیت‌های چندگانه را توضیح می‌دهد و نشان می‌دهد این مفاهیم چگونه از دل تجربه‌های عینی و مواجهه با افراد و گروه‌های مختلف برایش معنا پیدا کرده است. در بخش‌هایی دیگر، کتاب ماجراهای یک جامعه‌شناس اتفاقی به تجربه‌ی خدمت سربازی، کارهای حاشیه‌ای، سفرها و مواجهه‌ی نویسنده با لایه‌های مختلف جامعه‌ی آمریکا می‌پردازد؛ تجربه‌هایی که به‌ظاهر ربطی به دانشگاه ندارند اما در شکل‌گیری حساسیت جامعه‌شناختی او نقش مهمی داشته‌اند.

خلاصه کتاب ماجراهای یک جامعه شناس اتفاقی

کتاب ماجراهای یک جامعه‌شناس اتفاقی مسیر تبدیل‌شدن پیتر ال. برگر به جامعه‌شناس را از زاویه‌ی اول‌شخص دنبال می‌کند؛ از تصمیم اولیه‌اش برای کشیش‌شدن تا کشف جامعه‌شناسی در دانشکده‌ی جدید نیویورک. او نشان می‌دهد چگونه یک «اشتباه اولیه» در انتخاب رشته، به حرفه‌ای مادام‌العمر تبدیل شده است. نویسنده در آن کتاب تجربه‌های میدانی خود را – از تحقیق درباره‌ی پروتستان‌های پورتوریکویی و کلیساهای پنطیکالیستی در هارلم تا مطالعه‌ی تاریخی جنبش بهائی – با توضیح مفاهیم نظری پیوند می‌زند. مفاهیمی مانند روزمره‌شدن کاریزما، واقعیت‌های چندگانه، توزیع اجتماعی دانش و دفاع‌های شناختی از دل روایت‌های عینی بیرون کشیده می‌شوند. دغدغه‌ی اصلی کتاب نشان‌دادن این است که جامعه‌شناسی زمانی زنده و معنادار است که به زندگی روزمره، ایمان دینی، سیاست و تجربه‌های حاشیه‌ای انسان‌ها گره بخورد و نه به محاسبات کمّی محدود شود.

چرا باید کتاب ماجراهای یک جامعه شناس اتفاقی را بخوانیم؟

کتاب ماجراهای یک جامعه‌شناس اتفاقی تصویری نزدیک از این‌هم‌نشینی زندگی شخصی، تجربه‌ی میدانی و نظریه‌ی جامعه‌شناختی ارائه کرده است. خواننده می‌بیند مفاهیم بزرگ چگونه از دل کلاس‌های کوچک، خیابان‌های هارلم، کلیساهای محلی و حتی پادگان نظامی شکل می‌گیرند. این اثر برای فهم زنده‌تر جامعه‌شناسی و نسبت آن با جهان انسانی نمونه‌ای روشن و پرجزئیات فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب ماجراهای یک جامعه‌شناس اتفاقی به دانشجویان و علاقه‌مندان جامعه‌شناسی، پژوهشگران دین و فرهنگ، و کسانی پیشنهاد می‌شود که کنجکاوند ببینند یک مسیر فکری چگونه در برخورد با دانشگاه، مهاجرت، ایمان، سیاست و زندگی روزمره شکل می‌گیرد و تغییر می‌کند.

بخشی از کتاب ماجراهای یک جامعه شناس اتفاقی

«در تابستان سال ۲۰۰۹ برای ايراد سخنرانی عمومی در دانشگاه مركزی اروپا در بوداپست دعوت شدم. وقتی از آن‌ها پرسيدم توقع چه نوع سخنرانی از من داريد آن‌ها گفتند اين كاملاً به نظر خود من بستگی دارد. من از آن متنفرم. من مبلغ مذهبی نيستم و وعظی هم برای خطاب كردن در بوداپست ندارم. سپس آن‌ها گفتند ما يك نمونه مفيد داريم كه آن را تاريخ خود می‌نامیم. آيا منظور آن‌ها اتو بيوگرافی بود؟ نه منظور آن‌ها ارائه كارهای فكری سخنران بود- موضوعاتی كه با آن‌ها سروکار داشته، مردم و ماجراهایی كه در مسير كارهايش با آن‌ها روبرو شده است. اين كار به نظرم سرگرم‌کننده آمد. نه‌تنها اين سخنرانی برای من مطبوع و سرگرم‌کننده بود بلكه شنوندگان هم از شنيدن آن چنين حسی داشتند. وقتی به خانه برگشتم تصميم گرفتم در اين مورد كتابی بنويسم و اين همان كتاب است. در همان تابستان، درست قبل از سفر به بوداپست، در وين با دختر يك دوست صحبتی داشتم. او به‌تازگی در رشته جامعه‌شناسی شروع به تحصیل‌کرده بود. او كتاب قديمی من يعنی دعوتی به جامعه‌شناسی را خوانده و از جامعه‌شناسی انتظار تجربه‌های فكری هیجان‌انگیزی داشت. در عوض، او از آن كسل شده بود و به نظرش خسته‌کننده می‌آمد. من نمی‌دانستم چه نوع جامعه‌شناسی در آن روزها در دانشگاه وين تدريس می‌شد... در دهه‌های اخير جامعه‌شناسی از دو بيماری رنج می‌برد. بت وارگی روش‌شناختی... و دومی تبليغ ايدئولوژيكي... اين دو بيماری باعث تعميق كسالت و ملالت می‌شود.»