کتاب شناخت درمانی تحولی برای بزرگسالان

کتاب شناخت درمانی تحولی برای بزرگسالان با عنوان اصلی Developmental Cognitive Behavioral Therapy with Adults نوشتهٔ جانت م. زارب و حسن حمیدپور توسط انتشارات ارجمند منتشر شده است. درمان‌های شناختی‌رفتاری (CBT) برای درک مشکلات افراد، سه دسته عامل را در نظر می‌گیرند: زمینه‌ساز (عوامل ریشه‌ای و تاریخی)، آشکارساز (محرک‌های فعلی) و تداوم‌بخش (عواملی که مشکل را حفظ می‌کنند). نسخهٔ الکترونیکی این کتاب را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب شناخت درمانی تحولی برای بزرگسالان

به طور سنتی، تمرکز اصلی شناخت‌درمانی بر عوامل تداوم‌بخش بوده است، اما با گذشت زمان و بر اساس تجارب بالینی و تحقیقات، مشخص شد که برای درمان مؤثر مشکلات مزمن و عمیق، پرداختن به عوامل زمینه‌ساز نیز اهمیت حیاتی دارد. این درک، با تلاش نظریه‌پردازانی چون یانگ، لیهی، گوئیدانو، لیوتی و سفران، به شکل‌گیری رویکرد «شناخت‌درمانی تحولی» منجر شد. جَنِت زارب به عنوان پایه‌گذار عملی این رویکرد شناخته می‌شود. جانت م. زارب در کتاب شناخت درمانی تحولی برای بزرگسالان، این دیدگاه را مدون کرده است. محور اصلی این رویکرد آن است که مشکلات روانشناختی می‌توانند ریشه در ناکامی فرد در گذر موفقیت‌آمیز از مراحل و چالش‌های رشدی و عدم کسب مهارت‌های لازم در طول زندگی داشته باشند. کتاب حاضر در شش فصل به شرح این رویکرد می‌پردازد. سه حوزهٔ کاربردی شغل، اجتماع، روابط صمیمی یادآور تکالیف زندگی در نظریهٔ آلفرد آدلر است. نویسنده بر تمایز مهم بین شناخت‌درمانی (CT) که بر اساس نظریه آرون بک شکل گرفته و رفتاردرمانی شناختی (CBT) که از رفتاردرمانی با افزودن مؤلفه‌های شناختی پدید آمده، تأکید می‌کند. تفاوت اصلی در هدف استفاده از تکنیک‌هاست؛ در CT هدف تغییر نظام باورهاست، در حالی که در CBT ممکن است هدف تغییر رفتار یا افزایش فعالیت‌های لذت‌بخش باشد.

چرا باید کتاب شناخت درمانی تحولی برای بزرگسالان را بخوانیم؟ 

خواندن کتاب شناخت درمانی تحولی برای بزرگسالان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟ 

بخشی از کتاب شناخت درمانی تحولی برای بزرگسالان

«والدینی که طردکننده، بدرفتار یا بی‌عاطفه باشند، نمی‌توانند احساس امنیت، تعلق خاطر و مراقبت را برای فرزند فراهم کنند. علاوه بر این، چنین والدینی نمی‌توانند برای فرزندان خود به عنوان الگو عمل کنند. این مسئله باعث می‌شود آن‌ها نتوانند در بزرگسالی به روابط اجتماعی رضایت‌بخش و همراه با اعتماد دست پیدا کنند (روکاچ، ۱۹۸۹). نظریه‌پردازان حوزهٔ دلبستگی معتقدند که برقراری پیوند ایمن بین والد و کودک ضروری است تا کودک بتواند ظرفیت شکل‌دهی به روابط اجتماعی صمیمی و نزدیک را پیدا کند. هرگونه مشکل در ایجاد پیوند اولیه باعث افزایش احتمال مشکلات هیجانی و بین فردی و تنهایی‌های بعدی می شود. والدین مبتلا به مشکلات روانی نیز ممکن است بر تحول اجتماعی کودک تأثیر مخربی بر جای بگذارند. به عنوان مثال کودکانی که والدین آن‌ها به نوشیدنی مبتلا هستند، بعدها احتمال ابتلای آن ها به افسردگی، اختلالات اضطربی و خشم بیشتر می‌شود و همین مسایل، ظرفیت کودکان را برای شکل‌گیری روابط دوستانه تحلیل می‌برد (بدروسیان و بوزیکاس۲۲۹،‌ ۱۹۹۴؛ جانسون، شر، رولف، ۱۹۹۱؛ پرلمان، ۱۹۸۷؛ راسل، هندرسون و بلوم، ۱۹۸۵). تجارب ناخوشایند کودکان در درسه و در ارتباط با همسالان از قبیل انزوای اجتماعی، اجتناب از مدرسه، مدرسه‌هراسی، اضطراب اجتماعی، طردشدن از سوی همسالان شکست تحصیلی، افت تحصیلی، تعارض با معلمان و همکلاسی‌ها،‌ رفتارهای ضد اجتماعی، شرکت نکردن در فعالیت‌های گروهی همسالان، پیش‌بینی کنندهٔ روابط اجتماعی ناخوشایند آن‌ها در دوران بزرگسالی است. بعدها ممکن است کمرویی افراطی، منع‌های والدین یا شرمساری از ظاهر جسمانی یا ننگ‌های خانوادگی بر شدت این مسئله دامن بزنند.»