کتاب درمان آشیانه خالی

کتاب درمان آشیانه خالی نوشتهٔ لیزا او. انگلهارت و ترجمهٔ مطهره نوروزی است. انتشارات متخصصان این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر درمورد تجربهٔ دوری از فرزند گفته است.

درباره کتاب درمان آشیانه خالی

نویسندهٔ کتاب درمان آشیانه خالی در پیشگفتار کتاب توضیح داده است که وقتی پسرش به کالج رفت، این یک تغییر بزرگ برای او بود. دلش برای صحبت‌هایشان و تیزهوشی او تنگ شده بود و دلش برای بازی‌های او، رویدادهای مدرسه و دیگر والدینی که جزو شبکهٔ اجتماعی آن‌ها شده بودند، تنگ شده بود. لیزا او. انگلهارت گفته است که پس از یک هفته، پسرش تلفنی اظهارنظر کرد که انگار بچه‌های خوابگاهش مثل «خانوادهٔ دوم» او هستند. نویسندهٔ کتاب حاضر نمی‌دانست خیالش راحت شود که داشت آن‌قدر خوب خود را با شرایط وفق می‌داد یا عصبانی باشد که خانوادهٔ ۱۸ ساله‌اش را به این راحتی با آن‌ها عوض کرده بود.

گفته شده است که هدف والدین تربیت فرزندان است تا روزی بتوانند به‌تنهایی پرواز کنند؛ بااین‌حال یک «آشیانهٔ خالی» می‌تواند باعث ایجاد احساسات گیج‌کننده برای والدین شود؛ درحالی‌که این مقطع می‌تواند غم و اندوه و تنهایی را به‌همراه داشته باشد و می‌تواند نشانهٔ آزادی و رضایت تازه‌ای باشد. تجربهٔ نویسندهٔ این اثر از آشیانهٔ خالی این بوده است که کم‌کم توانست خود را با غیبت پسرش وفق دهد و در این راه حکمتی به دست آورد که امیدوار است بتواند آن را به ما منتقل کند. این کتاب را بخوانید تا دربارهٔ این تجربه بیشتر بدانید.

خواندن کتاب درمان آشیانه خالی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد روان‌شناسی کودک و نوجوان و خانواده پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب درمان آشیانه خالی

«۱- فرزند شما درحال حرکت است (به دانشگاه می‌رود یا راهی محل کارش در شرایطی به دور از محل زندگی شما به‌عنوان والدینش می‌شود و یا ازدواج می‌کند و تشکیل خانواده می‌دهد). شما به او ریشه‌های ثبات و بال‌هایی برای اوج‌گیری داده‌اید! به خودتان برای کار خوبی که انجام داده‌ایدُ تبریک بگویید.

۲- هدف از والدین تربیت و آماده‌سازی فرزندان است تا روزی بتوانند به‌تنهایی پرواز کنند. بااین‌حال، این نقطه‌ عطف می‌تواند احساسات گیج‌کننده‌ای را برای شما به همراه داشته باشد.

۳- درحالی‌که ممکن است به اینکه فرزندتان به این نقطه‌ عطف رسیده است، افتخار کنید، ممکن است احساس غمگینی و بی‌حالی نیز داشته باشید. احساسات خود را، هرچه که هستند، بپذیرید.

۴- ممکن است به نظر برسد که فرزندتان آن‌قدر بزرگ شده‌ است که دیگر به شما نیازی ندارد. بدانید که فرزندتان هنوز هم به شما نیاز دارند، فقط ممکن است از شدت آن کم شده باشد.

۵- شما عشق، زمان، امید، نگرانی (و بله، پول!) زیادی را برای تربیت فرزندتان صرف کرده‌اید. طبیعی است که دلتنگ او و زندگی قدیمی و آشنای خود شوید.

۶- ممکن است زندگی شما درحال حاضر «خارج از پیچ‌وخم» به نظر برسد. به خودتان اطمینان دهید که این طبیعی و موقتی است.

۷ -ممکن است نسبت به زمانی که فرزندتان کوچک بود، احساس نوستالژی کنید. حتی زمانی که برای رفتن به مرحله جدیدی از زندگی آماده می‌شوید، آن خاطرات را گرامی بدارید.

۸- به‌هم‌ریختن ریتم و روال زندگی شما بعد از رفتن فرزندتان امری طبیعی است. اجازه دهید غم از دست دادن‌هایتان را بخورید، مانند: نبود حضور فیزیکی فرزند و مدرسه‌اش و فعالیت‌های فوق برنامه‌ای که در آن شرکت کرده‌اید.»