کتاب مارپیچ سیاه

کتاب «مارپیچ سیاه» نوشتۀ علیرضا بهنام است و انتشارات سیب سرخ آن را منتشر کرده است. مجموعۀ مارپیچ سیاه ۸ داستان را در بر می‌گیرد که درون‌مایه‌های مشابه دارند. 

درباره کتاب مارپیچ سیاه

لوتوس یا احتمال یک گفتگو، اولین داستان مجموعۀ مارپیچ سیاه، دربارۀ فردی است که ظاهراً در خلسه‌ای معنوی فرورفته است. این داستان به شیوۀ اول‌شخص روایت می‌شود. خواننده در ابتدا فکر می‌کند راوی شخص دیگری است اما به‌زودی متوجه می‌شود که راوی و شخصی که در حال پاک‌سازی معنوی است یکی هستند. درواقع بخش خودآگاه سعی می‌کند با بخش ناخودآگاه ارتباط برقرار کند. فرد تمام تلاش خود را می‌کند تا به وحدت جسم و ذهن برسد اما نمی‌تواند. نویسنده این آشفتگی ذهنی را به‌خوبی در داستان نشان داده است.

علیرضا بهنام در داستان‌های مجموعۀ مارپیچ سیاه که خودش استعاره‌ای برای جهان امروز است تلاش کرده رنج انسان را از طریق داستان‌هایش نشان دهد. او می‌خواهد ناتوانی و آسیب‌پذیری انسان را در طی‌کردن مسیرش از سنت به سمت مدرنیته بیان کند. نویسنده دغدغه‌های اجتماعی دارد و در اکثر داستان‌هایش به موضوعاتی مثل مهاجرت، ناامیدی، درماندگی انسان‌ها و مشکلات زندگی طبقات مختلف اجتماعی، اشاره می‌کند.

 کتاب مارپیچ سیاه شامل ۸ داستان کوتاه است. عناوین داستان‌ها عبارت است از: «لوتوس یا احتمال یک گفتگو»، «باب، کارول، تد و آلیس»، «کلمات و مرگ»،‌ «یعقوب»،« سماور حاج دادا»،‌« زمین چمن»، «مرگ نویسنده» و «اسم غریبه‌اش در میان جمع».

خواندن کتاب مارپیچ سیاه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه‌مندان به ادبیات داستانی و دوستداران داستان‌های کوتاه ایرانی یشنهاد می‌کنیم.

درباره علیرضا بهنام

علیرضا بهنام،‌نویسنده، شاعر و پژوهشگر ادبی، در سال ۱۳۵۲ در تهران متولد شد. او در رشتۀ مهندسی عمران و کارگردانی سینما تحصیل کرد و سال‌ها به فعالیت در حوزۀ روزنامه‌نگاری مشغول بوده است. آثار علیرضا بهنام به چند زبان دیگر هم ترجمه شده است. از میان آثارش می‌توان به «گزارش دیگری»، «نشانه‌شناسی و شعر»، «کارگاه ترجمه و شعر»، «غیاب مظنون به فرار هویت زنانه‌ام» و «خداوندگاران کفش‌های بال‌دار» اشاره کرد. اولین مجموعۀ داستانی او «حلقه‌ای که بودیم» است که در سال ۱۳۹۲ منتشر شد. 

بخشی از کتاب مارپیچ سیاه

«باب،‌کارول،‌تد و آلیس با ما زندگی می‌کنند. هرکدام از ما یکی از آن‌ها را در اتاق داریم. البته درست‌تر این است که بگوییم ما با آن‌ها زندگی می‌کنیم. رابطۀ هرکدام از ما با دیگری به رابطه‌ای برمی‌گردد که باب، کارول، تد و آلیس با هم برقرار می‌کنند. مثلاً وقتی تد وحشی بازی درمی‌آورد و نمی‌گذارد بخوابیم این موضوع منجر می‌شود به دعوای دو نفر از ما بر سر چگونگی رفتارکردن با تد. مسئلۀ اساسی این است که آیا باید تد را لوس کرد و اجازه داد هر کاری که می‌خواهد بکند یا باید محدودش کرد و اجازه نداد آرامشمان را به هم بریزد؟ معمولاً دلایل رفتارهای باب، کارول، تد و آلیس به روابطی برمی‌گردد که با هم دارند.»