کتاب مردی که خودش را تا کرد

کتاب مردی که خودش را تا کرد نوشته‌ی دیوید جرولد داستانی علمی‌تخیلی درباره‌ی سفر در زمان، هویت و پیامدهای بازی با گذشته و آینده است. نشر هیرمند آن را در مجموعه‌ی شهرزاد منتشر کرده است و رضا اسکندری آذر ترجمه‌ی فارسی این اثر را انجام داده است. در این کتاب، یک کمربند عجیب که روی سگکش صفحه‌ای دیجیتال دارد، زندگی جوانی به نام دنی را زیرورو می‌کند و او را وارد زنجیره‌ای از جهش‌های زمانی، ملاقات با نسخه‌های دیگر خودش و معماهای پیچیده‌ی علت و معلولی می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مردی که خودش را تا کرد

کتاب مردی که خودش را تا کرد با یک موقعیت ساده شروع می‌شود: عمو جیم، مردی مرموز و حامی مالی دنی، ناگهان ظاهر می‌شود، از ثروتی افسانه‌ای حرف می‌زند و در نهایت تنها یک کمربند و دفترچه‌ی راهنما برای او به‌جا می‌گذارد. دیوید جرولد در این کتاب از همین نقطه‌ی ظاهراً معمولی، وارد بازی پیچیده‌ای با مفهوم زمان، ثروت و مسئولیت می‌شود و نشان می‌دهد که «قدرت» بدون درک پیامدها چطور می‌تواند همه‌چیز را از هم بپاشد. کتاب مردی که خودش را تا کرد در چند بخش پیوسته، از کشف کمربند زمان تا یادگیری کار با آن، سفرهای آزمایشی کوتاه، جهش‌های بلندتر، شرط‌بندی در پیست اسب‌دوانی و سپس ورود نسخه‌های مختلف «خودِ آینده» را دنبال می‌کند. دنی با کمربندی روبه‌رو است که روی سگکش نمایشگر، دکمه‌ها و دستورالعمل‌های مفصل دارد و امکان «جهش»، «پرواز در زمان» و «توقف زمان» را فراهم کرده است. در ادامه، روایت به‌تدریج از هیجان کشف یک اسباب‌بازی شگفت‌انگیز، به تأملی تیره‌تر درباره‌ی پارادوکس‌های زمانی، دنیای‌های موازی و این سؤال می‌رسد که وقتی بتوان گذشته را عوض کرد، «واقعیت» دقیقاً چیست. کتاب مردی که خودش را تا کرد با تمرکز بر گفت‌وگوهای طولانی دنی با نسخه‌ی آینده‌اش، فضای صمیمی و درعین‌حال ناآرامی می‌سازد؛ جایی که شخصیت اصلی باید هم‌زمان با یادگیری قوانین فنی کمربند، با تنهایی، نیاز به درک‌شدن و ترس از نابودی خودِ فعلی‌اش کنار بیاید.

خلاصه داستان مردی که خودش را تا کرد

دنی، دانشجوی نوزده‌ساله‌ای است که خرجش را عمو جیم می‌دهد و ناگهان می‌فهمد روی کاغذ صاحب صدوچهل‌وسه میلیون دلار است. کمی بعد، عمو می‌میرد و وکیل‌ها اعلام می‌کنند که تقریباً هیچ پولی باقی نمانده است. تنها میراث واقعی، کمربندی است با سگک دیجیتال و دفترچه‌ای که توضیح می‌دهد این وسیله «کمربند زمان» است؛ دستگاهی برای جابه‌جایی در زمان. دنی با آزمون‌های کوچک، مطمئن می‌شود که کمربند کار می‌کند و بعد به‌سرعت به فکر پول درآوردن از آینده می‌افتد؛ از شرط‌بندی روی اسب‌ها تا استفاده از اطلاعات روزنامه‌های فردا. اما نخستین جهش جدی، او را با نسخه‌ی آینده‌ی خودش روبه‌رو می‌کند؛ کسی که خود را «دان» معرفی کرده است. از این‌جا به بعد، داستان وارد بازی پیچیده‌ای با دو نسخه‌ی یک نفر، تغییر گذشته، روزنامه‌هایی با تیترهای متفاوت و این پرسش می‌شود که هر بار دست‌کاری زمان، چه جهانی را خلق یا حذف می‌کند.

چرا باید کتاب مردی که خودش را تا کرد را بخوانیم؟

این کتاب با یک ایده‌ی آشنا یعنی سفر در زمان شروع شده، اما آن را به سطحی شخصی و روان‌شناختی می‌برد؛ جایی که قهرمان با «خودِ آینده‌اش» هم‌خانه می‌شود و باید یاد بگیرد با نسخه‌ی دیگری از خودش زندگی کند. مردی که خودش را تا کرد هم‌زمان هم معمایی درباره‌ی پارادوکس‌های زمانی است و هم روایتی از تنهایی، نیاز به همراه و وسوسه‌ی ثروت بی‌پایان.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان ادبیات علمی‌تخیلی، دوست‌داران داستان‌های مربوط به سفر در زمان و کسانی پیشنهاد می‌شود که از روایت‌های پرگفت‌وگو و شخصیت‌محور درباره‌ی هویت، تنهایی و پیامدهای انتخاب‌ها لذت می‌برند. همچنین به کسانی پیشنهاد می‌شود که به معماهای علت و معلولی و دنیای‌های موازی کنجکاوند.

بخشی از کتاب مردی که خودش را تا کرد

«داخل جعبه یک کمربند بود؛ و یک دفتر خاطرات. ماه‌ها بود که عمو جیم را ندیده بودم. ظاهرش افتضاح بود. چروکیده شده بود. پوستش چین برداشته و آویزان شده بود. رنگ صورتش به خاکستری می‌زد، لاغر شده بود و قوز داشت. انگار یک‌شبه ده سال پیرتر شده بود. یا حتی بیست سال. بار آخری که دیده بودمش، تقریباً هم‌قد بودیم، اما حالا می‌دیدم که از او بلندترم. گفتم: «عمو جیم! حالتون خوبه؟» دستم را پس زد. «خوبم، دنی. فقط یه‌کم خسته‌م، همین.» و بعد وارد آپارتمانم شد. راه رفتنش دیگر به راه‌رفتن شباهت نداشت، بیشتر مثل پا روی زمین کشیدن بود. با آهی روی مبل ولو شد. «چیزی می‌خواید براتون بیارم؟» سر جنباند. «نه، وقت ندارم. کار مهمی هست که باید بهش برسیم. ببینم، چند سالته، پسر؟» و بادقت بهم خیره شد. «هان؟ خب، نوزده سالمه. خودتون که می‌دونید.» ظاهراً خیالش از جوابم راحت شد. «آهان، خوبه، می‌ترسیدم زیادی زود باشه، قیافه‌ت که خیلی جوون....» ادامه نداد. «اوضاع درس چطوره؟» با بی‌تفاوتی جواب دادم: «خوبه.» دانشگاه واقعاً حوصله‌سربر بود، اما عمو جیم هزینۀ تحصیلم را می‌داد. هفته‌ای چهارصد دلار، به‌علاوۀ آپارتمان و ماشین، و صد دلار اضافه برای اینکه پی دردسر نروم. «ولی انگار زیاد از دانشگاه خوشت نمیاد، نه؟» جواب دادم: «راستش، نه.» چرا باید می‌گفتم که دانشگاه را دوست دارم؟ این حرف دروغ بود و عمو راحت می‌فهمید. «می‌خوای درسو بذاری کنار؟» شانه بالا انداختم. «بدون اونم می‌تونم زندگی کنم.» «درسته، بدون اونم می‌تونی.» ظاهراً حرف دیگری داشت، اما منصرف شد. «نمی‌خوام دربارۀ ارزش تحصیل سخنرانی کنم. به‌مرور زمان خودت ارزششو می‌فهمی. گذشته از اون، راه‌های دیگه‌ای هم برای یادگیری هست.» سرفه کرد و سینه‌اش به خس‌خس افتاد. بدجور لاغر شده بود. «می‌دونی الان دقیقاً چقدر پول داری؟» «نه، چقدر؟» متفکرانه لب‌هایش را به‌هم فشرد و صورتش چروک برداشت و باز شد. «صدوچهل‌وسه میلیون دلار.»»