کتاب ادبیات نازی در قاره امریکا

کتاب ادبیات نازی در قاره امریکا نوشتهٔ روبرتو بولانیو با ترجمهٔ یوسف نوری زاده در انتشارات ناهید به چاپ رسیده است. کتاب ادبیات نازی در قاره امریکا برای دوستداران بررسی تأثیرات ایدئولوژیک بر ادبیات و کسانی که به فهم عمیق‌تر رابطهٔ میان ادبیات و سیاست علاقه‌مندند جالب خواهد بود.

درباره کتاب ادبیات نازی در قاره امریکا

این کتاب را می‌توان دانشنامه‌ای ابداعی و شیطنت‌آمیز دربارهٔ نویسندگان و سلیقه‌آفرینان تخیلی فاشیست دانست که برای خوانندگانی که به ادبیات تاریخی با زمینه‌های فلسفی و اجتماعی علاقه‌مند هستند، جالب خواهد بود. بولانیو با زبانی تند و تیز و به سبکی ماهرانه این اثر را نگاشته است. کتاب ادبیات نازی در قارهٔ امریکا تلاش می‌کند تا به زبانی هنرمندانه و تخیلی، به بررسی و تحلیل ادبیاتی بپردازد که در راستای ایدئولوژی‌های فاشیستی و نازی شکل گرفته‌اند. خوانندهٔ این اثر با یک ترکیب منحصر‌به‌فرد از داستان‌نویسی و تاریخ مواجه و همراه خواهد شد.  

کتاب ادبیات نازی در قاره امریکا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به دانشجویان و پژوهشگران ادبیات و تاریخ و علوم سیاسی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب ادبیات نازی در قاره امریکا

«یک روزنامه محلی در توصیف کتاب شعر جدید او (ساعات اروپایی، ۱۹۲۳) از صفت «پرتکلف» استفاده کرده بود. بانفوذترین منتقد کشور، دکتر انریک بِلمار، در توصیف او نوشته بود «بانویی بیکاره و بچه‌صفت که بهتر است وقت و توان خود را صرف کارهای خوب مثل آموزش این‌همه وروجک‌های ژنده‌پوش کند که در سرتاسر سرزمین پهناورمان وِل‌وِل می‌گردند.» پاسخ برازنده ادلمیرا خطاب به بلمار و سایر منتقدین عبارت از دعوت آنها به محفلش بود، که همگی آن را نادیده گرفتند به‌غیر از چهار ستون‌نویس شایعات و گزارش‌گر جنایی که سخت گرسنه بودند. او با سرافکندگی به مزرعه خود در آثول پناه برد و تنها چند دوست وفادار همراهی‌اش کردند. حال که با آرامش زندگی روستایی و مراوده با روستائیان ساده و سختکوش تسکین یافته بود دست به نگارش کتاب شعر جدیدی زد که می‌باید حقانیت او را به‌اثبات می‌رساند. کتاب ساعات آرژانتینی (۱۹۲۵) از همان روزِ انتشار باعث رسوایی و مناقشه شد. ادلمیرا در اشعار جدید خود نگاه متفکرانه را به نفع عمل ستیزه‌جویانه محکوم می‌کرد. به منتقدین و زنان اهل ادب آرژانتین حمله‌ور می‌شد؛ به انحطاطی که حیات فرهنگی کشور را به‌ستوه آورده بود. او با دلیل و برهان خواهان بازگشت به ریشه‌ها بود: به امور کشاورزی و مرزهای جنوبی بکر و بی‌دغدغه. اکنون عده‌ای پشت‌سر او عشوه‌گری می‌کردند و غش‌وضعف می‌رفتند. ادلمیرا حسرت حماسه و ابعاد آن را می‌خورد؛ ادبیاتی بی‌پروا برای مواجهه با چالش ثناگویی از سرزمین آباواجدادی. به‌نحوی، این کتاب موفقیت بزرگی محسوب می‌شد، اما، ادلمیرا برای اثبات تواضع خویش، به‌ندرت از این فرصت برای التذاذ از پیروزی خود استفاده کرد، و دیری نپایید که بار دیگر راهی اروپا شد. فرزندانش، خدمتکاران او، و فیلسوف بوینس آیرس، آلدو کاروثّونه۴، که به‌مثابه منشی خصوصی او عمل می‌کرد، همراه او بودند.»