کتاب نو، نمایش کلاسیک ژاپنی

کتاب نو، نمایش کلاسیک ژاپنی نوشتهٔ موتسو تاکاهاشی و ترجمهٔ مرتضی غفاری است. نشر قطره این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر شما را با یکی از گونه‌های نمایش کلاسیک ژاپن آشنا می‌کند.

درباره کتاب نو، نمایش کلاسیک ژاپنی

نمایش «نو» (Noh) را قلب فرهنگ ژاپنی دانسته‌اند؛ چراکه در این نمایش رازآلود مجموعه‌ای از آیین‌ها، اندیشه‌ها و هنرهای ژاپنی در هم آمیخته‌اند؛ از سوی دیگر، نمایش نو از قله‌های مرتفع تاریخ نمایش جهان به شمار می‌آید و بارها و بارها با تراژدی‌های یونانی مقایسه شده است. تقریباً تمام جریان‌های پیشرو تئاتری در قرن‌های گذشته، نسبت به «نو» واکنش نشان داده و از این نمایش تأثیر پذیرفته‌اند. کتاب نو، نمایش کلاسیک ژاپنی دریچه‌ای است به دنیای این گونه از نمایش کلاسیک ژاپنی: در این دنیا زندگی و مرگ، نه یکی پس از دیگری که در کنار هم حضور دارند؛ بی‌هیچ مرزی، همان‌طور که مرزهای میان بازیگر و تماشاگر در این رؤیای مشترک ناپدید می‌شود. کتاب حاضر به قلم موتسو تاکاهاشی از متن انگلیسی آن به نام «Noh» به‌وسیلهٔ مرتضی غفاری به پارسی برگردانده شده است. در این کتاب تصاویر بسیاری هم قرار دارد.

خواندن کتاب نو، نمایش کلاسیک ژاپنی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران هنر تئاتر و نمایش کلاسیک ژاپنی (Noh) پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نو، نمایش کلاسیک ژاپنی

«بیشتر نمایش‌نامه‌های نو ساختار مشترک دراماتیک دارند کسی در هیئت یک انسان زنده ظاهر می‌شود و با راهبی آواره برخورد می‌کند. این شخص در حین گفت‌وگو با راهب اعتراف می‌کند که مرده است و سپس ناپدید می‌شود. همان فرد دوباره در شکل یک انسان مرده ظاهر می‌شود. او از رنج‌هایش در زندگی گذشته می‌گوید و درباره‌ی مسائلی حرف می‌زند که پس از مرگ او را عذاب می‌دهند. مرده به راهب التماس می‌کند تا برای رهایی‌اش از رنج نیایش کند و راهب برحسب وظیفه با نیایش‌هایی او را رهایی می‌بخشد. سرانجام روح مرده بعد از یک رقص شاد ناپدید می‌شود.

با وجود تکرار این الگو در هر نمایش چیز عجیبی وجود دارد و تماشاگران هرگز از تماشای آن خسته نمی‌شوند. شاید بتوان این حرف را درباره‌ی اشعار هایکو و تانکا نیز به کار برد که ساختار بسیار ساده‌ای دارند و با این وجود هنوز هر شعر یگانه است. مورد مشابه دیگر برای این مسئله می‌تواند مهمانی چای باشد که مراحل آماده کردن و ارائه ی آن طبق شیوه‌ی تکرارشونده‌ی بی‌تغییری انجام می‌شود اما هنوز هر مهمانی به خاطر مهمان‌ها و بر حسب موقعیت شگفتی خودش را دارد.»