کتاب گوسفند سیاه

کتاب گوسفند سیاه نوشتهٔ برنت منزوار و ترجمهٔ سلمان ثابت است. انتشارات یوبان این کتاب را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب گوسفند سیاه

کتاب گوسفند سیاه به شما کمک می‌کند تا شخصیت شگفت‌آور، تحسین‌برانگیز و پنهان خود را آشکار کنید. این کتاب که در ۷ فصل نوشته شده، به قلم یک نویسنده و یکی از ۱۰ سخنران انگیزشی برتر کشورش ارائه شده؛ همچنین او موسیقی‌دانی است که جوایز متعددی دریافت کرده است. نویسنده پرسیده است که چرا این کتاب را برای خواندن انتخاب کرده‌اید؟ او پاسخ داده است که پاسخ به این سؤال به دشواریِ پیداکردن گوسفندی سفید در میان ۵۰۰ گوسفند دیگر است. برنت منزوار گفته است که در ذهن بیشتر ما، گوسفند سیاه معنای خوبی ندارد. گوسفند سیاه خانواده (یا محیط کار) اغلب فرد طردشده‌ای است که سروکله‌زدن با او کار چندان راحتی نیست؛ البته این تصور منفی درمورد گوسفند سیاه تنها بر پایهٔ سوءتفاهم است؛ اینکه احساس می‌کنید به گوسفند سیاه شباهت دارید، دلایل پیچیده و متعددی دارد؛ شاید آنقدر در حرفهٔ خود مهارت دارید که شما را از بقیهٔ گله جدا کرده‌اند، اما خودتان خبر ندارید که با چه فرمولی به این درجه رسیده‌اید. این نویسنده گوسفند سیاه را یک موجود اصیل تمام‌عیار دانسته است. کتاب گوسفند سیاه به شما کمک می‌کند تا شخصیت شگفت‌آور، تحسین‌برانگیز و پنهان خود را آشکار کنید.

خواندن کتاب گوسفند سیاه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران روان‌شناسی عمومی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب گوسفند سیاه

«طنزپرداز مشهور، برایان ریگان، خاطرهٔ بسیار خنده‌داری از بازی بیس‌بال در دوران کودکی خود دارد. او این‌طور تعریف می‌کند که به عنوان مدافع در انتهای زمین بیس‌بال ایستاده بود و چندان توجهی به بازی نداشت. در واقع تمام فکر و ذکر او بستی یخی بود که بعد از بازی به آن‌ها داده می‌شد. وقتی یکی از هم‌تیمی‌های برایان او را صدا زد و امتیاز بازی را پرسید او در جواب فریاد زد: «انگور!» و در ادامه گفت که انگور و گیلاس طعم‌های مورد علاقهٔ او هستند.

این خاطره، به چند دلیل، هر بار مرا به خنده می‌اندازد. من هم زمانی مربی بیس‌بال بودم و بازیکن‌هایی داشتم که به چیدن گل‌های روی چمن بیش از خود بازی علاقه داشتند... هم‌چنین، از قضا من هم انگور دوست دارم. طعم انگور یکی از طعم‌های مورد علاقهٔ من است، خواه آب‌میوه، بستنی، ژله یا هر چیز دیگری. حتی رنگ بنفش و خوانندهٔ بنفش، پرینس، را هم دوست دارم!

با وجود مخالفان بسیار، هنوز هم باور دارم که فیلم «باران بنفش» یکی از فیلم‌های کلاسیک است که به اندازهٔ کافی مورد توجه قرار نگرفته است. آهنگ اصلی این فیلم را بیش از هر آهنگ دیگری که تا کنون ساخته شده دوست دارم. وقتی به این آهنگ گوش می‌دهم بلافاصله به دوران دبیرستان برمی‌گردم و دختر زیبایی را به یاد می‌آورم که سر تا پا واله و شیدای او بودم. در آن دوران چنان مضطرب و نگرانِ گند زدن به اوضاع بودم که حتی امروز هم وقتی آهنگ «باران بنفش» را از رادیوی ماشین می‌شنوم کف دست‌هایم عرق می‌کند! در آن دوران نمی‌دانستم چطور باید عشق خودم را نشان بدهم، چون جهان شگفت‌انگیز اینترنت هنوز اختراع نشده بود.

منظورم از گفتن تمام این حرف‌ها این بود که علاقمندی‌های شما، درست مثل آهنگ «باران بنفش» برای من، ریشه در خاطرات و تجربیات شما دارد. امروز با خود چهارده‌ساله‌ام، و هم‌چنین تمام افرادی که در جستجوی راه‌حلی برای رسیدن به بهترین سطح از زندگی خود هستند، احساس همدلی می‌کنم.»