کتاب هنر بازیگری

کتاب «هنر بازیگری» به‌کوشش هووارد کیسل دربردارندهٔ دهه‌ها تجربه و تدریس استلا اَدلر بازیگر و آموزگار برجستهٔ آمریکایی در زمینهٔ بازیگری و هنرهای نمایشی است. این کتاب با ترجمهٔ فاطمه خسروی در انتشارات افراز چاپ شده است. مارلون براندو که از شاگردان او محسوب می‌شود، مقدمه‌ای بر این کتاب نوشته است.

درباره کتاب هنر بازیگری

کتاب هنر بازیگری به ۲۲ کلاس آموزشی تقسیم می‌شود و موضوع‌های گوناگون مؤثر در فن بازیگری را بیان می‌کند. بازیگری علم نظری نیست. بازیگری و عمل‌کردن دو موضوع مشابه‌اند. زمانی که بازی می‌کنید، عمل می‌کنید. اما باید بیاموزید که هردو را مثل هم انجام دهید.

این مجموعه حاصل ضبط صدا از استلا اَدلر در محل کارش است. او دانش گستردهٔ بازیگری خود را به نسل بازیگرانی از جمله مارلون براندو، وارن بیتی و رابرت دنیرو ارائه کرده است. عناوین ۲۲ درس کتاب هنر بازیگری به ترتیب زیر است:

کلاس اول: اولین گام‌ها بر روی صحنه

کلاس دوم: دنیای صحنه دنیای شما نیست.

کلاس سوم: بازیگری عمل‌کردن است.

کلاس چهارم: بازیگر باید قوی باشد.

کلاس پنجم: پرورش قدرت تصور

کلاس ششم: دنیای نمایش را از آنِ خود کنید.

کلاس هفتم: اهرم‌های کنترل بازیگری را به‌دست بگیرید.

کلاس هشتم: یادگیریِ کنش‌ها

کلاس نهم: کنش‌ها را عملی کنید.

کلاس دهم: واژه‌نامه‌ای از کنش‌ها درست کنید.

کلاس یازدهم: دلیل فوری و دلیل درونی

کلاس دوازدهم: کنش‌های پیچیده

کلاس سیزدهم: به کنش‌ها بُعد و اندازه ببخشید.

کلاس چهاردهم: درک متن

کلاس پانزدهم: ویژگی‌های شخصیت نمایش

کلاس شانزدهم: به تنِ نقش لباس بپوشانید.

کلاس هفدهم: یادگیری ریتم شخصیت نمایش

کلاس هجدهم: بازیگران نجیب‌زاده‌اند.

کلاس نوزدهم: لباس را واقعی جلوه دهید.

کلاس بیستم: بازیگر، یک جنگجو است

کلاس بیست‌ویکم: استانیسلاوسکی و تئاتر واقع‌گرایانه‌ٔ مدرن

کلاس بیست‌ودوم: طبقه‌ٔ مشخصی را روی صحنه بازی کنید.

کتاب هنر بازیگری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به بازیگری پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب هنر بازیگری

«شغل شما صرفاً انجام تمرین نیست، بلکه انجام دادنِ آن به‌معنای عملی بزرگ‌تر از تمرین است. شما یا می‌آموزید که به هر تمرین احترام بگذارید طوری‌که انگار در شب افتتاحیه در لااسکالا دارید برنامه اجرا می‌کنید، یا این‌که در شب افتتاحیه در لااسکالا نمایشتان چیزی بیشتر از یک تمرین نخواهد بود؛ متوجه‌اید؟

هر کاری که ما به‌عنوان بازیگر انجام می‌دهیم، کاملاً تحت‌کنترل ما است. تکنیک، اولین روش کنترل کردنِ کاری است که روی صحنه انجام می‌دهیم و نیز روشی است که به ما در دستیابی به چیزی عمیق‌تر، ناملموس و دشوارتر کمک می‌کند و ما باید درگیر شدن در صحنه را بیاموزیم. لارنس الیویه در مورد زمانی صحبت می‌کرد که گریمش کامل می‌شده و لباسش را مرتب می‌کرده است. او پیش از ترک اتاق لباس، آخرین نگاه را در آینه می‌انداخته. می‌گوید گاهی می‌شده که در آینه نگاه سریعی به خود بیندازد و احساس نکند که خودش را در گریم و لباس می‌بیند. گاهی حس وهم‌آوری داشته و چیزی که در آینه می‌دیده نقشش بوده که برمی‌گشته و به او نگاه می‌کرده.

یک شب، زمانی که الیویه نقش اُتللو را ایفا می‌کرد، اجرای هیجان‌انگیزی ارائه کرد. حتا خودش از این بابت شوکه شده بود و تماشاچی‌ها دست از تشویق برنمی‌داشتند. مگی اسمیت هم که نقش دِزدِمونا را بازی می‌کرد، شوکه شده بود. زمانی که پرده‌ی نمایش برای آخرین بار پایین آمد، مگی به‌جای آن‌که به اتاق لباس برود، پیش الیویه رفت. مگی الیویه را دید که تنهایی در تاریکی نشسته است.»