کتاب هنر بازیگری

شما هیچ‌چیزی را نمی‌توانید با پول جبران کنید، اما با رشدتان، با پیگیری، می‌توانید هر کمبودی را جبران کنید.

هیچ بازیگری موفق نیست مگر این‌که در طول زندگانی‌اش، موفقیت را درون خود احساس کند. اگر احساس نکنید موفق هستید، هیچ پولی نمی‌تواند این احساس را به شما بدهد! هیچ تحسینی نمی‌تواند آن را به شما بدهد! هیچ نشانه‌ی موفقیتی نمی‌تواند آن را به شما بدهد! این احساس، این اعتمادبه‌نفسِ یک هنرمند یا بازیگرِ زن، باید به‌رغم هر چیزی، از درون خود او سرچشمه بگیرد، و همین اعتمادبه‌نفس است که ما باید در وجود شما ایجادش کنیم. و هرگاه آن را در خود احساس کنید، دیگر به من نیازی نخواهید داشت. شما به هیچ‌کس نیازی نخواهید داشت. با کارگردان همکاری خواهید کرد، اما هرگز نخواهید گفت: «کمک‌ام کن!»

برای این‌که احساس امنیت کنید، باید همواره درحالِ رشد باشید. نباید هدفی داشته باشید که بی‌ارزش باشد.

باید توانِ این را داشته باشید که بگویید: «زندگی متعلق به من است. اهمیتی ندارد کجا هستم.»

اگر احساس نکنید موفق هستید، هیچ پولی نمی‌تواند این احساس را به شما بدهد! هیچ تحسینی نمی‌تواند آن را به شما بدهد! هیچ نشانه‌ی موفقیتی نمی‌تواند آن را به شما بدهد

شما درحالِ فراگیریِ حرفه‌ای هستید که دوهزارسال قدمت دارد.

بازیگری نیازمند بینشی خلاق و انسانی است، بینشی که زندگی را ویران یا تحقیر نکند، بلکه آن را به بالاترین سطح معنایی ارتقا دهد. جست‌وجوی بازیگر، کاوش گسترده‌ای برای این معنای والاتر است.

همسرم همیشه می‌گفت که در دوران ما ده سال به طول زندگی اضافه شده است، اما نه به انتهای زندگی؛ ما ده سال به بلوغ اضافه نکرده‌ایم، به نوجوانی اضافه کرده‌ایم. زمانی که بیست‌وهشت‌ساله‌ایم، همچنان «کودک» ایم.

شما در دنیای شلوغی زندگی می‌کنید. یا قهوه‌تان را نخورده‌اید یا در کافه دودستی به آن چسبیده‌اید.

مشکل شما این است که حالتی را انتخاب کرده‌اید که نیازمند مطالعه‌ی بی‌پایان است؛

به‌نظر می‌رسد که از دست دنیا عصبانی‌اید و برای همین، آن را نادیده می‌گیرید. شما به‌تنهایی و با بی‌خیالی قدم می‌زنید و می‌گویید: «خب، من هیچ نیستم.» همه‌چیز را نادیده می‌گیرید. اعتمادبه‌نفس داشته باشید. فکر نکنید تقدیر شما این است که دست از تلاش بردارید: خودتان را رها کنید! شما باید فکر کنید که ارزش ایده‌های بسیار بزرگ‌تری را در زندگی دارید.

بازیگر باید بدنش را پرورش دهد. باید روی صدایش کار کند، اما مهم‌ترین کاری که باید انجام دهد، کار بر روی ذهنش است.

این‌جا نیستیم تا خلاق نباشیم. بازیگری صرفاً تقلید از رفتار روزانه نیست. بازیگری ماهیت رفتار روزانه را نمایان می‌سازد و به تماشاچی ایده‌ی کنش می‌دهد. اتفاقاتی که روی صحنه می‌افتند، باید دقیق‌تر و پُرحرارت‌تر و جذاب‌تر از رفتار روزانه باشند.

امروزه چیزی که بازیگری قلمداد می‌شود، چیزی بیشتر از یافتن خود در نقش نیست.

می‌خواهم شما توانِ این را داشته باشید که بگویید: «آن‌ها می‌توانند نقشی به من بدهند یا آن را از من بگیرند. من می‌دانم که یک بازیگرم. می‌دانم که چطور با کارم زندگی کنم، خواه آن‌ها نقش را به من بدهند خواه ندهند. می‌دانم بدون آن‌ها بازهم فرصت دارم

شما می‌توانید بدون نیروی فکر، حرکات موزون انجام دهید. قطعاً می‌توانید بدون نیروی فکر آواز بخوانید، اما نمی‌توانید بازی کنید.

زمانی که در خیابان قدم می‌زنید، شاید از دنیای اطرافتان آگاهی نداشته باشید و شاید هم داشته باشید. زمانی که روی صحنه هستید، دنیایی اطراف شما است؟ همواره دنیایی اطرافتان است، اما روی صحنه اغلب اوقات شما باید آن دنیا را خلق کنید.

اکنون باید از شر تجربه‌های ارزشمند شخصی‌تان رهایی یابید. از شما می‌خواهم چیزی را که می‌بینید با تماشاچی به‌اشتراک بگذارید، نه این‌که در خودتان غرق شوید. استراسبرگ مُرده است. این بازیگر نه می‌تواند صرفاً به زندگی خودش بنگرد و نه قادر است از تجربه‌اش کنار بکشد تا انتخاب‌ها و احساسات بازیگری را بیابد. ایده‌های نمایشنامه‌نویسانِ بزرگ، اغلب بزرگ‌تر از تجربه‌های دیگران‌اند، حتا تجربه‌های بهترین بازیگران.

شغل شما به‌عنوان بازیگر، از آنِ خود کردن دنیای نمایش است، طوری‌که به‌اندازه‌ی دنیای واقعی برایتان واقعی باشد و شاید باید خیلی بیشتر از این‌ها واقعی باشد. شما در موقعیت‌هایتان زاده شده‌اید.

کنش به‌طور کلی پیچیده است. اگر به شما بگویم «در کتابتان چیزی بنویسید» ، باید کتابتان را بردارید و صفحه‌ای برای نوشتن پیدا کنید. این طبیعت زندگی است. اکنون تمام این پیچیدگی‌ها باید روی صحنه واقعی باشند. این چیزهای کوچک و فیزیکی باید واقعی باشند.

اکنون این نکته را در ذهنتان حک کنید: هیچ کنش فیزیکی‌ای - با تمام حقایق کوچکش - بدون تمرین، عملی نمی‌شود.

تنها شمایید که می‌توانید شما باشید.

هیچ‌چیز به‌اندازه‌ی ایده قوی نیست، حتا استلا.