کتاب خانه گوچی

کتاب خانه گوچی نوشتهٔ سارا گی فوردن و ترجمهٔ نیکی فرخوی است. نشر شما این کتاب را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب خانه گوچی

کتاب خانه گوچی (از آغاز تا اوج)، در چند بخش، درمورد کسب‌وکار مشهور گوچی (Gucci) که برندی ایتالیایی است، توضیح داده است. نویسنده از افسونی که این برند در او ایجاد کرده، سخن گفته است.  بخشی از ماجرای گوچی از این قرار بوده است که در صبح روز ۲۷ مارس ۱۹۹۵ میلادی، «مائوریتزیو گوچی»، وارث سلسلهٔ مد افسانه‌ای، توسط یک مرد مسلح ناشناس و بر روی پله‌های دفترش کشته شد. ۲ سال بعد، رئیس پلیس میلان وارد کاخ مجلل همسر سابق مائوریتزیو، «پاتریزیا رگیانی» که مطبوعات او را «بیوهٔ سیاه» می‌نامیدند، شد و او را به‌خاطر قتل دستگیر کرد. آیا پاتریزیا شوهر سابقش را به این دلیل کشت که مخارج او به‌شدت خارج از کنترل بود؟ آیا او این کار را به این دلیل انجام داد که او در حال آماده‌شدن برای ازدواج با معشوقهٔ خود بود؟ یا ممکن است پاتریزیا اصلاً این کار را نکرده باشد؟ کتاب خانه گوچی، قصه‌ای از زرق‌وبرق و دسیسه است که به‌زیبایی نوشته شده، بی عیب‌ونقص تحقیق شده و موردتحسین گسترده قرار گرفته است؛ روایت یک تراژدی دلخراش شخصی.

نویسندهٔ این کتاب، سارا گی فوردن بیش از ۱۵ سال صنعت مد ایتالیا را ارتقا داد. برندهایی از جمله گوچی، آرمانی، ورساچه، پرادا و فراگامو را از آتلیه‌های خانوادگی به برندهای بزرگ تبدیل کرد. او اکنون در واشنگتن دی. سی. با بلومبرگ نیوز مستقر است و تیمی را رهبری می‌کند که چالش‌های پیش روی شرکت‌های فناوری بزرگ مانند آمازون، فیسبوک و گوگل را پوشش می‌دهد.

خواندن کتاب خانه گوچی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد کسب‌وکار ایتالیاییِ گوچی (Gucci) پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب خانه گوچی

«پس از جنگ، بازسازی شهر زمان زیادی برد. زمانی که آلمانی‌ها هنگام خروج، پل‌های فلورانس، از جمله میکلانجلوز سانتا ترینیتا را منفجر و ویران کردند، کارخانه لونگارنو گوئیچاردینی هم از کار افتاد. خانواده گوچی دنبال جای جدیدی برای از سرگیری تولید کالاهای چرمی می‌گشت. در همین حین، گوچیو به شدت نگران این بود که عضویت اوگو در حزب فاشیست، دولت دموکرات جدید ایتالیا را بر آن دارد که سهام اوگو از کمپانی گوچی را به عنوان کیفر فعالیت‌های او در زمان جنگ مصادره کند. او یک روز اوگو را صدا کرد و به فرزندخوانده‌اش پیشنهاد داد که یک قطعه زمین و مقدار قابل توجهی پول را با سهمش از کمپانی معاوضه کند. اوگو پذیرفت و راهش را از خانواده جدا کرد. یک کارگاه چرم در بولونیا راه‌اندازی کرد و برای زنان شهر کیف و لوازم چرمی می‌ساخت. همچنین بخشی از تولیدات گوچی را هم تأمین می‌کرد.

با اینکه رادوافو توانسته بود در کار بازیگری موفق شود، بعد از جنگ، تغییرات شگرفی در صنعت سینما شکل گرفت. سینماگران رئالیست جدیدی مثل روسلینی و ویسکونتی و فلینی روی کار آمدند که دیگر به دنبال بازیگران شناخته شده قدیمی نبودند و گوچی جوان خیلی زود متوجه شد که دیگر خبری از نقش اصلی و بلند و فیلمنامه خوب نیست.»