کتاب راه های رسیدن به خانه

کتاب راه های رسیدن به خانه (Ways of going home) نوشته آله‌ خاندرو سامبرا و ترجمه فردین توسلیان است و نشر هیرمند در سال ۱۴۰۰ آن را منتشر کرده است. این رمان از خلال خاطره، کودکی و زندگی خانوادگی پیش می‌رود و نشان می‌دهد که چگونه بچه‌ها در حاشیه‌ی اتفاق‌های زندگی بزرگ‌ترها زندگی می‌کنند، بی‌آنکه معنای کامل آنچه را دوروبرشان می‌گذرد بدانند. داستان میان گذشته و اکنون رفت‌وآمد می‌کند و از گم‌شدن، خانه، حافظه و رابطه‌ی فرزندان با پدر و مادر تصویری دقیق می‌سازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب راه های رسیدن به خانه اثر آله‌ خاندرو سامبرا

کتاب راه های رسیدن به خانه، به قلم آله‌ خاندرو سامبرا، رمانی است که از زاویه‌ی دید کودکی، نوجوانی و بعد بزرگ‌سالی به گذشته نگاه می‌کند و از خلال این جابه‌جایی زمانی، تصویری از خانواده، محله، ترس، سکوت و حافظه می‌سازد. راوی در سال‌های کودکی با ماجراهایی ظاهراً کوچک روبه‌رو است؛ گم‌شدن در خیابان، زلزله، آشنایی با دختری به نام کلودیا و کنجکاوی درباره‌ی همسایه‌ها، اما پشت این رخدادهای روزمره، جهانی پنهان وجود دارد که به زندگی بزرگ‌ترها، روابط پنهان و فضای سیاسی و اجتماعی زمانه گره خورده است. پیش‌بردن داستان در این دو سطح، یعنی دنیای کودکانه و واقعیت مبهم بزرگ‌سالان، به کتاب حال‌وهوایی خاص داده است.

کتاب راه های رسیدن به خانه فقط بر یک خط داستانی تکیه ندارد و لایه‌ی دیگری هم دارد: راوی در بزرگ‌سالی مشغول نوشتن است و مدام به گذشته، به رابطه‌های از‌دست‌رفته و به این پرسش برمی‌گردد که چه چیزی واقعاً به یاد مانده و چه چیزی در ذهن بازسازی شده است. به‌همین دلیل، رمان فقط درباره‌ی یک خاطره یا یک عشق نوجوانانه نیست؛ درباره‌ی نوشتن، یادآوری و فاصله‌ای هم هست که میان تجربه و روایت شکل می‌گیرد. آله‌ خاندرو سامبرا شخصیت‌هایی می‌سازد که بیش از آنکه با حادثه‌های پرسر‌وصدا شناخته شوند، با سکوت‌ها، مکث‌ها و نگاه‌هایشان در ذهن می‌مانند.

کتاب راه های رسیدن به خانه فضایی دارد که در آن خانه فقط یک مکان نیست، بلکه نشانه‌ای از تعلق، گم‌شدن، بازگشت و حتی ناتوانی در بازگشت است. عنوان رمان هم در متن فقط معنای جغرافیایی ندارد و به راه‌هایی اشاره می‌کند که آدم‌ها برای رسیدن به گذشته، فهمیدن والدین و کنارآمدن با خاطراتشان طی می‌کنند. این اثر در کنار روایت شخصی، تصویری از نسلی هم ارائه می‌دهد که احساس می‌کند داستان اصلی در زندگی پدر و مادرها رخ داده و سهم خودش بیشتر تماشاکردن، حدس‌زدن و بعدتر نوشتن بوده است.

خلاصه داستان راه های رسیدن به خانه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

راوی در کودکی پسربچه‌ای است که در محله‌ای معمولی زندگی می‌کند و پس از یک زلزله با دختری به نام کلودیا آشنا می‌شود. این آشنایی او را وارد رابطه‌ای عجیب می‌کند؛ کلودیا از او می‌خواهد مراقب دایی‌اش رائول باشد و رفت‌وآمدهایش را زیر نظر بگیرد. پسر با جدیت کودکانه وارد این بازی می‌شود و در همین مسیر، هم به رازهای مبهم دنیای بزرگ‌ترها نزدیک‌تر می‌شود و هم به احساسات خودش. سال‌ها بعد، همان راوی در بزرگ‌سالی به گذشته برمی‌گردد و می‌کوشد از دل خاطره‌ها، رابطه‌اش با کلودیا، والدینش و زمانه‌ای را که در آن بزرگ شده، دوباره بفهمد.

چرا باید کتاب راه های رسیدن به خانه را بخوانیم؟

دلایل خواندن راه های رسیدن به خانه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• رمان پیوند میان خاطره‌ی شخصی و فضای خانوادگی را بدون جداکردن این دو از هم نشان می‌دهد.
• کتاب تصویری دقیق از نگاه کودک به دنیای مبهم و پنهان بزرگ‌ترها ارائه می‌کند.
• خواننده با متنی روبه‌رو می‌شود که هم‌زمان درباره‌ی گذشته و درباره‌ی نوشتنِ گذشته است.
• اثر نشان می‌دهد گم‌شدن، بازگشت و خانه فقط تجربه‌هایی بیرونی نیستند و معنایی درونی هم دارند.
• رمان برای کسانی که به شخصیت‌های درون‌نگر و روایت‌های مبتنی بر حافظه علاقه دارند، تجربه‌ای متمرکز فراهم می‌کند.

خواندن کتاب راه های رسیدن به خانه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن راه های رسیدن به خانه به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های شخصیت‌محور که بر خاطره، خانواده و گذشته تکیه دارند.
• خوانندگانی که به داستان‌های مرتبط با کودکی و برداشت ناقص اما تیزبینانه‌ی بچه‌ها از جهان بزرگ‌ترها علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند رابطه‌ی میان حافظه، نوشتن و بازسازی گذشته را در قالب رمان دنبال کنند.
• مخاطبانی که از فضاهای آرام، تأمل‌برانگیز و مبتنی بر جزئیات روزمره لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به ادبیات آمریکای لاتین که به‌دنبال اثری کم‌حادثه اما پرمعنا هستند.

بخشی از کتاب راه های رسیدن به خانه

«یک‌بار گم شدم. شش یا هفت سالم بود. حواسم پرت شد و ناگهان متوجه شدم که خبری از پدر و مادرم نیست. ترسیده بودم؛ اما بلافاصله راه را پیدا کردم و پیش از آن‌ها به خانه رسیدم. پدر و مادرم با بدبختی به‌دنبالم می‌گشتند و من خیال می‌کردم آن‌ها گم شده‌اند. فکر می‌کردم من راه خانه را می‌دانم و آن‌ها نمی‌دانند.
مادرم بعداً به من گفت: «تو از یه راه دیگه رفتی.» عصبانی بود و چشم‌هایش هنوز ورم داشت.
توی دلم گفتم این شما بودید که از یه راه دیگه رفتید؛ اما آن را به زبان نیاوردم.
پدر بی‌هیچ حرفی، ما را از روی مبل تماشا می‌کرد. گاهی خیال می‌کنم تمام عمرش به نشستن در آنجا و فکرکردن گذشت. شاید هم اصلا به چیزی فکر نمی‌کرد. شاید فقط چشم‌هایش را می‌بست و زمان را در آرامش یا سکون درک می‌کرد. البته آن شب صدایش درآمد؛ «این اتفاق خوبیه؛ تو از پس مشکلات براومدی.» مادر مات‌ومبهوت به او خیره شد؛ اما نطق بی‌سروته پدر دربارهٔ مشکلات، ادامه پیدا کرد.
روی صندلی، مقابلش ولو شدم و خود را به خواب زدم. صدای جروبحث‌شان را می‌شنیدم؛ جروبحثی که از الگویی همیشگی پیروی می‌کرد؛ مادر پنج جمله می‌گفت و پدر با یک کلمه جوابش را می‌داد.»