کتاب دیپلماسی ورزشی

کتاب دیپلماسی ورزشی نوشتۀ استوارت موری و ترجمۀ منصور کیایی است. این کتاب را انتشارات سروش در سال ۱۴۰۱ منتشر کرده است.

درباره کتاب دیپلماسی ورزشی

کتاب دیپلماسی ورزشی؛ ریشه‌ها، نظریه و عملکرد نمایی کلی از نقش ورزش در روابط بین‌الملل و دیپلماسی را ارائه می‌دهد. این کتاب چهار مقولۀ جدید بین‌رشته‌ای و نظری دیپلماسی ورزشی را ارائه می‌دهد: سنتی، نوین، ورزش به‌عنوان دیپلماسی و ورزش ضد دیپلماسی. پژوهش‌های موردی بسیاری این دسته‌بندی‌ها را تأیید می‌کنند؛ از المپیاد باستانی گرفته تا ظاهر اخیر راهبردهای دیپلماسی ورزشی دولتی درون‌زا و فراتر از آن، فعالیت‌های بازیگران ورزشی غیردولتی مانند اف. سی. بارسلونا، کالین کپرنیک و دنیای دیجیتال ورزش‌های الکترونیکی.

در نتیجه، چشم‌انداز دیپلماسی ورزشی و همچنین موانع و محدودیت‌های استفاده از ورزش به‌عنوان ابزار دیپلماتیک روشن‌تر می‌شود.

خواندن کتاب دیپلماسی ورزشی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای دانشجویان رشته‌های دیپلماسی، سیاست خارجی، مطالعات ورزشی و به‌طورکلی روابط بین‌الملل مناسب است.

بخشی از کتاب دیپلماسی ورزشی

«رابطه بین سیاست ورزش و دیپلماسی رابطهٔ دیرینه و جالبی است. در طول تاریخ می‌بینیم که وقتی ورزش کارکردی فراتر از بازی داشته، اغلب طبقۀ حاکم از آن بهره‌برداری می‌کرده‌اند. برای مثال، المپیادهای باستانی که ۷۷۶ سال قم در قالب فعالیتی مذهبی در جشنوارۀ زئوس ایجاد شد، بعدها تبدیل به رقابت ورزشی پیچیده و مشهوری شد و سرانجام در سال ۳۹۴ م به دستور امپراتور رومی، تئودوسیوس و در قالب سلسله اقدامات وی برای محو بت‌پرستی و تحمیل مسیحیت به‌عنوان دین حکومتی برچیده شد. صلح، المپیک درگیری بین دولت‌شهرهای مختلف یونانی را از بین برد و باعث شد ورزشکاران، تماشاچیان و مقامات در زمان سفر به مکان بازی‌ها و در راه بازگشت از حمایت مناسب برخوردار شوند. اکچریا، واژه یونانی معادل «اجازه‌نامه» به افرادی از نهادهای سیاسی جدا از هم مجوز سفر امن می‌داد حتی زمانی که در سرزمین‌های دشمن تردد می‌کردند بازی‌های باستانی تبلوری از پان - هلنیسم هم بودند. درحالی‌که اسپارتا، آرگوس، آتن و دیگر شهرها رقابت‌های نظامی و اختلافات سیاسی مختلفی داشتند، ورزش نقطۀ اشتراک آن‌ها بود به‌عبارت‌دیگر، فراتر از سیاست بود.

ازاین‌گذشته ورزش می‌تواند روابط خصمانه را تحکیم بخشد؛ برای مثال، دیدار پادشاه فرانسوای اول فرانسه و هنری سیزدهم انگلیس در سال ۱۵۲۰ بعد از یک قرن دشمنی، دو پادشاه اجلاسی در زمین‌های پارچه طلا در شمال فرانسه برگزار کردند. فرانسوا و هنری و هیئت‌های همراه به مدت دو هفته در رویدادهای تیراندازی برای تحکیم دوستی بعد از امضای معاهده آنگلو - فرنچ در سال ۱۵۱۴ با یکدیگر رقابت کردند؛ همچنین ورزش به‌طور منظم برای ابزار ایدئولوژی سیاسی به کار گرفته می‌شود. بهره‌برداری از المپیک ۱۹۳۶ و جام جهانی ۱۹۳۸ توسط رژیم‌های فاشیست تحریم متداول مسابقات تحریم بازی‌های ۱۹۸۰ مسکو توسط ایالات متحده و همچنین تحریم بازی‌های ۱۹۸۴ لوس آنجلس توسط اتحاد شوروی و سیزده کشور اقماری آن یا نقش ورزش در انزوای آفریقای جنوبی، آپارتاید همگی مثال‌های خوب و پیچیده‌ای ازاین‌دست هستند. بااین‌حال، دولت‌ها تنها بازیگران علاقه‌مند به افیون توده‌ها نیستند. سازمان‌های غیردولتی مانند بیاند اسپرت یا رایت تو پلی از ورزش برای ایجاد آگاهی دربارهٔ مسائل اجتماعی یا قسمتی از برنامه‌های خلع سلاح خروج از صف نیروهای نظامی و بازگشت به جامعه در کشورهای جنگ‌زده مانند افغانستان استفاده کرده‌اند؛ همچنین ورزش برای تسریع ابتکارهای توسعه‌ای مانند اهداف توسعۀ پایدار سازمان ملل متحد بسیار کارآمد است.»