کتاب اگر فراموشت کنم

کتاب اگر فراموشت کنم (Si je t'oublie)، نوشته مورگان اسپورتس و ترجمه ریحانه رئیس‌ الساداتی، رمانی اتوبیوگرافیک درباره‌ی سوگ، عشق و احساس گناه است و نشر هیرمند آن را منتشر کرده است. نویسنده در این کتاب به رابطه‌ی طولانی و پرپیچ‌وخم خود با «اود» می‌پردازد؛ زنی که مرگش او را وادار کرده است به گذشته، اشیا، حافظه و نقش خود در رنج دیگری نگاه تازه‌ای بیندازد. کتاب میان خاطره‌نویسی، اعتراف، تأمل فلسفی و ثبت جزئیات روزمره حرکت می‌کند و از خلال همین جزئیات، چهره‌ی رابطه‌ای طولانی و فرساینده را بازسازی می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب اگر فراموشت کنم اثر مورگان اسپورتس

کتاب اگر فراموشت کنم با تمرکز بر مرگ اود و سال‌های طولانی رابطه‌ی نویسنده با او شکل گرفته است. این کتاب روایتی اتوبیوگرافیک است که در قالب خاطره‌نگاری و تأملات شخصی نگاشته شده و در فضایی میان‌نسلی و با پس‌زمینه‌ای از تاریخ معاصر فرانسه، به تجربه‌ی سوگ و فقدان می‌پردازد. مورگان اسپورتس، که خود راوی داستان نیز هست، پس از مرگ شریک زندگی‌اش، اود، با انبوهی از اشیا، اسناد و خاطرات به‌جامانده مواجه می‌شود و تلاش می‌کند معنای این فقدان را در زندگی روزمره و در میان اشیا و یادگارها جست‌وجو کند.

این کتاب مبتنی‌بر روایت‌های پراکنده، یادداشت‌های روزانه، بازخوانی اسناد و نامه‌ها و همچنین تأملات فلسفی و ادبی است. اسپورتس با بهره‌گیری از ارجاعات متعدد به آثار ادبی، هنری و فلسفی، زندگی و مرگ، خاطره و فراموشی و عشق و جدایی را به چالش می‌کشد. این اثر هم به سوگ فردی می‌پردازد هم به‌نوعی بازتابی از وضعیت انسان معاصر در مواجهه با فقدان، خاطره و هویت است. کتاب اگر فراموشت کنم با زبانی صریح، تجربه‌ی زیسته‌ی نویسنده را به تصویر می‌کشد و خواننده را به تأمل درباره‌ی معنای زندگی، مرگ و یادآوری دعوت می‌کند.

خلاصه داستان اگر فراموشت کنم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

داستان اگر فراموشت کنم با مرگ «اود»، شریک زندگی راوی، آغاز می‌شود. راوی در مواجهه با فقدان، به خانه و اشیای به‌جامانده از اود بازمی‌گردد و با جزئیات زندگی مشترک، خاطرات و اسناد اداری و شخصی او روبه‌رو می‌شود. مورگان اسپورتس با توصیف دقیق اشیا، لباس‌ها، اسناد و حتی قبض‌های خرید، به بازسازی زندگی اود و رابطه‌ی میان آن‌ دو می‌پردازد. راوی از خلال این مواجهه، به گذشته بازمی‌گردد؛ دوران کودکی اود، ریشه‌های خانوادگی، بیماری و مرگ تدریجی او و همچنین فرازونشیب‌های رابطه‌ی عاشقانه و پیچیده‌شان.

در کتاب اگر فراموشت کنم، خاطره و واقعیت، عشق و گناه، مراقبت و بی‌توجهی و زندگی و مرگ در هم می‌آمیزد. راوی با احساس گناه، تردید و پرسش‌های بی‌پاسخ درباره‌ی نقش خود در زندگی و مرگ اود دست‌وپنجه نرم می‌کند. او در میان اشیا و یادگارها، به‌دنبال معنایی برای فقدان و راهی برای ادامه‌ی زندگی می‌گردد. داستان با تأملاتی درباره‌ی ماهیت سوگ، خاطره، هویت و نقش اشیا در زندگی انسان همراه است و در نهایت سوگ را تجربه‌ای جمعی و انسانی معرفی می‌کند.

چرا باید کتاب اگر فراموشت کنم را بخوانیم؟

خواندن کتاب اگر فراموشت کنم فرصتی است برای مواجهه‌ی بی‌پرده با سوگ، احساس گناه و تناقض‌های عشق. نویسنده هم به ابعاد شخصی و احساسی سوگ می‌پردازد، هم با نگاهی تحلیلی، نقش اشیا، خاطرات و اسناد را در شکل‌گیری هویت و معنای زندگی بررسی می‌کند. خواندن این اثر فرصتی است برای مواجهه با پرسش‌های بنیادین درباره‌ی مرگ، خاطره، عشق و جدایی. این کتاب با ارجاعات ادبی و فلسفی، لایه‌های عمیقی از تجربه‌ی انسانی را آشکار می‌کند و مخاطب را به تأمل درباره‌ی معنای زیستن و فراموش‌کردن دعوت می‌کند.

خواندن کتاب اگر فراموشت کنم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب اگر فراموشت کنم به کسانی پیشنهاد می‌شود که با سوگ، مراقبت از بیمار، احساس گناه در روابط عاطفی و پرسش از نقش اشیا و حافظه در زندگی روزمره درگیر هستند. این کتاب به دوستداران متن‌های اعترافی و تأملی درباره‌ی عشق و مرگ نیز پیشنهاد می‌شود.

درباره مورگان اسپورتس

مورگان اسپورتس، نویسنده‌ی فرانسوی، در سال ۱۹۴۷ در الجزیره به دنیا آمد. او تاکنون بیش از ۲۰ کتاب منتشر کرده و از نویسندگان شناخته‌شده‌ی ادبیات معاصر فرانسه به شمار می‌رود. اسپورتس در سال ۲۰۰۶ برای رمان Maos جایزه‌ی رونودو را دریافت کرد و پنج سال بعد، در سال ۲۰۱۱، با رمان «همه‌چیز، همین حالا» برنده‌ی جایزه‌ی انترالیه شد.

یکی از آثار مطرح او رمان طعمه (۱۹۹۰) است که برتران تاورنیه، کارگردان سرشناس فرانسوی، آن را به فیلمی موفق اقتباس کرد. این فیلم علاوه‌بر استقبال گسترده، جوایز متعددی نیز به دست آورد.

بخشی از کتاب اگر فراموشت کنم

«در شهرداری، فرم‌ها را پر کرده بودم. دستیار شهردار، یک ساعت بعد، ۱۲ ظهر، می‌بایست ما و دو شاهد، دوستانی نامعلوم، را در اتاق بیمارستان اود، ملاقات کند. تنها چیزی که هنگام این روند در شهرداری، توجه مرا به خود جلب کرد، دیوار سفیدی از چوب چندلایه در اتاق بود که آن را از دفتر دیگری جدا می‌کرد: پر از سوراخ‌های کوچک و سیاه که در خطوط عمودی و افقی و متقاطع قرار داشتند. همچون نمادی از ازدحام بود، جائی که عدد یک، این عدد فرد غیرقابل تقسیم و منحصربه‌فرد، گم می‌شود. می‌توان گفت نوعی اثر هنری معاصر بود. صحنه‌ای که یک ساعت بعد، در اتاق بیمارستان رخ می‌داد، برای اود، صحنۀ خاصی نبود. ناگهان، رأس ساعت دوازده، چند نفر از شهرداری به صحنه هجوم می‌بردند: یک زن، کارمند جوانی که مرا "بعدی" نامیده بود آخرین، اما نه کم‌اهمیت‌ترین فرد دستیار شهردار که شال براق و سه‌رنگی را اریب به بالاتنه‌اش بسته بود. حس کردم در اپرای قدیمی و کمدی‌ای حضور دارم. این شال سه‌رنگ، همچون سنگ آسمانی‌ای از قرن نوزدهم بود که اواسط قرن بیست و یکم خرد می‌شد؛ مثل نوشته‌ای از لابیش. کمابیش دلم می‌خواست بخندم. هم بازیگر بودم و و هم تماشاچی؛ گرچه، واقعیت همین بود. این، آخرین پرده از یک تراژدیِ اسرارآمیز برای اود بود.»