رنه ژان کلو

ژنه‌ـ‌ژان کلو، زاده‌ی ۱۹ ژانویه‌ی ۱۹۱۳ و درگذشته‌ی ۴ نوامبر ۱۹۹۷، نقاش، طراح، شاعر، رمان‌نویس و نمایش‌نامه‌نویس فرانسوی بود. او در سال ۱۹۵۱ برای رمان مویِ جانور برنده‌ی جایزه‌ی دو مگو و در سال ۱۹۸۷ برای رمان کودکِ توهم‌زده برنده‌ی جایزه‌ی رونودو شد.

پس از پایانِ تحصیلاتِ حقوق، کلو مسیرِ زندگی‌اش را تغییر داد و در سال ۱۹۳۴ وارد مدرسه‌ی هنرهای زیبا در الجزیره شد. یک سال بعد، در ۱۹۳۵، به پاریس رفت و در مون‌پارناس کارگاهِ نقاشیِ خود را برپا کرد. او در زمینه‌هایِ ادبی و هنری جوایزِ گوناگونی دریافت کرد، از جمله جایزه‌ی مژور برای شعر و جایزه‌ی پل گیوم برای نقاشی. در ۱۹۳۶ شاگردِ مارسل گرومر و اوتون فریه در آکادمیِ اسکاندیناوی شد. کلو در آثار خود، هم به هنر انتزاعی عربی علاقه نشان داد و هم به نوعی انتزاع الهام‌گرفته از نقاشی‌هایِ غارِ لاسکو.

او در جریانِ جنگِ جهانیِ دوم، به دعوتِ ژاک سوستل به‌عنوان بازرس مأموریت‌هایِ فرانسه‌ی آزاد در الجزیره منصوب شد. در همان دوران، کتاب تبعید فرانسوی را منتشر کرد و جایزه‌ی مأموریتِ چاد‌ـ‌تبیستی را به دست آورد. در سال ۱۹۴۳ به لشکرِ لکلرک در شمالِ آفریقا پیوست و نقاشِ رسمیِ لشکر دوم زرهی شد. او در این دوران نقاشی‌ها و طراحی‌های بسیاری از طبیعت آفریقا خلق کرد.

در میان سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۵، کلو رمان‌هایی چون سیاهیِ تاکستان، ارواحِ زیر آفتاب و آبی آن‌سوی مرگ را نوشت و نمایش‌نامه‌ای با عنوانِ مکاشفه خلق کرد که به کارگردانیِ ژان‌‌ـ‌لویی بارو در تئاترِ اودئون اجرا شد. او شخصیتی عارف‌مسلک، آرمان‌گرا و گاه نومید داشت و از اعضایِ مکتب ادبی الجزیره بود؛ گروهی که نویسندگانی چون آلبر کامو، امانوئل روبلس و... در آن گرد هم آمده بودند.

از سال ۱۹۶۵ به‌ بعد، کلو تصمیم گرفت خود را به‌طور کامل وقف نقاشی کند. در سال ۱۹۹۱، مرور کاملی از آثارش در گالری هنر معاصر شومالیه و نیز نمایشگاهی در فضای پیر لاپورت در کلرمون‌ـ‌فران برگزار شد.