کتاب ملخک

کتاب ملخک نوشتهٔ برنارد سوتس و ترجمهٔ آرش فرزاد است. نشر بیدگل این کتاب را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب ملخک

گفته می‌شود که کمتر فیلسوفی برای طرح اندیشه‌های خود قالب داستان و حکایت‌پردازی را انتخاب کرده است. همین نکته باعث شده که کتاب ملخک در میان آثار فلسفی جایگاهی ویژه پیدا کند و آن را یکی از لذت‌بخش‌ترین کتاب‌های فلسفی بدانند. شخصیت اصلی این کتاب، یعنی «ملخ»، برگرفته از حکایتی از «ایزوپ» است، اما اینجا حکایت ملخ از منظر دیگری روایت می‌شود؛ زیرا چنان‌که می‌بینیم خردمند واقعی در این روایتِ تازه دیگر «مورچه» نیست؛ ملخ است.

این ملخ راستین سراسر تابستان سرگرم بازی بوده و حالا که زمستان کم‌کم دارد فرا می‌رسد، سرخوشانه مرگ را در آغوش می‌کشد و بی‌لحظه‌ای تردید شیوۀ زندگی‌اش را تنها شیوۀ درستِ زندگی‌کردن می‌خواند و با تمام توان در برابر شاگردانش از آن دفاع می‌کند. پرسش بنیادین این است که به‌راستی بهترین طریق زیستن کدام است؟ آموزۀ طلایی ملخ فرزانه این است که همگی باید «بی‌کاره باشیم» و «بازی کنیم». ولی وقتی از «بازی» صحبت می‌کنیم، دقیقاً منظورمان چیست؟

به‌گفتهٔ مترجم کتاب ملخک، آرش فرزاد، اگر ملخ از ما می‌خواهد فقط بازی کنیم و هم‌زمان این کتاب را پیشِ رویمان می‌گذارد، پس چه‌بسا خواندن این کتاب هم یک بازی باشد. در این بازیِ آکنده از ماجرا و چیستان، این پرسش بنیادین فلسفی را پی می‌گیریم که به‌راستی بهترین طریق زیستن کدام است؟

خواندن کتاب ملخک را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد زندگی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره برنارد سوتس

برنارد سوتس در سال ۱۹۲۵ میلادی و در دیترویتِ میشیگان به دنیا آمد. او دانش‌آموخته و استاد فلسفه در آمریکا و کانادا است و بیش‌ازهمه برای کتاب «ملخک» به شهرت رسیده است. حوزۀ تخصصی پژوهش‌های فلسفی برنارد سوتْس، فلسفۀ بازی‌ها و بازی‌کردن است و ایده‌های نوآورانه‌اش در این باره در محافل دانشگاهی و غیردانشگاهی بسیار مورد توجه قرار گرفته است.

بخشی از کتاب ملخک

«اما اینکه چه دلیل موجهی در بحث و جدل در این‌باره وجود دارد که حرفه‌‌ای‌‌ها در‌واقع بازی نمی‌‌کنند، به‌نظرم از این واقعیت انکارناپذیر ریشه می‌‌گیرد که نگرش آماتورها با نگرش حرفه‌‌ای‌‌ها نسبت‌به بازی‌کردن فرق دارد. پس، اگرچه گرسنه‌‌های منتظر غذا، نفر چهارم در بریج، و پِرسی، همگی انجام بازی‌‌ها را تعهدی پذیرفتنی در راه انجامِ هدف‌‌های دیگر می‌‌دانند، روشن است که این هدف‌‌ها برای آنها مهم‌‌تر از خود بازی‌‌ها هستند‌یا دست‌‌کم منطقاً می‌‌توانند مهم‌‌تر باشند. اگر مثلا آن جوان‌‌های گرسنه در یخچال غذایی پیدا می‌‌کردند که از چشمشان دور مانده بود، ممکن بود دیگر هیچ تمایلی برای یک دست پوکربازی نداشته باشند؛ اگر سروکلۀ بریج‌‌بازِ مشتاقی پیدا می‌‌شد، آن نفر چهارمِ بی‌اشتیاق با کمال میل کنار می‌‌کشید؛ و اگر سلیقۀ گوئندولین در انتخاب محبوب از ورزشکاران به سوی افراد پشتِ‌‌میزنشین تغییر جهت می‌‌داد، پرسی با خیال راحت از تیم فوتبال کناره‌‌گیری می‌‌کرد. نگرشِ آماتور با این نگرش‌‌ها تفاوت دارد زیرا انگیزۀ او از عشق به بازی می‌‌آید و نه عشق به غذا، یا رفاه همگانی، یا گوئندولین.

اگرچه نگرش‌‌های آماتورها و حرفه‌‌ای‌‌ها آشکارا متفاوت‌اند، همچنان مسئله این است که این نگرش‌‌های متفاوت نگرش‌‌هایی نسبت به بازی‌‌ها هستند و نه نسبت به چیزی دیگر. به شیوه‌‌ای همسان، اسمیت و جونز نگرش‌‌های بسیار متفاوتی نسبت‌به نیروی گرانش دارند. اسمیت که تلاش دارد موشکی را به فضا پرتاب کند از آن بد می‌‌گوید؛ جونز که تلاش دارد موشکی را به زمین بازگرداند آن را می‌‌ستاید. ولی این نگرش‌‌های مخالف تغییری در آن چیزی که نیروی گرانش است ایجاد نمی‌‌کنند.»