کتاب در معرض

کتاب در معرض سرودهٔ هرمز علیپور است. نشر مهر و دل این مجموعه شعر نو را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب در معرض

کتاب در معرض یک مجموعه شعر نو را در بر گرفته است. هرمز علیپور که این شعرها را سروده، یکی از شاعران معاصر ایرانی و از بنیان‌گذارهای اصلی نحلهٔ ادبی «موج ناب» است. شعرهای «موج ناب» افزون بر توجه به طبیعت و عنصرهای اقلیمی، به مسئلهٔ مرگ توجه می‌کنند. هرمز علیپور اهل ایذهٔ خوزستان است و در سال ۱۳۲۵ به دنیا آمده است. در این کتاب و پیش از آغاز شعرهای این شاعر، در چند گفتار از نویسنده‌های گوناگون با هرمز علیپور آشنا می‌شویم و سپس ۳۸ قطعه شعر از او خواهیم خواند.

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب در معرض را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب در معرض

«به نام هر مرده‌ای که نسبت می‌دهیم

روزهایی را

تضمینی برای رستگاری و امن آدمی نخواهد داد

در حصارهای پنهان و آشکار که

می‌تواند تمام تاریخ را به تنگ بیاورد»