کتاب تاریخ ادبیات ایران (جلد اول)

کتاب تاریخ ادبیات ایران (جلد اول) نوشتهٔ ذبیح‌ الله صفا و سید محمد ترابی خلاصه جلد اول و دوم؛ از اوایل قرن هفتم تا پایان قرن هشتم هجری است که در انتشارات فردوس منتشر شده است. این کتاب در ۴ جلد منتشر شده است. 

درباره کتاب تاریخ ادبیات ایران (جلد اول)

این کتاب خلاصه‌ای کاربردی از ۲ جلد اول کتاب «تاریخ ادبیات ایران» است. موضوع این کتاب از آغاز عهد اسلامی است تا اوایل قرن هفتم هجری و حملهٔ مغول به ایران. مجموعه «تاریخ ادبیات در ایران» جامع‌ترین و کامل‌ترین تاریخ ادب فارسی سرزمین‌های تمدن ایرانی است و اولین بار در سال ۱۳۳۲ منتشر شد و پس از آن در بیش از نیم قرن اخیر پیاپی تجدیدچاپ شده است.

نویسندگان در مقدمهٔ کتاب می‌گویند که کتاب «تاریخ ادبیات ایران (نسخهٔ ۸ جلدی)» برای متخصصان ادبیات کتابی کامل است اما مخاطبانی که متخصص ادبیات نیستند نمی‌توانند از تمام مطالب کتاب بهره ببرند. این مجموعه کوتاه‌تر از نسخهٔ اصلی است و به مخاطبان غیرمتخصص ادبیات کمک می‌کند تا بهترین مطالب مربوط به تاریخ ادبیات را بخوانند و از آن استفاده کنند.

خواندن کتاب تاریخ ادبیات ایران (جلد اول) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات ایران پیشنهاد می‌کنیم. 

درباره ذبیح‌ اللّه صفا

ذبیح‌ اللّه صفا در ۱۶ اردیبهشت ۱۲۹۰ در شهمیرزاد از توابع بلوک سنگسر در استان سمنان متولد شد. پدرش سیدعلی‌اصغر صفای شهمیرزادی در شهر بابل بازرگان بود. دورهٔ ابتدایی را در سال ۱۳۰۴ در بابل به پایان رساند. آنگاه راهی تهران شد و در دبیرستان‌های سیروس و دارالفنون مشغول تحصیل شد و در سال ۱۳۱۲ تحصیلات متوسطه را به پایان رساند. سپس تحصیلات خود را در دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات ادامه داد و در رشته‌های ادبیات و تعلیم‌وتربیت لیسانس گرفت، تا آنکه در سال ۱۳۲۱ با پذیرش رسالهٔ او با عنوان «حماسه‌سرایی در ایران» به درجهٔ دکتری نایل شد.

صفا خدمات آموزشی خود را با دبیری ادبیات فارسی در کلاس‌های دورهٔ دوم متوسطه در دبیرستان‌های تهران شروع کرد. از سال ۱۳۲۱ به درجهٔ دانشیاری کرسی تاریخ ادبیات دانشگاه تهران ارتقا یافت و در سال ۱۳۲۷ در همان کرسی استاد شد؛ تا این که در سال ۱۳۴۰ به بالاترین رتبهٔ استادی رسید. طی سال‌های ۱۳۴۱ و ۱۳۴۲ با سمت استاد مهمان در دانشگاه هامبورگ به تدریس پرداخت. در بازگشت از آلمان به مدیریت گروه زبان و ادبیات فارسی و سپس ریاست دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران انتخاب شد و تا سال ۱۳۴۷ این سمت‌ها را به عهده داشت. در آن سال پس از تغییرات ناگهانی در نظام اداری و آموزشی دانشگاه به درخواست خود بازنشسته شد و تدریس خود را به‌صورت افتخاری ادامه داد. در سال ۱۳۴۷ برای بار دوم به آلمان رفت و یک سال دیگر در دانشگاه هامبورگ به تدریس پرداخت. پس از بازگشت به تهران عنوان استادی ممتاز دانشگاه تهران را یافت و ازآن‌پس در سال‌هایی که در تهران اقامت داشت، به تدریس ادبیات حماسی، غنایی و دراماتیک در دورهٔ دکتری ادبیات فارسی ادامه داد.