کتاب گنجینه سخن (جلد پنجم)

کتاب گنجینه سخن (جلد پنجم) نوشتهٔ ذبیح الله صفا است. انتشارات فردوس این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر به پارسی‌نویسان بزرگ و منتخب آثار آنان پرداخته است؛ از «سراج ارموی» تا «عمادالدین محمود».

درباره کتاب گنجینه سخن (جلد پنجم)

مجموعه کتاب‌های گنجینه سخن سیر تحول‌ و تطور سبک‌ شعر و نثر فارسی‌ در دوره‌ٔ ۱۱۰۰ساله‌ٔ آن‌ را در دسترس‌ علاقه‌مندان‌ قرار داده است. کتاب حاضر دوره‌ای را در بر می‌گیرد که از «سراج ارموی» آغاز شده و به «عمادالدین محمود» می‌رسد. دربارهٔ این پارسی‌نویسان و گزیده‌ای از آثار آن‌ها در کتاب گنجینه سخن (جلد پنجم) بخوانید.

خواندن کتاب گنجینه سخن (جلد پنجم) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر و ادبیات کهن ایران پیشنهاد می‌کنیم.

درباره ذبیح الله صفا

ذبیح الله صفا در ۱۶ اردیبهشت ۱۲۹۰ در شهمیرزاد از توابع بلوک سنگسر در استان سمنان به دنیا آمد. پدرش سیدعلی‌اصغر صفای شهمیرزادی در شهر بابل بازرگان بود. دورهٔ ابتدایی را در سال ۱۳۰۴ در بابل به پایان رساند؛ سپس راهی تهران شد و در دبیرستان‌های سیروس و دارالفنون مشغول تحصیل شد و در سال ۱۳۱۲ تحصیلات متوسطه را به پایان رساند. او تحصیلات خود را در دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات ادامه داد و در رشته‌های ادبیات و تعلیم‌وتربیت لیسانس گرفت؛ تا آنکه در سال ۱۳۲۱ با پذیرش رسالهٔ او با عنوان «حماسه‌سرایی در ایران» به درجهٔ دکتری نایل شد.

ذبیح‌‌اللّه صفا خدمات آموزشی خود را با دبیری ادبیات فارسی در کلاس‌های دورهٔ دوم متوسطه در دبیرستان‌های تهران شروع کرد. از سال ۱۳۲۱ به درجهٔ دانشیاری کرسی تاریخ ادبیات دانشگاه تهران ارتقا یافت و در سال ۱۳۲۷ در همان کرسی استاد شد. او در سال ۱۳۴۰ به بالاترین رتبهٔ استادی رسید. طی سال‌های ۱۳۴۱ و ۱۳۴۲ با سمت استاد مهمان در دانشگاه هامبورگ به تدریس پرداخت. در بازگشت از آلمان به مدیریت گروه زبان و ادبیات فارسی و سپس ریاست دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران انتخاب شد و تا سال ۱۳۴۷ این سمت‌ها را به عهده داشت. در آن سال پس از تغییرات ناگهانی در نظام اداری و آموزشی دانشگاه به درخواست خود بازنشسته شد و تدریس خود را به‌صورت افتخاری ادامه داد. در سال ۱۳۴۷ برای بار دوم به آلمان رفت و یک سال دیگر در دانشگاه هامبورگ به تدریس پرداخت. پس از بازگشت به تهران عنوان استادی ممتاز دانشگاه تهران را یافت و ازآن‌پس در سال‌هایی که در تهران اقامت داشت، به تدریس ادبیات حماسی، غنایی و دراماتیک در دورهٔ دکتری ادبیات فارسی ادامه داد.

بخش‌هایی از کتاب گنجینه سخن (جلد پنجم)

«شرف‌الدین علی یزدی مورخ و منشی و شاعر و دانشمند معروف قرن نهم هجری است که در عهد خود نزد امراء و شاهزادگان تیموری عزت و احترام بسیار داشت و میرزاشاهرخ او را با عنوان «جناب مخدومی» خطاب می‌نمود. وی به تشویق ابوالفتح میرزا ابراهیم سلطان پسر شاهرخ در سال ۸۲۸ کتاب ظفرنامه را که در حقیقت تجدید و تکمیل و اتمام مطالب ظفرنامه نظام‌الدین شنب غازانی (= شامی) از روی مآخذ و مدارک مختلف است، از آغاز تا پایان احوال امیر تیمور گورکان (م ۸۰۷ ه.) با انشائی مصنوع و مزین به اشعار و امثال پارسی و عربی، به نگارش درآورد و چون به خوبی از عهده کار برآمد کتابش هم در میان مورخان و هم بین مترسلان و منشیان عهد او بعد ازو شهرت بسیار یافت و در تألیف کتاب‌های تاریخ عهد تیموری مورد استفاده قرار گرفت و مرجع اصلی آنها شد و منشیان عهد تیموری و صفوی آن را نمونه بدیع ترسل دانسته و سرمشق خود قرار داده‌اند. شرف‌الدین شعر هم می‌ساخته و در آن «شرف» تخلص می‌کرده است. وفاتش به سال ۸۵۸ در تفت یزد که محل اقامتش در اواخر حیات بود، اتفاق افتاد و او غیر از ظفرنامه آثار دیگری هم در مسایل ادبی داشت.»