کتاب الفبای آنارشیسم

کتاب الفبای آنارشیسم نوشتهٔ الکساندر برکمن و ترجمهٔ هومن کاسبی است و انتشارات شوند آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب الفبای آنارشیسم

کتاب الفبای آنارشیسم می‌خواهد در مورد آنارشیسم با شما صحبت کند. می‌خواهد به شما بگوید که آنارشیسم چیست، زیرا آگاهی از آن بسیار ضروری است و به‌علاوه اطلاعات بسیار اندکی درباره‌اش وجود دارد و آنچه هست نیز عموماً شایعاتی است که در اکثر موارد صحت ندارد. از نظر نویسنده، آنارشیسم زیباترین و عظیم‌ترین چیزی است که انسان تاکنون بدان اندیشیده و تنها چیزی است که می‌تواند به شما آزادی و آسایش ارزانی دارد و برای جهان لذت و صلح به ارمغان آورد.

الکساندر برکمن در این کتاب با چنان زبان ساده و روشنی درمورد آنارشیسم صحبت می‌کند که هیچ سوءتفاهمی پیش نیاید و پیش از آنکه بگوید آنارشیسم چیست، می‌خواهد به شما بگوید که آنارشیسم چه نیست.

این کار ضروری است، چون سخنان کذب بسیار زیادی در مورد آنارشیسم گفته شده است. حتی اشخاص باهوش اغلب انگاره‌های تماماً نادرستی در مورد آن دارند. برخی در مورد آنارشیسم صحبت می‌کنند، بدون اینکه چیزی دربارهٔ آن بدانند و برخی دربارهٔ آنارشیسم به دروغ سخن می‌گویند، زیرا نمی‌خواهند شما حقیقت را درباره‌اش بدانید. آنارشیسم دشمنان بسیاری دارد که حقیقت را به شما نخواهند گفت. دلیل اینکه چرا آنارشیسم دشمنانی دارد و آن‌ها کیستند را در این کتاب خواهید خواند.  

آنارشیسم به معنای بمب، بی‌نظمی یا هرج‌ومرج نیست. دزدی و قتل نیست. جنگ همه علیه همه نیست. بازگشت به بربریسم یا به وضعیت وحشی انسان نیست. آنارشیسم دقیقاً متضاد همهٔ این‌هاست.

آنارشیسم به این معناست که شما باید آزاد باشید؛ که هیچ‌کس نباید شما را به بردگی بکشد، بر شما ریاست کند، جیبتان را بزند، یا فرمانی بر شما تحمیل کند. بدین معناست که باید فرصتی برای گزینش هر نوع زندگی که دلتان می‌خواهد داشته باشید و بدون دخالت هیچ‌کس زندگی کنید. بدین معناست که نفر بغل‌دستی باید به اندازهٔ شما آزاد باشد و همگان باید از حقوق و اختیارات یکسانی برخوردار باشند. بدین معناست که تمام انسان‌ها با هم برادرند و باید مانند برادر در صلح و هماهنگی با هم زندگی کنند. یعنی نباید هیچ‌گونه جنگ و استفاده از خشونت از سوی گروهی از افراد علیه گروه دیگر، هیچ‌گونه انحصار، هیچ‌گونه فقر، هیچ‌گونه ظلم و ستم و هیچ‌گونه سوءاستفاده از همنوعانتان وجود داشته باشد. کوتاه آنکه آنارشیسم به معنای جامعه‌ای است که در آن تمام زنان و مردان با هم برابرند و همگی به طور برابر از مزایای یک زندگی منظم و معقول بهره‌مند می‌شوند.

خواندن کتاب الفبای آنارشیسم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به کسانی که می‌خواهند با مفهوم آنارشیسم آشنا شوند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب الفبای آنارشیسم

«شنیده‌اید که آنارشیست‌ها بمب می‌اندازند، به خشونت اعتقاد دارند، و آنارشی به معنای بی‌نظمی و هرج‌ومرج است.

تعجب‌آور نیست که چنین فکر می‌کنید. مطبوعات، منبرها و تمام مقامات دائماً این حرف‌ها را در گوش‌تان فرو می‌کنند. اما اکثر آن‌ها خودشان بهتر می‌دانند، حتی اگر به دلایلی نخواهند حقیقت را به شما بگویند. اکنون زمان‌اش رسیده که حقیقت امر را بشنوید.

می‌خواهم صادقانه و بی‌پرده با شما سخن بگویم، و می‌توانید روی حرف من حساب کنید، چون تصادفاً یکی از آن آنارشیست‌هایی هستم که اهل خشونت و تخریب معرفی می‌شوند. من باید بهتر از هر کس دیگری از حقیقت ماجرا باخبر باشم، و چیزی برای پنهان کردن ندارم.

می‌پرسید: «اما آیا واقعاً آنارشیسم به معنای بی‌نظمی و خشونت است؟»

نه، دوست من، سرمایه‌داری و حکومت هستند که از بی‌نظمی و خشونت حکایت می‌کنند. آنارشیسم درست خلاف این است: به معنی نظم بدون حکومت، و صلح بدون خشونت.

می‌پرسید: «اما ممکن است؟»

این مسئله درست همان چیزی است که اکنون قصد داریم درباره‌اش بحث کنیم. اما نخست دوست شما می‌خواهد بداند که آیا آنارشیست‌ها هرگز بمب انداخته یا تاکنون از خشونت استفاده کرده‌اند یا خیر.

بله، آنارشیست‌ها بمب‌هایی انداخته‌اند و گاهی به خشونت متوسل شده‌اند.

دوست شما با هیجان بانگ برمی‌آورد: «بفرمایید! می‌دانستم».

اما بگذارید عجول و شتابزده نباشیم. اگر آنارشیست‌ها گاهی‌اوقات دست به خشونت زده‌اند، آیا ضرورتاً به این معناست که آنارشیسم به معنای خشونت است؟

این پرسش را از خودتان بپرسید و سعی کنید صادقانه به آن پاسخ دهید.

وقتی یک شهروند یونیفرم ارتش را به تن می‌کند، ممکن است مجبور باشد بمب بیاندازد و از خشونت استفاده کند. آن‌گاه خواهید گفت شهروندی به معنای بمب و خشونت است؟

با اوقات‌تلخی از این نسبت رنجیده‌خاطر خواهید شد. پاسخ خواهید داد که آن موقعیت صرفاً بدین معناست که تحت شرایط معینی شاید فرد مجبور باشد به خشونت متوسل شود. اما این فرد ممکن است دموکرات، سلطنت‌طلب، سوسیالیست، بلشویک یا آنارشیست باشد.

متوجه خواهید شد که این مسئله در مورد تمام انسان‌ها و تمام دوران‌ها صدق می‌کند.

بروتوس سزار را کشت، چون می‌ترسید دوستان‌اش قصد خیانت به جمهوری و پادشاه شدن داشته باشند. نه این‌که بروتوس «سزار را کمتر دوست داشت، بلکه رم را بیشتر دوست داشت». بروتوس آنارشیست نبود. او یک جمهوری‌خواه وفادار بود.»