بریده‌هایی از کتاب الفبای آنارشیسم

آیا جرم با رشد فقر و بی‌عدالتی ناشی از حکومت افزایش نمی‌یابد؟ آیا خود حکومت بزرگ‌ترین منبع بی‌عدالتی و جرم نیست؟

کشوری که بدترین ظالمان را دارد بیشترین تعداد مستبدکش‌ها را نیز پدید می‌آورد، که امری طبیعی است. برای مثال، روسیه را فرض بگیرید. با سرکوب کامل بیان و مطبوعات تحت حکومت تزارها، هیچ راهی برای در هم کوبیدنِ رژیم خودکامه به‌جز «افکندن ترس از خداوند» به قلب فرد مستبد باقی نمانده بود.

پس می‌بینید که آنارشیست‌ها صاحب هیچ انحصاری در مورد خشونت سیاسی نیستند. تعداد چنین اعمالی از جانب آنارشیست‌ها، در مقایسه با اعمالی که اشخاصی از دیگر مرام‌ها مرتکب شده‌اند، بی‌نهایت اندک است.

امروزه وضعیت وجودیِ یک انسان متوسط‌الحال چگونه است؟ تقریباً تمام وقت شما صرف کسب امرار معاش می‌شود. آن‌قدر مشغول درآوردن خرج زندگی هستید که به‌زحمت زمانی برای زندگی کردن، و لذت بردن از زندگی برای شما باقی می‌ماند. نه زمان نه پول. تازه اگر منبع حمایتی یا شغلی داشته باشید شانس آورده‌اید. گاه و بی‌گاه زمان کسادی فرامی‌رسد: بیکاری بیداد می‌کند و هزاران نفر از سر کار اخراج می‌شوند، هر سال، در تمام کشورها.

طبقات متوسط تقریباً به همان اندازهٔ کارگران از وجود خود نامطمئن هستند. زندگیِ آن‌ها به حسن‌نیتِ تولیدکنندگان و عمده‌فروشان، و به ماشین‌های بزرگ صنعت و سرمایه وابسته است، و همیشه در معرض خطر ورشکستگی و تباهی قرار دارند.

اقرار به این‌که در برخی محافل کارگری، حتی در میان برخی سوسیالیست‌ها و آنارشیست‌ها، گرایشی در جهت برانگیختنِ کارگران علیه اعضای پرولتاریای فکری وجود دارد غم‌انگیز است. چنین نگرشی احمقانه و جنایت‌آمیز است،

یکی از اشتباهات مهلک بلشویک‌ها در طول اولین مراحل انقلاب روسیه همین بود که تعمداً مزدبگیران را علیه طبقات متخصص تحریک کردند، به‌حدی که همکاری دوستانه به امری ناممکن تبدیل شد. یکی از نتایج مستقیم آن سیاست، فروپاشی صنعت به خاطر فقدان مدیریت هوشمندانه بود، و همچنین تقریباً تعلیق تمام و کمال ارتباط راه‌آهن، زیرا هیچ مدیریت آموزش‌دیده‌ای در این زمینه وجود نداشت.

آیا چنین بدنه‌های پرولتری هرگز قادر خواهند بود که در برابر ارتش آموزش‌دیدهٔ حکومت و جوخه‌های خصوصی سرمایه مقاومت کنند؟ آیا کوچک‌ترین شانسی خواهند داشت؟