کتاب هنر و آنارشی

کتاب هنر و آنارشی نوشتهٔ الن انتلیف و ترجمهٔ هومن کاسبی است و انتشارات شوند آن را منتشر کرده است.

دربارهٔ کتاب هنر و آنارشی

نویسنده در این کتاب در تلاش است که توجهات را به حوزه‌ٔ جدیدی از تاریخ هنر جلب کند؛ آنارشیسم در هنر. هنر آنارشیستی وجهی از یک پروژه‌ٔ بزرگ‌تر به نام هنر چپ‌گرا تلقی می‌شود و به همین دلیل تفاوت میان این دو همواره نادیده گرفته می‌شود. بنابراین، این کتاب گامی در جهت برجسته‌ساختن تولید آثار هنری و ارتباط آن با مسائل تاریخی، فلسفی، اجتماعی و سیاسی از دیدگاه آنارشیستی است.

خواندن کتاب هنر و آنارشی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به علاقه‌مندان و پژوهشگران حوزهٔ علوم اجتماعی و علوم سیاسی پیشنهاد می‌کنیم.

دربارهٔ الن انتلیف

الن انتلیف یک فعال آنارشیست، منتقد هنری، نویسنده و عضو مؤسس مدرسهٔ آزاد آنارشیست تورنتو  است که از دههٔ ۱۹۸۰ به طور گسترده در مورد موضوعات آنارشیسم و ​​هنر در آمریکای شمالی نوشته است.

بخشی از کتاب هنر و آنارشی

«پرسش اینجاست که چرا جنبش آنارشیستی چنین اهمیتی برای هنر قائل بوده است؟ برای پاسخ به این سوال، باید نقش فرد را در نظریه‌ی آنارشیستی بررسی کنیم. گلدمن جستار خود را در سال ۱۹۰۰ تحت عنوان «آنارشیسم واقعا به چه معناست»، با تأملات ذیل به پایان میرساند:

پس آنارشیسم در واقع عبارت است از آزادی ذهن انسان از سلطه‌ی مذهب؛ آزادی جسم انسان از سلطه‌ی مالکیت؛ آزادی از غل و زنجیرهای حکومت. آنارشیسم عبارت است از نظم اجتماعی مبتنی بر تجمع آزادانه‌ی افراد به هدف تولید ثروت اجتماعی واقعی؛ نظمی که دسترسی آزاد به زمین و بهره‌مندی کامل از ضروریات زندگی را مطابق با امیال، سلایق و تمایالت فردی، برای تمام انسانها تضمین میکند.

عبارات گلدمن به این مسئله اشاره می‌کنند که آنارشیسم چگونه میدان کنش سیاسی را به فراسوی کانون اقتصادی و طبقاتی مارکسیسم و جریانات سوسیالیستی متأثر از آن گسترش می‌دهد. او مذهب را برای سرکوب ما به لحاظ روانی، اقتصاد سرمایه‌داری را برای به خطر انداختن سالمت جسمانی ما و اشکال حکومت را به خاطر تعطیل کردن آزادی‌های ما به نقد می‌کشد. او همچنین ادعا میکند که هدف آنارشیسم، آزاد کردن بشریت از این استبدادها است؛ و آنچه برای اهداف ما مهمتر از همه است: او پیش‌بینی می‌کند که در نظم اجتماعی آنارشیستی، افراد مطابق با «امیال، سلایق و تمایالت» خود بی‌نهایت با هم تفاوت خواهند داشت.

با پیکربندی هنر درون این سنت، نتیجه میگیریم که از لحاظ زیبایی‌شناختی، تنوعْ اجتناب‌ناپذیر است: روی هم رفته، آزادی خالق هنرمند شانه به شانه‌ی سیاستی گام برمیدارد که از اِعمال قدرت بر دیگران یا از روابط سلسله‌مراتبی که آنچه را پذیرفتنی هست یا نیست دیکته می‌کند، امتناع می‌ورزد. هنرمند همچنین به شکل رادیکالی بازتابی است، زیرا آنارشیست‌ها هنر را همگام با دگرگونی آنارشیک جامعه خلق می‌کنند و آن را با در نظر داشتن همین آرمان مورد تفحص قرار می‌دهند. این امر موجب ظهور فعالیت خلاقه‌ای می‌شود که میدان تولید هنری و پروژه‌ی اجتماعی لیبرتاریان را غنا میبخشد.»