کتاب پیمان برادری

کتاب پیمان برادری نوشتهٔ محسن حسنی نسب است. نشر بید این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر داستان‌هایی از تاریخ صدر اسلام و نیز برخی افراد تأثیرگذار آن دوران را در بر گرفته است.

درباره کتاب پیمان برادری

کتاب پیمان برادری که در ۵ بخش نوشته شده است به موضوع برادری و عقد برادری و اخوت در بین زنان پرداخته است و در این میان نیز به آیات قران دربارهٔ عقد برادری، طریقهٔ عقد برادری و اسامی افرادی که با یکدیگر برادر شدند اشاره کرده است. محسن حسنی نسب در ابتدای کتاب آورده است که در دوران جاهلیت و پیش از اسلام، دوستی و نزدیکی بین افراد را از نظر قبیله و نژاد ملاک قرار می‌دادند و افراد یک قبیله به‌واسطهٔ نزدیکی نژادی بیشتر با هم رابطهٔ بهتری داشتند. از طرف دیگر برخی بدون اینکه هم را ببینند و به‌واسطهٔ دشمنی ۲ طایفه، با هم دشمن بودند.

نویسنده می‌گوید وقتی دین اسلام که بر سرزمین جاهلیت تابید، بسیاری از اعمال ناپسند دوران جاهلیت را نیز توبیخ و امور دیگری را جایگزین آن‌ها کرد. یکی از این موارد، برابری بین همهٔ انسان‌ها بود. اسلام ملاک برتری بین انسان‌ها را تقوی و دوری از گناه‌ها اعلام کرد. پیامبر اسلام نیز در مواقع مختلف بین ۲ مسلمان با خواندن صیغهٔ برادری سعی در نزدیکی بیشتر آن‌ها، فارغ از اینکه از چه طایفه‌ای هستند، داشت. البته خود پیامبر معمولاً به‌طور عمومی سفارش به عقد اخوت می‌کرد و این افراد بودند که مشخص می‌کردند که با چه کسی صیغهٔ اخوت بخوانند. تنها در مورد امیرالمؤمنین آمده است که ایشان را به‌عنوان برادر خود معرفی کردند.

خواندن کتاب پیمان برادری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران تاریخ صدر اسلام پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب پیمان برادری

«براین اساس مسلمانان دو به دو باهم برادر اعلام شدند: رسول الله صلی الله علیه و سلم با امیرالمومنین حضرت علی علیه السلام پیمان برادری برقرار نمود.

حضرت حمزة بن عبد المطلب، عموی رسول الله صلی الله علیه و سلم با زید بن حارثه بردهٔ آزاد شده پیامبر صلی الله علیه و سلم برادر شدند و احتمالا برهمین اساس بودکه حضرت حمزه علیه السلام در روز احد قبل از جنگ به زید وصیت نمود که اگر برای وی اتفاقی بیفتد به مضمون وصیت عمل نماید.

جعفر بن أبی طالب ذو الجناحین الطیار فی الجنه (صاحب دو بال در بهشت) با معاذ بن جبل، برادر دینی شدند. جالب توجه اینکه حضرت جعفر بن ابی طالب در آن روز در حبشه بوده و در مدینه حضور نداشت اما با این حال نام او به عنوان برادر دینی معاذ آورده شد.

ابوبکر بن ابی قحافه با خارجة بن زهیر خزرجی پیمان برادری برقرار کرد. عمر بن خطاب با عتبان بن مالک از طایفهٔ بنی سالم بن عوف بن عمرو بن عوف بن خزرج برادر شد. بین أبو عبیدة عامر بن عبد الله بن جرّاح و سعد بن معاذ بن نعمان از طایفهٔ بنی عبد الأشهل، پیمان برادری برقرار شد. عبد الرحمن بن عوف و سعد بن ربیع خزرجی برادر شدند. همچنین زبیر بن عوام با سلامة بن سلامة بن وقش از قبیلهٔ بنی عبد الأشهل برادر شدند. البته برخی گفته‌اند که زبیر با عبدالله بن مسعود پیمان برادری خواند. عثمان بن عفّان و أوس بن ثابت بن منذر، از طایفهٔ بنی نجّار برادر شدند. طلحة بن عبید الله و کعب بن مالک از بنی سلمة، سعد بن زید بن عمرو بن نفیل با أبی بن کعب از بنی نجّار. مصعب بن عمیر بن هاشم با أبو أیوب خالد بن زید از بنی نجار. أبو حذیفة بن عتبة بن ربیعة و عبّاد بن بشر بن وقش از بنی عبدالاشهل. عمّار بن یاسر و حذیفة بن یمان از بنی عبدعبس (یا ثابت بن قیس بن الشماس از طایفهٔ بلحارث بن خزرج خطیب رسول الله صلی الله علیه و سلم) أبوذر (یا بنابر قولی جندب) بن جنادة غفاری با منذر بن عمرو از بنی ساعدة بن کعب بن خزرج. حاطب بن أبی بلتعه با عویم بن ساعده از بنی عمرو بن عوف. سلمان فارسی با أبو درداء عویمر بن ثعلبة (یا ابن عامر یا ابن زید) از قبیلهٔ بلحارث بن خزرج. بلال حبشی مؤذن رسول الله صلی الله علیه و سلم با أبو رویحة عبد الله بن عبد الرحمن خثعمی برادر شدند.

آنقدر بستن عقد برادری برمسلمانان تاثیر داشت که حتی پس از جنگ بدر برخی طلب ارث و میراث خواهی کردند ولی بعد از آن آیه:

"و در کتاب خدا خویشان به یکدیگر سزاوارترند، همانا خداوند به هرچیز داناست."»