کتاب روان درمانی و جستجوی شادکامی

کتاب روان درمانی و جستجوی شادکامی؛ بر مبنای چشم‌انداز وجودی نوشتهٔ امی فان دورزن و ترجمهٔ احمدرضا کیانی و یاسمن جمشیدیان است و انتشارات ارجمند آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب روان درمانی و جستجوی شادکامی

کتاب روان درمانی و جستجوی شادکامی متنی روان، مهیج و بسیار خواندنی دارد که به قلب پروژهٔ درمانی می‌زند: چگونه به مراجعان کمک کنیم تا کامل‌تر و معنادارتر زندگی کنند.

اشتیاق ناگفته‌ای که مردم را به درمان می‌کشاند، اغلب نوعی میل نومیدانه برای شادی است. آیا درمانگران باید این میل را نادیده بگیرند یا تفسیر یا با آن چالش کنند؟

در این کتاب امی فان دورزن مسئلهٔ تابوهای نقش اخلاقی مشاوران و روان‌درمانگران را برجسته می‌سازد و با سؤال در مورد اینکه کی و چرا ما شادی را به‌عنوان هدف زندگی برمی‌گزینیم، پرسش‌های جست‌وجوگرانه در مورد معنای زندگی را مطرح می‌سازد.

روان‌درمانی و جستجوی شادکامی در پی تعریف این نکته است که: زندگی خوب شامل چه چیزی می‌شود و درمانگر چگونه باید به مراجعانش کمک کند تا به‌جای جست‌وجوی صرف برای شادکامی، خوب زندگی کنند.

ترجمهٔ این کتاب را دکتر احمدرضا کیانی، هیئت علمی دانشگاه محقق اردبیلی و یاسمن جمشیدیان، کارشناسی ارشد مشاوره انجام داده‌اند.

خواندن کتاب روان درمانی و جستجوی شادکامی را به چه کسان پیشنهاد می‌کنیم

 این کتاب متنی مهیج برای تمام آموزگاران و آموزندگان مشاوره و روان‌درمانی است، به‌ویژه آن‌هایی که علاقه‌مند به رویکرد وجودی هستند.

بخشی از کتاب روان درمانی و جستجوی شادکامی

«امید بدون شک و قطعاً برای کار در هر شکلی از روان‌درمانی ضروری است. شاید اساساً این امید باشد که در اولین روزهای یک رابطهٔ درمانی، الهام‌بخش افراد است. امید دادن به افرادی که هیچ‌چیزی ندارند، حداقل هدف یک درمان موفق است. درمانگرانی که با افراد محروم از حقوق‌شان کار می‌کنند، باید بدانند که بدون امید هیچ نیرو و امکانی برای موفقیت در کار درمانی واقعی وجود ندارد. بدون امید هیچ اعتمادی وجود ندارد. افراد هنگام روبرویی با بدبختی‌ها نیاز به مکانی آرام دارند تا بهبود یابند و با اطمینان‌دهی مجدد در تماس انسانی حمایتی و عمیق، زمانی برای فهم و کشف داشته باشند. این تماس باعث می‌شود که امید و اعتماد مجدد برگردد. آنها باید از نو جرأت و اشتیاق حرکت به سمت جلو را به دست آورند.

نباید بگوییم که امید دادن و تشویق تنها اهداف درمان هستند. امید مؤلفهٔ ضروری یک کار درمانی است، اما صرفاً یک قدم اولیه است. ما همچنین نیاز به روبرویی صادقانه داریم با مشکلاتی که افراد با آنها در کشمکش هستند. هیچ‌چیزی نمی‌تواند جایگزین مواجهه با واقعیت شود. در درمان باید با بدبختی‌های این جهان به‌صورت مستقیم روبرو شد، به همان طریقی که باید با مشکلات شخصی روبرو شویم. درمانگران در کار با بعضی از مراجعان باید کمی شبیه پاندورا عمل کنند: جعبه را باز کنند تا بگذراند که بدبختی‌ها آزاد شوند و از جایی که پنهان یا سرکوب شده‌اند، بیرون بجهند. در کار با بعضی دیگر از مراجعان باید فرد را قادر سازیم تا بتواند تمام این مشکلات را معنی‌دار بسازد و آنها را سازمان‌دهی و رام کند. حتی با بعضی دیگر از مراجعان، تمام چیزی که درمان می‌تواند مقدمتاً عرضه کند، همان امید و صبوری و قدرت بردباری و شکیبایی است. امید برای منتهای درماندگی و آخر خط وجود ذخیره می‌شود: تنها زمانی مفید است که ما با شرایط انسانی در عریان‌ترین و طبیعی‌ترین حالت روبرو هستیم. بنابراین، هرگز نباید امید را به‌عنوان موضع بالقوه پنهان در نظر داشت. اجازه دادن به مراجع برای پروراندن امیدِ یک مدینهٔ فاضله که در آن تمام مشکلات مرتفع می‌شوند، مفید نیست. این موضع ایده‌آل که در آن همه چیز جهان درست و بی‌عیب و نقص است، نه هرگز خواهد آمد و نه هرگز وجود خواهد داشت. هیچ بهشتی روی زمین وجود ندارد، تا جایی که حتی می‌توانیم بگوییم هیچ بهشتی بعد از این زندگی نیز وجود ندارد. اگر توهم مکان غایی جذابی را در سر بپرورانیم که درمان می‌تواند به تصویر بکشد، دیگر با درمان روبرو نیستیم، بلکه با تفکر موهومی و آرزومندانه روبرو هستیم.»