کتاب سرنوشت انسان و جهان از دیدگاه نجوم و کیهان شناسی

کتاب سرنوشت انسان و جهان از دیدگاه نجوم و کیهان شناسی نوشتۀ بهمن پرتو است. انتشارات مانیان این کتاب را روانۀ بازار کرده است. این کتاب چگونگی نابودی جهان هستی، برپایی روز قیامت و گذری به حوادث پیش و پس از آن را بررسی می‌کند.

درباره کتاب سرنوشت انسان و جهان از دیدگاه نجوم و کیهان شناسی

کتاب سرنوشت انسان و جهان از دیدگاه نجوم و کیهان شناسی دربارۀ رخدادی است که ما آن را روز قیامت می‌نامیم.

فصل اول این کتاب به تعریف، کمیت و کیفیت بزرگی جهان هستی، فصل دوم به چگونگی نابودی آن از دیدگاه نجوم و حوادث کیهانی، فصل سوم به وقوع قیامت و چگونگی آن و فصل آخر نیز به سرنوشت نهایی جهان پس از وقوع روز قیامت می‌پردازد. آیا این جهان برای همیشه نابود خواهد شد و یا به حیات خود ادامه خواهد داد؟ سرنوشت انسان پس از برپایی قیامت چه خواهد بود؟

با خواندن این کتاب، به پرسش‌هایی مانند پرسش‌های زیر پاسخ داده می‌شود:

• آیا جهان هستی حیاتی ابدی دارد یا پایان و سرانجامی برای آن در نظر گرفته شده است؟
• آیا با نابودی جهان هستی، جهان ما نیز نابود خواهد شد؟
• فرآیند نابودی جهان در کیهان به چه شکل خواهد بود؟
• آیا پس نابودی ما و نسل بشر، موجودات هوشمند دیگری (شبه‌انسان) آفریده خواهند شد؟
• آیا ما تنها موجودات هوشمند آفریده شده در این جهان هستیم یا موجودات و تمدن‌های دیگری نیز در سایر کرات و کهکشان‌ها وجود دارند؟
• آیا واقعه‌ای به نام روز قیامت حقیقت دارد؟
• رابطۀ روز قیامت و نابودی جهان هستی از دیدگاه نجوم چیست؟
• علت نزدیک بودن روز قیامت از دیدگاه قرآن کریم چیست؟
• سرنوشت انسان و منظومۀ شمسی پس از نابودی جهان و برپایی قیامت چه خواهد شد؟
• کیفیت بازگشت دوبارۀ روح انسان به کالبد جسمانی (معاد) که از مهم‌ترین اصول تمام ادیان الهی بوده است، چگونه خواهد بود؟

خواندن کتاب سرنوشت انسان و جهان از دیدگاه نجوم و کیهان شناسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران علم نجوم و نیز اخلاق اسلامی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سرنوشت انسان و جهان از دیدگاه نجوم و کیهان شناسی

«آیا تابه‌حال به این فکر کرده‌اید که انتهای کرانه‌های آسمان تا کجا گسترش‌یافته و جهان هستی تا چه حد بزرگ است؟!

پیشینیان و انسان‌های قرن‌های اخیر ما، بر این تصور بودند که جهان هستی دارای محیطی بسته بوده و جهان هستی انتها دارد و انتهای آن محصور به میزانی که قابل‌رؤیت هست می‌باشد و عده‌ای دیگر نیز بر این باور بودند که جهان بر روی شاخ یک حیوانی بزرگ قرارگرفته‌ است و کل ستارگان بر روی آن در حال گردش هستند و حتی بطلمیوس دانشمند و منجم بزرگ قبل از میلاد، بر این باور بود که خورشید به دور زمین می‌چرخد و زمین مرکز عالم است؛ اما تحقیقات، پیشرفت فناوری و علم کاملاً ضد این موارد را ثابت می‌کند و بزرگی جهان را به‌طور بسیار شگفت‌آوری غیرقابل‌تصور قلمداد می‌کند؛ بنابراین با نیم‌نگاهی به کرانه‌های دور آسمان بدین نتیجه می‌رسیم که ما و حتی منظومه‌ی شمسی ما، در برابر بزرگی جهان هستی یک‌ذره‌ی پراکنده در هوا نیز محسوب نمی‌شود.»