کتاب تاملات سینمایی

کتاب تاملات سینمایی نوشته کوئنتین تارانتینو و ترجمه حمیدرضا خطیبی است و انتشارات شرکت کتاب هرمس آن را منتشر کرده است. این اثر فقط مجموعه‌ای از یادداشت‌های پراکنده درباره فیلم‌ها نیست، بلکه روایتی شخصی و دقیق از سال‌هایی است که هالیوود از الگوهای قدیمی فاصله می‌گرفت و شکل تازه‌ای پیدا می‌کرد. تارانتینو در این کتاب از تجربه‌های کودکی و نوجوانی خود در سالن‌های سینما شروع می‌کند و از دل همان خاطره‌ها به سراغ فیلم‌ها، بازیگران، کارگردانان و تغییرات فرهنگی مهم می‌رود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تاملات سینمایی

کتاب تاملات سینمایی نوشته کوئنتین تارانتینو از جایی شروع می‌شود که سینما برای او فقط یک سرگرمی نیست، بلکه بخشی از زندگی روزمره و حافظه‌ی شخصی‌اش است. او از تجربه‌ی بزرگ‌شدن در نزدیکی هالیوود و از تماشای فیلم‌ها در سال‌های کودکی و نوجوانی به‌عنوان نقطه‌ی ورود استفاده می‌کند تا تصویری زنده از فضای سینمای آمریکا در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بسازد. در این مسیر، متن فقط به خاطره‌گویی محدود نمی‌ماند و به بحث درباره‌ی تغییر سلیقه‌ها، جابه‌جایی ستاره‌ها، دگرگونی لحن فیلم‌ها و پیدایش نسل تازه‌ای از فیلم‌سازان هم می‌رسد.
کتاب تاملات سینمایی در ادامه به‌شکل فصل‌به‌فصل سراغ فیلم‌ها و چهره‌هایی می‌رود که برای تارانتینو اهمیت ویژه‌ای داشته‌اند. از بولیت و هری کثیف تا راننده تاکسی، فرار از آلکاتراز و هاردکور، هر فصل هم‌زمان نقد، خاطره، تحلیل و ثبت حال‌وهوای یک دوره است. او فقط درباره‌ی کیفیت فیلم‌ها حرف نمی‌زند، بلکه توضیح می‌دهد هر اثر در چه فضایی دیده شده، چه واکنشی برانگیخته و چگونه با تغییرات اجتماعی و فرهنگی زمانه‌اش گره خورده است. در کنار این‌ها، فصل‌هایی هم به منتقدان، فیلم‌سازان نسل تازه و حتی آدم‌های اثرگذار زندگی شخصی او اختصاص دارد.
کتاب تاملات سینمایی از این نظر جالب است که نگاه یک فیلم‌ساز شناخته‌شده را به‌صورت مستقیم و بی‌واسطه ثبت می‌کند؛ نگاهی که هم شیفته‌ی تاریخ سینما است و هم اهل مخالفت، مقایسه و داوری صریح. متن پر از نام فیلم‌ها، بازیگران، کارگردانان و موقعیت‌های فرهنگی است و به‌همین دلیل بیشتر از یک مرور ساده عمل می‌کند. این کتاب فضایی می‌سازد که در آن سالن سینما، خیابان‌های لس‌آنجلس، بحث‌های بعد از فیلم و حافظه‌ی تماشاگر با هم یکی می‌شوند و تصویری از دوره‌ای پرتنش و تعیین‌کننده در تاریخ هالیوود شکل می‌گیرد.

خلاصه کتاب تاملات سینمایی

کتاب تاملات سینمایی شرح مواجهه‌ی کوئنتین تارانتینو با سینما از سال‌های کودکی تا آغاز جوانی است؛ مواجهه‌ای که از تماشای فیلم در کنار مادر و ناپدری شروع می‌شود و کم‌کم به نوعی آموزش غیررسمی سینما تبدیل می‌شود. او از تجربه‌ی دیدن فیلم‌های بزرگسالانه در سن کم، از واکنش تماشاگران در سالن‌ها و از تأثیر فیلم‌های مهم دهه‌ی ۱۹۷۰ بر ذهن خود می‌گوید.
در بخش‌های بعدی، کتاب به بررسی فیلم‌ها و فیلم‌سازانی می‌رسد که به‌نظر تارانتینو در شکل‌گیری هالیوود جدید نقش داشته‌اند. نتیجه، متنی است که هم خاطره‌نگاری است، هم نقد سینمایی و هم روایتی از دوره‌ای که سینمای آمریکا در حال پوست‌اندازی بود.

چرا باید کتاب تاملات سینمایی را بخوانیم؟

دلایل خواندن تاملات سینمایی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری نزدیک از دگرگونی هالیوود در دهه‌ی ۱۹۷۰ ارائه می‌دهد.
• خواننده با نگاه شخصی کوئنتین تارانتینو به فیلم‌ها و فیلم‌سازان مهم آن دوره آشنا می‌شود.
• کتاب نشان می‌دهد تجربه‌ی تماشای فیلم در سالن سینما چگونه بر درک و حافظه‌ی سینمایی اثر می‌گذارد.
• فصل‌های کتاب فقط معرفی فیلم نیستند و واکنش اجتماعی و فرهنگی پیرامون آن‌ها را هم دربر می‌گیرند.
• این اثر برای شناخت سلیقه، معیارها و حساسیت‌های سینمایی تارانتینو منبعی مستقیم به‌شمار می‌آید.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن تاملات سینمایی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به تاریخ هالیوود و دوره‌ی گذار از سینمای کلاسیک به هالیوود جدید
• خوانندگانی که می‌خواهند با فیلم‌ها و چهره‌های مهم دهه‌ی ۱۹۷۰ از زاویه‌ی یک فیلم‌ساز آشنا شوند
• کسانی که به نقدهای صریح و مقایسه‌های سینمایی علاقه دارند
• مخاطبانی که از پیوند خاطره‌های شخصی با بحث‌های سینمایی لذت می‌برند
• علاقه‌مندان به آثار و جهان فکری کوئنتین تارانتینو

بخشی از کتاب تاملات سینمایی

«والدین جوانم در این سال‌ها به تماشای فیلم‌های زیادی می‌رفتند و معمولاً من را همراه خود می‌بردند. مطمئنم می‌توانستند کسی را بیابند که من را به او بسپارند، اما به جای این کار می‌گذاشتند همراهشان بروم. البته یک دلیل آن که می‌توانستم همراهی‌شان کنم این بود که می‌دانستم چگونه دهانم را بسته نگه دارم.
در طول روز اجازه داشتم بچه‌ای عادی باشم. سؤالات احمقانه بپرسم، کودکانه رفتار کنم، خودخواه باشم. اما اگر شب‌ها من را با خود بیرون می‌بردند، به رستورانی خوب یا بار یا کلوپ شبانه یا سینما، می‌دانستم حالا زمان آدم‌بزرگ‌ها است. اگر قرار بود اجازه داشته باشم در زمان آدم‌بزرگ‌ها برای خودم بچرخم، بهتر بود بچه‌ی خوبی باشم. که اساساً معنی‌اش این بود که سؤالات احمقانه نپرسم و فکر نکنم کل زمان عصر به من اختصاص دارد.
بزرگ‌ترها آنجایند تا با هم حرف بزنند و بخندند و شوخی کنند. کار من این بود که دهنم را ببندم و به جای آنکه دائماً مشکلات بچگانه ایجاد کنم، بگذارم راحت باشند. نمی‌خواستم در خانه بمانم. می‌خواستم با آن‌ها بیرون بروم. می‌خواستم بخشی از زمان آدم‌بزرگ‌ها باشم.
وقتی من را به سینما می‌بردند، وظیفه‌ام این بود بنشینم و فیلم را ببینم، چه از آن خوشم می‌آمد و چه نمی‌آمد.»