کتاب صندوقچه مدفون

کتاب صندوقچه مدفون نوشتهٔ پگ کرت و ترجمهٔ آناهیتا حضرتی کیاوندانی است و انتشارات پرتقال آن را منتشر کرده است. انتشارات پرتقال با هدف نشر بهترین و با کیفیت‌ترین کتاب‌ها برای کودکان و نوجوانان تأسیس شده؛ پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.

درباره کتاب صندوقچه مدفون

داستان صندوقچه مدفون از زبان پسری به نام جاش روایت می‌شود که مجبور می‌شود تابستان خود را نزد عمه‌ٔ عجیب‌غریبش سپری کند. همان روز اولی که پیش عمه می‌رود، عمه به یک خفاش در آشپزخانه شلیک می‌کند و جاش متوجه می‌شود دیگر راه فراری ندارد! عمه منزوی و دور از اجتماع است. جاش دیگر با خودش می‌گوید این تابستان، بدترین تابستانی است که تا به‌ حال داشته، اما ظاهرشدن روح یک شکارچی معدن به نام ویلی، همه چیز را تغییر می‌دهد. ویلی به جاش می‌گوید که مدت‎‌هاست منتظر کسی است که استخوان پایش که از باقی استخوان‌هایش جدا افتاده، از خاک درآورده و در کنار باقی استخوان‌هایش دفن کند. تنها در این صورت است که ویلی آرام می‌شود. جاش این درخواست مخوف را می‌پذیرد اما حین کندن گورستان قدیمی‌، با چیزی بیشتر از چندین قطعه استخوان مواجه می‌شود: یک جعبه پر از پول! این جعبه متعلق به چه کسی است؟ چرا در گورستان دفن است؟

خواندن کتاب صندوقچه مدفون را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن کتاب صندوقچه مدفون را به کودکان بالای ۱۲ سال و عاشقان ژانر وحشت و ماجراجویی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب صندوقچه مدفون

با صدای جیغ وحشتناکی از خواب بیدار شدم. همان‌طور که قلبم گوم‌گوم می‌زد، از تخت پریدم بیرون و بدوبدو رفتم سمت پنجره، مطمئن بودم یا قاِتل عمه اِتل را می‌بینم که دارد فرار می‌کند یا با صحنهٔ به‌دردبخوری برای نشنال‌جئوگرافیک روبه‌رو می‌شوم که در آن یوزپلنگ آمریکایی دارد بز کوهی را تکه‌پاره می‌کند.

نور خورشید صبحگاهی جنگل را سایه‌روشن کرده بود. تا آن دورها درخت‌ها کشیده شده بودند و جنگل ساکت بود. قاتلی ندیدم. از یوزپلنگ آمریکایی هم خبری نبود. به غیر از چندتا پرنده که بین درخت‌ها بال می‌زدند و پرواز می‌کردند، هیچ جنبنده‌ای نمی‌جنبید.

باز هم آن صدای جیغ آمد. سکوت صبح را شکست؛ حتی از صدای عمه اِتل وقتی برای اولین بار خفاش را دید هم بنفش‌تر بود. این بار فهمیدم صدا از سمت جلوی خانه و بیرون اتاق‌نشیمن می‌آمد.

شلوارک و سوئیشرتم را پوشیدم و بدوبدو رفتم طبقهٔ پایین. عمه اِتل توی آشپزخانه ایستاده بود و آرام چیزی را توی قابلمهٔ بزرگی روی گاز هم می‌زد؛ بویش شبیه سس اسپاگتی بود.

پرسیدم: «چی شده؟ کی داره جیغ می‌کشه؟»

«آخ، صدای فلورانسه. باید بهت هشدار می‌دادم. اون‌قدر بهش عادت کردم که دیگه بهش فکر هم نمی‌کنم.»

همان‌طور لال به میزبانم نگاه کردم؛ هنوز همان لباس صورتی دیشبی تنش بود. درست حدس زده بودم؛ به‌عنوان لباس‌خواب هم ازش استفاده می‌کرد.

رفتم به اتاق‌نشیمن و با احتیاط از پنجره نگاهی به بیرون انداختم.

طاووس بزرگی روی نرده‌های ایوان نشسته بود و پرهای فیروزه‌ای‌اش زیر نور خورشید برق می‌زد.