کتاب تاثیر حاشیه نشینی بر تغییر الگوهای بزهکاری نوجوانان

کتاب الکترونیکی «تاثیر حاشیه نشینی بر تغییر الگوهای بزهکاری نوجوانان» نوشته محمد حبیب‌اللهی در انتشارات کتاب یار مهربان به چاپ رسیده است. در ادبیات بررسی و رویارویی با این تیپ از جمعیت، از واژگان متعددی نظیر زاغه‌نشینی، آلونک‌نشینی، حاشیه‌نشینی، حلبی‌آباد، اسکان و سکونتگاه غیررسمی و مصادیق کالبدی آن استفاده شده است. این کتاب به بررسی رفتار نوجوانان در این مناطق می‌پردازد.

درباره کتاب تاثیر حاشیه نشینی بر تغییر الگوهای بزهکاری نوجوانان

حاشیه‌نشینی به بخش‌هایی از شهر اطلاق می‌شود که از منظر ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سایر ابعاد زندگی شهری در حاشیه قرار گرفته‌اند. بزهکاری در معنا و مفهوم لفظی عبارت است از ترک انجام وظایف قانونی و یا ارتکاب عمل خطایی که الزاماً عنوان جرم ندارد. با این حال این اصطلاح غالباً معادل جرم و به‌ویژه در ارتباط با جرایم ارتکابی از سوی اطفال و نوجوانان به کار می‌رود. جرم‌شناسان از عبارت جرم و جنایت، خلاف بزه و بزهکاری به‌جای یکدیگر و گاهی به یک معنی استفاده می‌کنند. این کتاب به ارتباط‌های احتمالی بین دو واژهٔ حاشیه‌نشینی و بزهکاری می‌پردازد.

کتاب تاثیر حاشیه نشینی بر تغییر الگوهای بزهکاری نوجوانان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به معلمین و مسئولان مدارس حاشیهٔ شهر، فعالین حوزه‌ٔ جرم و جنایت ویژهٔ نوجوانان، شاغلین کانون‌های اصلاح و تربیت و سایر افرادی که به نوعی با امور مربوط به نوجوانان و مشکلاتشان در ارتباط هستند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تاثیر حاشیه نشینی بر تغییر الگوهای بزهکاری نوجوانان

نظریه‌پردازان و متفکران مکتب وابستگی و ساختارگرایان عقب‌ماندگی کشورهای درحال‌توسعه را معلول پیشرفت اقتصادی کشورهای توسعه‌یافته کنونی می‌دانستند که به‌موازات رشد نامتعادل، نابرابری درآمدها افزایش می‌یابد و عدم تعادل‌های ساختاری جامعه شدت می‌یابد و برایند عملکرد توسعه وابسته، پیدایش شکاف طبقاتی میان شهر و روستا و در نتیجه ظهور گروه‌های حاشیه‌نشین شهری است. گندورفرانک بر این باور است که کشورهای توسعه‌نیافته در صورت وابستگی به کشورهای سرمایه‌داری که در آن بازارهای وسیع مبتنی بر افزایش مداوم و تولید انبوه، مصرف و ادغام در بازارهای جهانی شکل‌گرفته، نمی‌توانند مسیر و فرایند مستقل، یعنی توسعه درون‌زا را آغاز کنند. مانوئل کاستل دربارهٔ گروه‌های حاشیه‌ای در شهرهای درحال‌توسعه می‌گوید: شهرنشینی با آهنگ شتابنده‌ای گسترش می‌یابد و امکانات و تسهیلات زیربنایی و اجتماعی شهری نیز متناسب با افزایش جمعیت شهرها تأمین نمی‌شود و در اثر کمبود تسهیلات زیربنایی اجتماعی و فیزیکی، سکونت گاه و محله‌های نامتعارف از قبیل زاغه‌ها و آلونک‌های حاشیه‌ای که از طریق مهاجران تازه‌وارد و تهی‌دست برپاشده به وجود می‌آیند. از دیدگاه اندیشمندان مکتب جامعه‌گرا و جامعه‌گرایان جدید، حاشیه‌نشینی و پیدایش گروه‌های حاشیه‌ای و فقیر در جامعه‌های شهری کشورهای درحال‌توسعه، ناشی از عملکرد روند طبیعی تضاد میان کار و سرمایه است. نتیجه قهری عملکرد قوانین حاکم بر نظام اقتصادی و سرمایه‌داری، تمرکز و انباشت سرمایه، رشد نامتعادل اقتصادی و بروز تضادهای اجتماعی است.