کتاب خوشبختی

در میکروبوک خوشبختی که چکیده کتاب دارین مک‌ماهون است یاد می‌گیرید که چگونگی منفی‌گرایی را برای همیشه از ذهنتان دور کنید.

 درباره کتاب خوشبختی

می‌پرسی از این کتاب چه عایدت می‌شود؟ منفی‌گرایی و رنج کشیدن را تا ابد از ذهنت دور می‌کنی.

همه‌ ما آرزو داریم که کلید خوشبختی را در اختیار داشته باشیم. اگر در این مورد تردید داری، فقط در نظر بیاور که چند هزار جلد کتاب درباره‌ی خوشبختی قفسه‌های کتاب در سراسر دنیا را تحت فشار قرار می‌دهد.

بااین‌حال، تعداد زیادی از همین کتاب‌ها در تفهیم این عامـل حیاتی کـه آدم نمی‌توانـد از طریق عواملـی بیرونی مثل موفقیت و ثروت خوشحال و خوشبخت باشد، ناکام می‌مانند. فقط با نگاه به درون است که می‌توانیم به شادی و سعادت واقعی دست یابیم. نکات این کتاب که بر اساس تفکـر یک راهب و فیلسـوفِ بودایی صاحـب‌نفوذ و مقتدر است، به تو نشان می‌دهد که چطور این کار را انجام بدهی و نیازهای اساسی‌ات را برایت فراهم می‌کند تا به شادی و سعادت واقعی دست پیدا کنی.

نکات این کتاب به تو می‌فهماند که

* چرا خوشی و لذتِ زودگذر، در نهایت به دردورنج منجر می‌شود؛

* تردمیلِ هدونیک یا کارِ یکنواخت و شاقِ لذت‌طلبانه چیست؛

* چرا تو یک موجود نیستی، بلکه دو موجودی.

 خواندن کتاب خوشبختی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 همه دوست‌داران کتاب‌های انگیزشی مخاطبان این کتاب‌اند.

 بخشی از کتاب خوشبختی

در کشورهای پیشرفته، حدود سه‌چهارم مردم از کیفیت زندگی‌شان راضی‌اند و بااین‌حال، سطح ناخشنودی و احساس بدبختی در آنها بالاست. چرا این‌طور است؟

جواب این سؤال به درک مردم از خوشبختی ارتباط دارد. بسیاری از آدم‌ها خیال می‌کنند خوشبختی صرفاً دوریِ لحظه‌ای از دردورنج است. به‌عنوان مثال، آنها ممکن در تعطیلات آخر هفته احساس خوشحالی کنند چون مجبور نیستند کار کنند.

اما مفهوم خوشبختی زیرک و فریبنده است. همچنان‌که دیدیم، بیشتر مردم خیال می‌کنند خوشبختی وابسته است به مواردی موقت مثل پول و روابط، بنابراین اگر شریک زندگی یا شغل‌شان را از دست بدهند، به‌شدت در معرضِ خطرِ ناراحت شدن قرار می‌گیرند. این تا حدودی توضیح می‌دهد که چرا پانزده درصد از مردم امریکای شمالی تا قبل از سی‌وپنج سالگی دچار افسردگی حاد می‌شوند.

بودایی‌ها این حالت افسردگی را دوکا یا خاستگاهِ رنج می‌نامند که مخالف سوکا است. دوکا فقط به ناراحتی‌ها و ناخشنودی‌های موقت اشاره نمی‌کند، بلکه به‌شدت آسیب‌پذیر بودن در برابر دردورنج است که وقتی اوضاع آن‌طورکه انتظار می‌رود پیش نرود، می‌تواند باعث بشود آدم احساس کند زندگی بیهوده و بی‌معناست.

چطوری می‌توانیم به این چرخهٔ دردورنج پایان بدهیم؟ بودایی‌ها معتقدند که دردورنج جهانی و اجتناب‌ناپذیر است، ولی درواقع درد و ناراحتی ما از دردورنجی که می‌کشیم ناشی نمی‌شود بلکه از ناخشنودی و احساس بدبختی و اندوهی نشئت می‌گیرد که خودمان ایجاد می‌کنیم.

مثلاً اگر کسی شغلش را از دست بدهد، به‌شدت ناراحت می‌شود و از پا درمی‌آید. اما درواقع دلیل این ناراحتی صرفاً از دست دادن شغل نیست، بلکه ناشی از نگرانی آن آدم بابت از دست دادن ثروت، موقعیت و آیندهٔ شغلی‌اش است.

دست کشیدن از این نگرانیِ غیرضروری، عامل حرکت به‌سمت شادی و سعادت واقعی و ماندگار است و به زندگی رضایتمندانه‌تر و شادتر منجر می‌شود.