دانلود و خرید کتاب صوتی غذاهای طبیعی کدامند؟

در این فایل صوتی جوزف لاپورت، در یک سخنرانی تد با شما درباره انواع غذاهای طبیعی صحبت می‌کند.

تِد (به انگلیسی: TED، مخفف Technology, Entertainment, Design) یک مجموعه همایش جهانی است که توسط بنیاد Sapling که سازمانی غیرانتفاعی خصوصی است، با شعار «ایده‌ها ارزش گسترش دارند»، برگزار می‌شود.

 بخشی از غذاهای طبیعی کدامند؟

محصولاتِ طبیعی چه نوع محصولاتی هستند؟ یکی از پاسخ‌ها می‌تواند این باشد که چیزهایی طبیعی‌اند که از موادِ شیمیایی ساخته نشده باشند. اما نکته اینجاست که کلِ دنیای زیست‌شناختی از موادِ شیمیایی تشکیل شده است. پاسخ دیگر این است که محصولاتِ طبیعی از لحاظِ ژنتیکی اصلاح نشده‌اند. افسوس که اصلاح‌ ژنتیکی هم دیگر کارساز نیست. طراحانِ "ارگانیسم‌های اصلاح‌شده" ژن‌ها را به‌صورتِ مصنوعی مخلوط و ترکیب می‌کنند و این همان‌کاری است که باکتری‌های محلِ کارتان که همراه شما یا در غذایتان هستند تا کنون می‌کرده‌اند. آن دسته موادی که در آزمایشگاه ساخته نشده‌اند چه؟ پاسخ این است که ویتامین سیِ ساختگی در آزمایشگاه دقیقاً همانی است که در پرتقال وجود دارد.

پس تشخیصِ موادِ طبیعی به این سادگی‌ها هم نیست و قابل درک است که بدانیم بسیاری از مفسران دست از تلاش در این باره برداشته‌اند. حتی سازمانِ غذا و دارویِ ایالاتِ متحده، از ارائه‌ی تعریفی رسمی از اصطلاحِ "طبیعی" خودداری کرده است؛ اما در این مورد "خودداری" کمی اغراق است. خارج از جهانِ منزهِ ریاضیات، تقریباً تمامِ مفاهیم نیازمندِ تعریف و روشن‌سازی‌اند. و اصطلاحِ طبیعی به قدر کافی مفید هست که بر آن شویم روشنش سازیم. بر خلافِ ظاهرِ طبقِ "مُد"اش، معنای هسته‌ای این اصطلاح از زمان ارسطو تا کنون موردِ بحث بوده است غذاهایی که بدنمان برای مصرفشان طراحی شده باشد مشابه با غذایی است که نیاکانمان در محیطِ طبیعیِ خود داشته‌اند. با منحرف شدن از مسیرِ این طراحی، خطراتی ایجاد می‌کنیم. خوردنِ غذاهای طبیعی خوردنِ آن چیزهایی است که برای مصرفشان طراحی شده باشیم، درست مثل خودرویی که برای کار کردن با گازوئیل طراحی شده باشد، نه روغن یا دیزل. سؤال این است که چه چیزی یا چه کسی ما را برای مصرفِ غذاهای طبیعی طرح‌ریزی کرده است؟ نه ارسطو و نه کسانی که به طور جدی مرهونِ اندیشه‌های وی در ساله‌های بعدی بودند، نتوانستند به جزئیاتِ چنین سؤالی از منظر علمی پاسخ دهند. چارلز داروین در قرن نوزدهم اقدام به معرفیِ این پاسخ‌ها نمود. به نظر وی نیاکانِ ما، که از منابعِ غذاییِ محیطشان به‌خوبی استفاده می‌کردند زنده ماندند تا ژن‌های خود را به ما منتقل کنند. آنها به طور طبیعی برای نگهداری از ژن‌ها "انتخاب" شده بودند. ما به عنوانِ فرزندانشان، تیپِ بدنی‌شان را به ارث می‌بریم که مرتبط است با این مسأله که ما نیز همان نوعِ غذا را مصرف می‌کنیم. به جز نیاکانمان افراد زیادِ دیگری در آن دوره بدن‌هایی مشابه نداشته‌اند. کسانی که غذای دردسترس برایشان غیرقابل هضم بود، به اندازه‌ی کافی تغذیه نشدند و در نتیجه زنده نماندند. آنها نتوانستند تیپِ بدنیِ خود را به فرزندانی که ممکن بود تا به امروز باقی بمانند و تیپِ بدنی‌شان را به نسل‌های بعد منتقل کنند نرساندند. به تدریج انتخابِ طبیعی باعثِ طرح‌ریزیِ بدن‌هایی شد که از موادِ غذاییِ طبیعیِ موجود به‌خوبی بهره ببرند.