کتاب افسانه های کهن؛ جلد سوم

کتاب افسانه های کهن؛ جلد سوم اثر ناهید عبقری، روایتی از داستان‌های مثنوی معنوی مولانا است که در چهار جلد منتشر شده است. این کتاب حکایاتی را که مولانا به نظم درآورده بود، در قالب نثر و داستان بازنویسی کرده است.

درباره کتاب افسانه های کهن؛ جلد سوم

مثنوی معنوی اثر ارزشمند مولوی، مولانا جلال‌الدین محمد بلخی شاعر و عارف و یکی از نخبگان نامی قرن هفتم هجری است؛ کسی که عرفان را در شعر به اوج رساند و کتابی را آفرید که از مهم‌ترین منابع عرفانی و ادبی به حساب می‌آید. کتابی که بنا به گفته نشریه گاردین در در فهرست ۱۰۰ کتاب برتر تاریخ بشری قرار دارد.

در مثنوی قوی‌ترین اندیشه‌های عرفانی را در قالب شعر می‌خوانیم. مولانا برای آنکه جان کلام را به مخاطبانش منتقل کند، از تمثیل‌ها و حکایت‌های بسیاری بهره جسته است. حکایات و افسانه‌هایی که گاه آن‌ها را از قرآن وام گرفته است و گاه از ذهن خودش به وجود آورده است. ناهید عبقری در کتاب افسانه‌ های کهن؛ جلد سوم، داستان‌های مثنوی را به نثر درآورده است و روایت و شرحی بر آن‌ها نوشته است. در این کتاب، حکایت‌هایی را می‌خوانیم که مولانا در دفتر دوم مثنوی آورده است.

مثنوی معنوی مولانا شش دفتر و بیست و شش هزار بیت دارد. دفتر هفتم نیز با وفات مولانا هرگز به رشته تحریر درنیامد. اگر قرار باشد مثنوی را به بخش‌هایی تقسیم کنیم میتوانیم آن را سه قسمت کنیم: بخش عام که روی سخن شاعر با همه مردم است و هرکس به قدر دریافت خود از آن بهره می‌برد. بیشتر نصایح و پندهای مثنوی در این بخش قرار دارند.

بخش خاص که روی سخن مولانا با یارانش بوده است و بخش سوم مطالب مثنوی، آن‌دسته از سخنان بسیار خاص او را دربر می‌گیرد که فهمیدنش تخصص عرفانی می‌خواهد. ابیاتی که مبهم و پیچیده است و متشابهات قرآنی را به یاد می‌آورد و نیاز به تاویل دارد.

کتاب افسانه های کهن؛ جلد سوم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن کتاب افسانه های کهن؛ جلد سوم را به تمام دوست‌داران آثار مولانا و علاقه‌مندان به ادبیات عرفانی پیشنهاد می‌کنیم. اگر جلد اول و دوم این مجموعه را خواندید، حالا نوبت این اثر است.

درباره مولانا

مولانا جلال الدین محمد بلخی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ، یکی از شهرهای افغانستان به دنیا آمد. چندسال بعد، به دلیل مشکلی که پدرش بهاولد با دستگاه حکومتی داشت، پیش از حمله مغولان همراه با خانواده به قونیه مهاجرت کرد. او در آنجا بزرگ شد و مجالس وعظ ترتیب می‌داد. شیخ شهر شده بود و از همین رو نمی‌توانست به شیوه عرفا به سفر برود. در عوض شمس به سراغش آمد. آن دو در مصاحبت یکدیگر روزگار گذرانیدند و در همان دوران مولانا خود شاهد عمیق‌ترین تحولات روحی در وجودش بود. تحولاتی که سرچشمه‌اش شمس و آشنایی با او بود و او را به مولانابدل کرد.

مولانا به جز مثنوی معنوی آثار دیگری هم دارد. فیه ما فیه که مجموعه‌ای از نوشته‌های او و شامل پاسخ‌های او به پرسش‌های گوناگون اخلاقی، عرفانی، شرح و تفسیر آیات و احادیث و ... است. مکتوبات مولانا که نامه‌های او برای امور روزانه و جاری زندگی مریدان و آشنایان نوشت شده است. مجالس سبعه که خطابه‌ها و موعظه‌های مولانا است و دیوان اشعارش که شامل شورانگیزترین غزلیات او است.

مولوی در سال ۶۷۲، پس از مدتی رنج بیماری و به دنبال تبی سوزان در قونیه درگذشت و مزارش میعادگاه اهل عرفان است. هرساله نیز در روز جهانی مولانا در مزار او مراسمی برگزار می‌شود که همه عاشقان و عارفان را به آنجا می‌کشاند.