کتاب افسانه های کهن؛ جلد چهارم

کتاب افسانه های کهن؛ جلد چهارم اثر ناهید عبقری، روایتی از داستان‌های مثنوی معنوی مولانا است که در چهار جلد منتشر شده است. این کتاب حکایاتی را که مولانا به نظم درآورده بود، در قالب نثر و داستان بازنویسی کرده است.

درباره کتاب افسانه های کهن؛ جلد چهارم

مثنوی معنوی اثر ارزشمند مولوی، مولانا جلال‌الدین محمد بلخی شاعر و عارف و یکی از نخبگان نامی قرن هفتم هجری است. کتابی که بنا به گفته نشریه گاردین در در فهرست ۱۰۰ کتاب برتر تاریخ بشری قرار دارد و یکی از مهم‌ترین منابع عرفانی و ادبی ایران زمین به حساب می‌آید.

در مثنوی قوی‌ترین اندیشه‌های عرفانی را در قالب شعر می‌خوانیم. مولانا برای آنکه جان کلام را به مخاطبانش منتقل کند، از تمثیل‌ها و حکایت‌های بسیاری بهره جسته است. ناهید عبقری در کتاب افسانه‌ های کهن؛ جلد چهارم، داستان‌های مثنوی را به نثر درآورده است و روایت و شرحی بر آن‌ها نوشته است. در این کتاب نیز داستان‌هایی را می‌خوانیم که در دفتر دوم مثنوی قرار گرفته است.

کتاب افسانه های کهن؛ جلد چهارم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن کتاب افسانه های کهن؛ جلد چهارم را به تمام دوست‌داران آثار مولانا و علاقه‌مندان به ادبیات عرفانی پیشنهاد می‌کنیم. این کتاب برای کسانی است که جلدهای دیگر این مجموعه را خوانده‌اند. 

درباره مولانا

مولانا جلال الدین محمد بلخی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ، یکی از شهرهای کهن افغانستان امروزی متولد شد. اما چندسال بعد، پیش از حمله مغولان همراه با خانواده به قونیه مهاجرت کرد. چراکه پدرش بهاولد به مشکلی با دستگاه سلطنتی برخورده بود و از همین رو، بلخ را ترک کرد. مولانا در قونیه بزرگ شد و از همین روست که در جهان او را به نام رومی می‌شناسند. او مجالس وعظ ترتیب می‌داد. شیخ شهر شده بود و از همین رو نمی‌توانست به شیوه عرفا به سفر برود. در عوض شمس به سراغش آمد. شمس و مولانا مدتی در مصاحبت یکدیگر روزگار گذرانیدند و در همان دوران شاهد عمیق‌ترین تحولات روحی هستیم که در وجود جلال‌الدین اتفاق افتاد. شمس بود که او را گذاخت، شعله‌ور کرد و به مولانا تبدیلش کرد.

مولانا به جز مثنوی معنوی آثار دیگری هم دارد. فیه ما فیه که مجموعه‌ای از نوشته‌های او و شامل پاسخ‌های او به پرسش‌های گوناگون اخلاقی، عرفانی، شرح و تفسیر آیات و احادیث و ... است. مکتوبات مولانا که نامه‌های او برای امور روزانه و جاری زندگی مریدان و آشنایان نوشت شده است. مجالس سبعه که خطابه‌ها و موعظه‌های مولانا است و دیوان اشعارش که شامل شورانگیزترین غزلیات او است.

اما مثنوی در شش دفتر و بیست و شش هزار بیت سروده شد و بخشی از آن که بیشتر با حکایت و تمثیل عجین شده است، بخشی است که همه فهم‌تر است. بخش دیگر مثنوی روی سخن مولانا با مریدانش بوده است و در یکی از بخش‌هایی آن چنان مفاهیم عرفانی را به زبان آورده است که برای درکشان نیاز به معلم و دانش تخصصی در این زمینه داریم. 

مولوی در سال ۶۷۲، پس از مدتی رنج بیماری و به دنبال تبی سوزان در قونیه درگذشت و مزارش میعادگاه اهل عرفان است. همه ساله در روز مولانا مراسمی در مزار او برگزار می‌شود که عاشقان را به آنجا می‌کشاند.