کتاب شکرستان بی نهایت

کتاب شکرستان بی نهایت نوشتهٔ ناهید عبقری است. انتشارات بانگ نی این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر حاوی بازگویی سخنان مولانا است.

درباره کتاب شکرستان بی نهایت

کتاب شکرستان بی نهایت شما را با بخش‌هایی از محتوای  کتاب‌های «فیه مافیه»، «مجالس سبعه» و «مکتوبات» به قلم مولانا همراه می‌کند. مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مولوی در تاریخ ۶ ربیع‌الاول ۶۰۴ (۱۵ مهر ۵۸۶) به دنیا آمد و در تاریخ ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری (۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) درگذشت. او معروف به مولانا، مولوی، رومی و نام کاملش «محمد بن محمد بن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده است. او شاعر پارسی‌گوی ایرانی است. اثرگذاری آثار مولوی فراتر از مرزهای ملی و تقسیمات قومی است. ایرانیان، افغان‌ها، تاجیک‌ها، ترک‌ها، یونانیان، دیگر مسلمانان آسیای میانه و مسلمانان جنوب شرق آسیا همواره از میراث معنوی رومی تأثیر گرفته‌اند. اشعار او به‌طور گسترده و به بسیاری از زبان‌های جهان ترجمه و خوانده شده است. بیشتر آثار مولوی به زبان فارسی سروده شده است، اما او در اشعارش به‌ندرت از ترکی، عربی و کاپادوسیه‌ای یونانی نیز استفاده کرده است. مثنوی معنوی اثر او که در قونیه تصنیف شده یکی از عالی‌ترین اشعار زبان فارسی به‌شمار می‌رود که در ۶ دفتر مجزا سروده شده است. این کتاب به زبان شعر نوشته شده و در آن می‌توان حکایت‌های مختلفی را در بستری مشترک خواند و از نکات مهم و پندهای موردنظر شاعر آگاه شد. از دیگر آثار این شاعر و عارف ایرانی می‌توان به این موارد اشاره کرد: «فیه ما فیه» (مجموعهٔ تقریرات ۷۱‌گانهٔ مولانا)، «مجالس سبعه» (مجموعهٔ مواعظ و مجالس مولانا)، «دیوان شمس تبریزی» (غزلیات مولانا) و رباعیات. در ایران و خارج از ایران بارها از آثار مولانا برای تولید آثار گوناگونی همچون داستان، رمان، سریال تلویزیونی، انیمیشن، فیلم‌های سینمایی، نمایشنامه و تئاتر اقتباس شده است. پری صابری و بهروز غریب پور از هنرمندان هنرهای نمایشی هستند که آثاری را با درون‌مایه‌های آثار مولوی و گاه با حضورِ شخصیتِ وی، در ایران، روی صحنه برده‌اند. مولانا در قونیه به خاک سپرده شده است.

خواندن کتاب شکرستان بی نهایت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعهٔ آرای مولانا پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شکرستان بی نهایت

«رسول (ص) که متوجه غیبت او شده بود، جویایِ وی بود و آن چهل روز، همان ایامی بود که وحی نمی‌آمد و سبب شد تا کافران پنداشتند و گفتند: «خدا او را رها کرد و بر او خشم گرفت». ناگاه جبرئیل آمد که بنده‌ای در میان کوه، از آتشِ دوزخ می‌هراسد و فریاد می‌کند. رسول (ص) فرمود که او را نزد من آرید. قاصدان پس از جُست و جُو دریافتند که کسی چهل روز هر دو دست را بر میان سر نهاده است و می‌نالد که کاش جان من را بگیرد و مرا روزِ قیامت زنده نکند؛ چون فرستادگان به آن کوه رسیدند، شب به میانه رسیده بود. آن جوان برون آمد و گفت: مرا وقتی نزد رسول ببرید که او در حالِ نماز باشد یا بلال در حالِ گفتن اذان.

فردای آن روز نزدِ رسول (ص) رسیدند و هنگامی ثعلبه آوای قرآن خواندن پیامبر (ص) را شنید، بی‌هوش افتاد؛ چون رسول (ص) از قرآن خواندن فارغ شد، نزد ثعلبه رفت و او از پرتوِ وجودِ رسول (ص) به خود آمد و گفت: از شدتِ گناه و خجالت گریختم.

رسول (ص) گفت: به تو چیزی می‌آموزم که بنده را بدان می‌آمرزند: «ربنا آتنا فی الدنیا حسنه و فی الاخره حسنه و قنا عذاب النار». گفت: گناه من از آن عظیم‌تر از آن است؛ ولی رسول (ص) فرمود: کلام الله، عظیم‌تر از گناه توست. ثعلبه به خانه رفت و سه شبانه روز در نماز و زاری بود تا رسول (ص) نزد او رسید و سرِ وی را در کنارِ خویش نهاد. فرمان آمد که او را بخشیدیم. ثعلبه همان دَم درگذشت و بر وی نماز کردند: مجالس سبعه، صص ۴۴-۴۳، با تلخیص و تصرف.

پیامبر (ص) می‌فرماید: «العلم حیات القلوب: علم، زندگی دلهاست»؛ زیرا علم، آگاهیِ دل است. زندگی بدونِ آگاهی، جهل و مُردگی است.

اگر حسِ دستِ تو به دلیلِ رنج و بیماری از میان برود، آن دست زنده است؛ اما به سببِ درد و بیماری نمی‌تواند از ارادهٔ آدمی و دلِ او پیروی کند و مثلاً کوزه را بردارد؛ اما اگر «دست»، مُرده باشد اراده و خواستِ دلِ آدمی را در نمی‌یابد و همچنین است هر کس که حس نکند و نداند که اثرِ «گرمایِ طاعت» چیست و اثرِ «سرمایِ معصیت» چیست و اثرِ «زخمِ عِتاب» چیست؟! او مانندِ آن دستِ مُرده است که اراده و خواستِ «دل» یا «صاحبْ دل»، یعنی «نبیّ» و «ولیّ» را درنمی‌یابد.

پس او مانندِ «مترسکِ بُستان و جالیز» است که خلق بپندارند که در شب، پاسبانی هست و باغ و بوستان را نگاه می‌دارد؛ ولی او در واقع، کسی نیست و آنان که با نورِ صبحِ حقایق به او می‌نگرند، می‌دانند که او کسی نیست.

اگر تو نیز از «ظلمتِ نَفْس» و «خودخواهی و خودپرستی» عبور کنی و به نورِ دل به «خلق» بنگری، اغلب آنان را در «بوستانِ ایمان»، مانندِ آن مترسک می‌بینی.»