کتاب نقش انسان در هستی

کتاب نقش انسان در هستی نوشته عبدالمجید فلسفیان شرحی بر خطبه متقین است. هر انسانی که به دنبال کشف این معما و این حقیقت باشد که چرا وجود پیدا کرده است؟ و هدف از خلقت او چیست؟ و چه نقشی به او در این هستی واگذار شده، نیازمند است که در مکتب علی زانو بزند و از علی بیاموزد؛ به ویژه، نهج البلاغه او را کتاب زندگی خود قرار دهد.

درباره کتاب نقش انسان در هستی

خطبه متّقین از جمله خطبه های معروف و مشهور امام امیرالمؤمنین است که در کتب معتبر روایی و تاریخی آمده است. علاوه بر متن متین و محکم، از وثوق وثیق روایی نیز برخوردار است. مرحوم کلینی در کتاب شریف «کافی» در باب صفات و نشانه های مؤمن و شیخ صدوق در کتاب شریف «امالی» و کتاب «صفات شیعه» و سُلیم بن قیس در کتاب خویش و حَسَنُ بْنُ عَلِی بْنِ شُعْبَةَ حلّی در «تُحَف الْعُقُول» و همچنین کراجکی در «کنز الفوائد» و ابن طلحه شافعی در «مطالب السئول» و ابن جوزی در «تذکره» و ابن حجر عسقلانی در کتاب «الصواعق المُحرقه»، همگی متن خطبه را با اختلاف عبارت و سلسله اسناد متفاوت آورده‌اند. این کتاب شرح جامعی است بر این خطبه ارزشمند.

خواندن کتاب نقش انسان در هستی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به و پژوهشگران علوم دینی و هستی شناسی الهی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب نقش انسان در هستی

«أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَی خَلَقَ الْخَلْقَ حِینَ خَلَقَهُمْ غَنِیاً عَنْ طَاعَتِهِمْ آمِناً مِنْ مَعْصِیتِهِمْ لاَِنَّهُ لاَتَضُرُّهُ مَعْصِیةُ مَنْ عَصَاهُ وَ لاَتَنْفَعُهُ طَاعَةُ مَنْ أَطَاعَهُ فَقَسَمَ بَینَهُمْ مَعَایشَهُمْ وَ وَضَعَهُمْ مِنَ الدُّنْیا مَوَاضِعَهُم».

اما بعد از حمد و ثنای الهی و درود بر محمد و آلش به راستی خدای ـ بی پیرایه و بلند مرتبه ـ موجودات را آفرید در حالی که در لحظه آفرینششان از فرمانبرداری آنها بی نیاز بود و از سرپیچی آنان در امان و غیر ترسان. زیرا نه سرپیچی سرکشان به او ضرر می زند و نه فرمانبری فرمانبران به او نفعی می رساند. سپس بین آنها آنچه مایه حیات و مورد نیازشان بود پخش کرد و هر کس را در جایگاهش نسبت به دنیا قرار داد.

خلق: آفریدن و وجود دادن همراه تقدیر، به وجود اشیاء ماهیت

دادن که همان قدر و حد است؛ (وَ إِنْ مِنْ شَیءٍ إِلاَّ عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلاَّ بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ). و استعمال آن با «من» اشاره به منشأ آن دارد مثل (خَلَقَ الاِْنْسانَ مِنْ نُطْفَةٍ) و با لام، جهت و هدف خلفت را نشان می‌دهد؛ (إِنَّمَا خُلِقْتَ لِلاخِرَةِ لاَ لِلدُّنْیا وَ لِلْفَنَاءِ لاَ لِلْبَقَاءِ وَ لِلْمَوْتِ لاَ لِلْحَیاة)و با «فی» حال مخلوق را نشان می‌دهد؛ (فی احسن التقویم). خلقت همان فطرت است.