کتاب رایگان، تخفیف و جایزه در نمایشگاه کتاب طاقچه | گردونه را بچرخان 🎡

کتاب شرح فقراتی از دعای ابوحمزه ثمالی؛ جلد اول

نویسنده:علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی

انتشارات:انتشارات مکتب وحی

دسته‌بندی:

امتیاز

۵.۰از ۶ رأیخواندن نظرات

۵٫۰

(۶)

خواندن نظرات

معرفی کتاب شرح فقراتی از دعای ابوحمزه ثمالی؛ جلد اول

کتاب شرح فقراتی از دعای ابوحمزه ثمالی؛ جلد اول بیانات سید محمد محسن حسینی طهرانی است. ابوحمزهٔ ثمالی از اصحاب حضرت سجّاد علیه السّلام و از اصحاب حضرت امام محمّد باقر علیه السّلام است؛ و علّت اینکه این دعا به نام ابوحمزهٔ ثمالی معروف شده، این است که طبق روایتی که مرحوم شیخ طوسی در کتاب مصباح المتهجّد دارد، این دعا را ابوحمزهٔ ثمالی از حضرت سجّاد روایت کرده است. او روایت کرده است که حضرت سجّاد علیه السّلام در شب‌های ماه مبارک رمضان بیشترِ از شب را نماز می‌خواندند، و وقتی که از نمازها فارغ می‌شدند آن‌وقت این دعا را می‌خواندند.

خواندن کتاب شرح فقراتی از دعای ابوحمزه ثمالی؛ جلد اول را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام کسانی که می‌خواهند این دعا را تحلیل معنی بخوانند پیشنهاد می‌کنیم

نظرات کاربران

seemorgh

۱۴۰۱/۱۰/۰۵

فوق العاده کتاب جالبی هست خود خود خدا رو بهت میشناسونن من تا الان ۳ بار خوندم هربار چیز جدید متوجه میشم به همه کسانی که به دنبال شناخت خدا هستن پیشنهاد میکنم

hedayat Homa

۱۴۰۳/۰۲/۰۶

اگریه تراپی واقعی می خوای 2 جلد این کتاب رو بخون فقط تویی وخدا

محمدرضا

۱۴۰۴/۰۳/۰۲

اونقدر این کتاب جذاب و‌ روان توصیح داده‌ شده که‌ عقل آدم از‌ مناجات امام سجاد سوت می کشد و‌ چقدر بیان‌ علامه فوق العاده هست‌ و‌ چقدر انسان با‌ این بیانات به مهر محبت خداوند پی می‌ برد‌ حتما بخونید نه‌ یکباره

- بیشتر

کاربر 8476873

۱۴۰۴/۱۲/۰۴

کتاب بسیار روان و جذاب نوشته شده است، سلسله سخنرانی های استاد در یکی از ماه های رمضان در باب شرح دعای ابوحمزه هست، حکایاتی که در مطالب ذکر شده، شیرینی آن را دوچندان کرده. در ماه مبارک رمضان و غیرآن

- بیشتر

بریده‌هایی از کتاب

فقرا هم اطلاع پیدا کردند و تمام فقرای مدینه آمدند و همین‌طور خرماها را قسمت کردند، و تمام این انبار را خالی کردند. وقتی که می‌خواستند از انبار بیرون بیایند، یکی از خرماها زیر پای یکی از افراد له شده بود، حضرت آن را برداشتند و به اصحاب نشان دادند و فرمودند: اگر این مرد، این یک دانه خرمای له شده را به دست خودش انفاق می‌کرد، بهتر بود در نزد خدا، تا اینکه بعد از مردنش وصیّت کند: من همهٔ این اموال را در راه خدا انفاق کنم!

مادربزرگ💝

أنا جَلِیسُ مَن ذاکَرَنی، و أنا مُطِیعُ مَن أطاعَنِی؛ «من هم‌نشین و جلیس هستم با کسی که من را یاد کند، و من مطیع هستم از آن کسی که من را اطاعت کند.»

کاربر ۲۴۲۴۰۴۰

شب‌های ماه رمضان تا صبح ملائکه ندا می‌کنند: ای گناه‌کارها بیایید! بیایید! درِ خانهٔ رحمت باز است، ما می‌پذیریم، گناهان را می‌آمرزیم، دعاها را مستجاب می‌کنیم! دنبال شهوات نروید و غفلت نکنید! بیایید سراغ ما!

mh.ranjbari

ما بنده‌ایم؛ بنده طاقت هیچ چیز ندارد آقا! طاقت ندارد یک سوزن در بدنش فرو کنند.

tadai

نمی‌دانند آنچه را که انسان در راه خدا انفاق کند، موجود است و معدوم نیست! لذا خیال می‌کنند که اگر انفاق کنند، مالشان از بین می‌رود. نمی‌دانند آن مالی که انفاق می‌کنند، موجود است؛ و آنچه را که دارند، موجود نیست

seemorgh

حضرت رسول صلّی الله علیه و آله و سلّم می‌خواستند تشریف ببرند برای یکی از جنگ‌ها و غزوات، به یکی از زنانشان گفتند: «این گوسفندی که در خانه است را بکش، و همه را در راه خدا انفاق کن!» بعد از یکی دو روز که برگشتند فرمودند: «کُشتی و انفاق کردی؟» گفت: «بلیٰ یا رسولَ اللهِ! ما بَقِیَ مِنها إلّا الکِتفُ! من گوسفند را کُشتم و همه‌اش را در راه خدا انفاق کردم و دادم، فقط یک کتفش باقی مانده که ندادم.» حضرت فرمودند: «کُلُّها بَقِیَت إلّا الکِتفُ! همه‌اش باقی مانده است مگر کتف!

hedayat Homa

حدیث قدسی است که خدا می‌فرماید: أنا جَلِیسُ مَن ذاکَرَنی، و أنا مُطِیعُ مَن أطاعَنِی؛ «من هم‌نشین و جلیس هستم با کسی که من را یاد کند، و من مطیع هستم از آن کسی که من را اطاعت کند.»

نورانی

در زمان پیغمبر آنچه را که کفّار و مشرکین به پیغمبر می‌گفتند که: «اگر خداوند می‌خواست خودش این فقرا را اطعام می‌کرد، پس چرا تو به ما دستور می‌دهی که انفاق کنید؟! پس، از اینکه خداوند این فقرا را به حال فقر درآورده است، معلوم می‌شود که خدا خواسته است!» نه! خدا مردم را به دو طبقه قسمت کرده است: فقیر و غنیّ؛ تا اینکه به‌واسطهٔ همین از خودگذشتگی‌ها و مال دادن و ایثار و انفاق، مردم از سطح حیات مادّی و حیوانی ارتقاء پیدا کنند و به حیات انسانی برسند؛ این مکتبِ تربیت است!

seemorgh

مرحوم عارف کامل حاج سیّد هاشم حدّاد بارها می‌فرمود: وقتی نظر به خود می‌اندازم می‌بینم که در روی زمین خداوند مخلوقی بدتر از من خلق نکرده است. و این است سرّ ترتب معرفت که همه حسن‌ها و نعت‌ها و پاکی‌ها و جمال‌ها به مبدأ اصلی و منبع حقیقی آنها که ذات حضرت باری است برمی‌گردد و دیگر چیزی باقی نمی‌ماند تا بنده آن را برای خود نگه دارد و به خود نسبت دهد.

سُهاد

ادب: یعنی استوار بودن در مقام. انسان کلامی زیاد نگوید، کم نگوید

سُهاد

شرح فقراتی از دعای ابوحمزه ثمالی؛ جلد دوم