کتاب خاطرات حسین فردوست

کتاب خاطرات حسین فردوست نوشته مصطفی جوانی یکی از کتاب‌های مجموعه دانستنی‌های انقلاب اسلامی برای نوجوانان است که به زندگی ارتشبد حسین فردوست می‌پردازد. زندگی‌نامه اثری است که برپایه واقعیت و به یاری منابع مکتوب، اسناد و مدارک، خاطرات و شواهد در دسترس درباره یک فرد و جزئیات زندگی‌اش. 

درباره کتاب خاطرات حسین فردوست

توجه و اقبال جوانان و نوجوانان ایرانی به مطالعهٔ تاریخ معاصر ایران در سال‌های اخیر رشد جالب توجهی داشته است. به موازات آن پژوهش‌های تاریخی نیز، به‌ویژه در ابعاد اجتماعی و سیاسی، پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به گونه‌ای ناباورانه افزایش پیدا کرده است و از این رو می‌توان باور داشت که گرایش به تاریخ معاصر ایران، توسعه‌ای دوباره یافته است. این کتاب سعی دارد به تاریخ بپردازد.

فردوست کودکی بود که از پایین‌ترین و بی‌چیزترین اقشار جامعه بیرون آمد و دست تصادف او را وارد دربار کرد. در کودکی و سپس نوجوانی و جوانی در برابر نخوت و تجمل محافل درباری در او احساسی ویژه شکل گرفت: احساس حقارت و خودکمبینی در برابر اشرافیت فاسد درباری. این احساس فردوست را در خود فرو برد و او را به چهره‌ای مطیع و آرام و ساکت تبدیل کرد که به قول خود او با «دقت ریاضی» وظایفش را انجام میداد. او سمبل اشخاصی است که در تاروپود رژیم مسخ می‌شوند و عمری را به عنوان کارگزار رژیم به تباهی کشیدند.

خواندن کتاب خاطرات حسین فردوست را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام نوجوانان علاقه‌مند به تاریخ معاصر پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب خاطرات حسین فردوست

حسین، کودک فقیری که سیر حوادث زمان او را همنشین اشراف و اغنیا ساخت، در سال ۱۲۹۶ ش در تهران متولد شد. آنها پنج خواهر و برادر به ترتیب به نام‌های ایران، توران، حسین، نصرت‌الله و مهین بودند. پدرش سیف‌الله، افسر ژاندارمری بود که برای امرار معاش خانوادهٔ خود به مأموریت خارج از تهران در شهرهای بدآب و هوا می‌رفت تا فوق‌العادهٔ خارج از مرکز بگیرد و خانوادهٔ خود را اداره کند. شغل پدر و فرمان رضاشاه، حسین را نیز در سال ۱۳۰۴ در سن هفت سالگی وارد دبستان نظام ساخت.

ورود به دبستان نظام و کاخ گلستان

در دبستان نظام اکثر شاگردان از خانواده‌های درباریان، وزیران و نظامیان بودند. تحصیل در همین مدرسه باعث شد حسین که از یک خانوادهٔ ثروتمند و درباری نبود، نوعی حس تواضع و خودکوچک‌بینی همیشگی در برابر اشراف و اغنیا داشته باشد؛ همان حس و خصوصیتی که اشراف دوست دارند در نوکرانشان وجود داشته باشد.

اوضاع بر این منوال بود تا اینکه روزی سرلشکری به نام امیرموثق نخجوان وارد دبستان نظام شد. این سرلشکر به دستور رضاشاه مأمور شده بود تا از بین سی نفر شاگرد مدرسه سه هم‌شاگردی با خصوصیات منحصربه‌فرد برای کلاس ویژهٔ ولیعهد ایران، که رضاشاه مخصوص او درست کرده بود، برگزیند. سرنوشت چنین خواست که حسین بعد از انتخاب پسری از خوانین بختیاری و پسر یکی از امرای ارتش سومین نفرِ منتخب باشد.