کتاب گفتمان علمی امام رضا علیه‌السلام

کتاب گفتمان علمی امام رضا علیه‌السلام است که انتشارات نظری آن را منتشر کرده است. انواع متنوع گفتمان‌های انسانی به گفتمان‌های نوشتاری و شفاهی تقسیم می شود؛ گفتمان احتجاجی در هر دو نمود پیدا می‌کند چرا که؛ پایه و ستون متون هدفمند و بحث و جدل و نقد به شمار می رود که از جمله آن متون قرآنی، فلسفی، فقهی و ادبی است.

درباره کتاب گفتمان علمی امام رضا علیه‌السلام

تمرکز این پژوهش بر اساس گفتمان احتجاجی در دیدگاه امام رضا(ع) از طریق کتاب الاحتجاج طبرسی و به ویژه در استدلال او با اهل کتاب استوار است؛ محقق بر تحلیل پایه گفتمان در استدلال اعتماد کرده است؛ این پژوهش به دو بخش تقسیم می شود؛ بخش اول به ریشه یابی مفهوم گفتمان احتجاجی و انواع آن اختصاص دارد و بحث دوم با عنوان ویژگیهای گفتمان احتجاجی در تفکر امام رضا(ع) آمده است؛ سپس سپس در خاتمه ی بحث پژوهشگر مهمترین نتایجی که پژوهش به آن رسیده است را ارائه می نماید.

خواندن کتاب گفتمان علمی امام رضا علیه‌السلام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به علوم دینی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب گفتمان علمی امام رضا علیه‌السلام

اعراب در گذشته برای کلام و گفتمان اهمیت ویژه ای قائل بودند و به تقسیم انواع کلام و مناسبات آن و توصیف آن متناسب با شنونده در هر جایی و از هر طبقه ای، مبادرت ورزیدند.

زمانی که موضوع کلام برای فهماندن بود، پس ضرورت داشت کلام بر اساس طبقه های مردم، تقسیم شود، ((پس بازاری با سخن بازاری، بدوی با سخن بدوی مورد خطاب قرار گیرد و آنچه گفته می شود باید در حد دانسته های او باشد و از آنچه نمی داند تجاوز نکند که فایده کلام از بین می رود و گفتمان به نتیجه ی موردنظر نمی رسد)).(عسکری، 1989، 39) همه اینها جزء بلاغت یا بلاغت گفتمان است که هم شعر و هم نثر را در برمی گیرد.

حجت آوری به معنای روز آن در قدیم با الفاظ مختلفی ذکر شده است که با توجه به آن کسی که استفاده می کند و رویکرد او با توجه به نگاه کسی که بکار می گیرد، متفاوت است؛ جاحظ از علمای عرب که عنایت ویژه ای به بلاغت سخن و مناظرات داشت، لفظ "بیان" برای آن به کار می برد؛ و آن را در این سخن خود خلاصه می کند.((مدار کار و هدفی که گوینده و شنونده به سوی آن کشیده می شوند، فهم و فهماندن است، چگونگی تفهیم فرد مقابل و واضح ساختن معنا "بیان" است در آن موقعیت خاص است))(حاجظ، 1992، 82) از سخن وی دو معنی برای بیان برداشت می شود: افهام و اقناع. افهام توضیح معنی که در خود کلام است برای اینکه دیگری آن را درک کند و اقناع نتیجه مجموعه های از دستور العمل ها و ویژگی هاست (العمری، 1999م، 193):