کتاب زمانی که هم‌سنگر پیکاسو بودم

زمانی که هم‌سنگر پیکاسو بودم جلد چهارم از مجموعه جذاب بچه‌محل نقاش‌ها نوشته محمدرضا مرزوقی است.

خلاصه مجموعه بچه‌محل نقاش‌ها

مجموعه بچه‌محل نقاش‌ها، داستان‌هایی درباره نقاشان معروف جهان و روزگار آنها است. محمدرضا مرزوقی سال‌ها درباره‌ی نقاشی و نقاش‌ها مطالعه کرده، آثارشان را دیده و در نهایت داستان‌هایی نوشته که در آن‌ها شخصیت اصلی کتاب، به اسم دایی‌سامان، به دوره‌های مختلف زمانی سفر می‌کند و با نقاش‌های معروف دنیا دوست می‌شود.

دایی‌سامان در بعضی از جلدهای این مجموعه در حساس‌ترین لحظه‌های زندگی نقاش‌ها با آنها همراه است. مثلاً در در زمان نقاشی‌کردن سقف کلیسای سیستین در کنار میکل‌آنژ و زمان کشیدن مونالیزا در کنار داوینچی است.

خواندن مجموعه بچه محل نقاش‌ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب مناسب نوجوانانی است که به هنر و تاریخ هنر علاقه‌مندند و می‌خواهند در کنار خواندن داستانی جذاب با تاریخ هنر نقاشی و نقاشان بزرگ جهان آشنا شوند.

درباره محمدرضا مرزوقی

محمد‌رضا مرزوقی متولد ۱۳۵۵ است.. عاتکه نام اولین کتاب اوست که در سال ۱۳۸۰ در نشر روشنگران به چاپ رسید. رمان دیگرش به نام تُل عاشقون با همکاری نشر افق، و رمان‌های پسین شوم و بارداری بی‌هنگام آقای میم با همکاری نشر روشنگران منتشر شدند. مرزوقی علاوه بر داستان‌هایش درباره نقاشی،برای آشنایی کودکان و نوجوانان با محیط زیست هم داستان‌هایی نوشته که برخی از آن‌ها را نشر امیرکبیر منتشر کرده است.

فیلمنامه‌نویسی و فیلم‌سازی مستند هم از فعالیت‌های محمد‌رضا مرزوقی است.

جملاتی از کتاب زمانی که هم‌سنگر پیکاسو بودم (بچه‌محل نقاش‌ها ۴)

همینگوی گفت: «کشتن گاو بیچاره ضرری به اکوسیستم نمی‌زنه؟»

پیکاسو لحظه‌ای درنگ کرد. لبخندزنان گفت: «شاید به اکوسیستم تو ضرر بزنه. به نظام گاوی‌ت!»

مارتا و دورا یکهو زدند زیر خنده. برای اینکه از قافله عقب نمانم، همراهشان خندیدم.

مارتا گفت: «من که واقعاً نمی‌دونم شما دقیقاً چی می‌گین، اهمیتی هم برام نداره. شاید بد نباشه ما بریم هتل. اونجا واسه خبرنگارهاست.» رو کرد به من و دورا: «شاید بتونم برای شما هم یه جایی پیدا بکنم.»

همینگوی که کمی آرام گرفته بود، رو کرد به پیکاسو: «می‌بینی پابلو؟ حتی برای گرفتن هتل هم محتاج خبرنگارهایی. اینجا نه «کوبیست»۲۴ به کارت می‌آد و نه اون دلقکای قرمز و نارنجی، نه اون دوشیزگان آوینیون...» این را با لحنی گفت و دست‌هایش را به‌شکلی در فضا حرکت داد که مارتا اعتراض کرد و کوبید به بازویش: «ارنست! دو تا خانم محترم اینجا هستن.» دورا اما خندید و گفت: «دوشیزگان معصوم آوینیون. من که فکر می‌کنم اگه آدم بی‌گناهی توی این دنیا باشه، همین دوشیزگان بیچارهٔ آوینیون هستن.»

همینگوی ادا در آورد: «بعله! قدیسه‌های آوینیون. این تابلو رو باید توی واتیکان آویزون کنن.»