کتاب جدایی‌ها؛ سه داستان نیمه‌بلند

«جدایی‌ها» سه داستان نیمه‌بلند از بابک تبرّایی است. «مزاحم»، «سرگیجه؛ بیست و یک ساعت با کیوان شاه‌علی دوست» و «جدایی» نام داستان‌های این کتاب‌اند. این سه داستان از نظر محتوا با یکدیگر ارتباط دارند که همین موضوع حضورشان را در کنار هم توجیه می‌کند. داستان «مزاحم»، حکایت یک زندگی خانوادگی از هم گسسته برای مردی مهربان اما ناخودآگاه خودویرانگر است. داستان «سرگیجه» نمایش گذر بی‌وقفه‌ی زمان است به زبان اول‌شخص جوانی گیج از زندگی گیج‌کننده‌اش؛ و داستان «جدایی» درونیات زنی است که در پی جدایی است. از تبرایی تا کنون کتاب‌های دیگری همچون رمان سینمایی «کالت»، «گورخواب» و آثاری در حوزه ادبیات داستانی و همچنین کتاب‌هایی در حوزه نظری هنر سینما منتشر شده است بخشی از داستان «جدایی‌ها» را می‌خوانید: «مرد نوشته بود: «دوستت دارم، ولی نمی‌توانم.» نه! نقطه‌ای در کار نبود. گیومه‌ای هم. این ذهنِ ویراستارِ زن است که می‌خواهد این‌ها را اضافه کند. که دلش می‌خواهد همه‌چیز تمیز باشد، حتا یادداشتِ جدایی. اما واقعیت آن است که این وسط فقط ویرگولِ بی‌اهمیتی وجود دارد؛ ویرگولی جداکننده، مرزساز، دیوارکِش. میانِ «دوستت دارم» و «ولی» همیشه و حتماً ویرگولی هست. ویرگولی که در هر جدایی، به اندازهٔ یک رمان و حتا بیشتر، حرف در خود دارد، ولی هنگام بازگویی حداکثر مکثی‌ست محسوس، یا نگاهی غمناک. آیا بهتر نبود که مرد این ویرگول را هم نمی‌گذاشت؟ چه‌چیزی مگر از دست می‌رفت؟