کتاب نامه های زندان (جلد اول)

کتاب نامه های زندان (جلد اول) نوشته آنتونیو گرامشی، مکاتبات او از تبعیدگاه اوستیکا و زندان میلان را در بر می‌گیرد؛ نامه‌هایی که زندگی شخصی، پیوندهای خانوادگی و دغدغه‌های مطالعاتی او را کنار یکدیگر نشان می‌دهند. سرجو کاپریولیو و السا فوبینی گردآورندگان این مجموعه‌اند. گرامشی در محدودیت حبس، هم نگران نزدیکانش است و هم برای پژوهش درباره‌ی ادبیات، زبان‌شناسی و روشنفکران برنامه می‌ریزد. اثمار موسوی نیا این کتاب را ترجمه کرده است و نشر نی این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نامه های زندان (جلد اول)

کتاب نامه های زندان (جلد اول) مجموعه‌ای از ۱۰۰ نامه‌ی آغازین آنتونیو گرامشی در دوران بازداشت و تبعید است. این جلد، نخستین بخش از مجموعه‌ای چهارجلدی است و بر مقطعی تمرکز دارد که او در اوستیکا و سپس زندان میلان در انتظار محاکمه به سر می‌برد. مخاطبان اصلی مکاتبات، اعضای خانواده‌اند: همسر، مادر، خواهرها، برادر و به‌ویژه تاتیانا، خواهر همسرش که مسئولیت بسیاری از پیگیری‌ها و مراقبت‌ها را بر عهده داشت. نامه‌ها امکان شناخت گرامشی را بیرون از تصویر صرفاً سیاسی او فراهم می‌کنند. مسائل مربوط به سلامت، دوری از فرزندان و نیاز به دریافت خبر، در کنار درخواست کتاب و طرح موضوع‌های پژوهشی قرار می‌گیرند. همین هم‌نشینی نشان می‌دهد که فعالیت فکری او از شرایط جسمی، روابط عاطفی و امکانات محدود زندگی در حبس جدا نیست. لحن مکاتبات نیز تابع مخاطب و موضوع است؛ گرامشی گاهی درباره‌ی نیازهای روزمره می‌نویسد و گاهی زمینه‌ی گفت‌وگویی درباره‌ی مطالعه و فرهنگ را فراهم می‌کند. این جابه‌جایی میان امور شخصی و مسائل فکری، تجربه‌ی زندان را از خلال جزئیات ملموس آشکار می‌سازد.
کتاب نامه های زندان (جلد اول) علاوه‌بر مکاتبات، دو مقدمه با عنوان‌های مقدمه‌ی مترجم و مقدمه به قلم سرجو کاپریولیو و بخشی با عنوان سال‌شمار زندگی آنتونیو گرامشی دارد. مقدمه‌ی گردآورنده، اشخاص طرف مکاتبه و شرایط نگارش و نگهداری نامه‌ها را معرفی کرده است. محدودیت تعداد نامه‌های مجاز، سانسور و حتی مهرهای اداری روی کاغذها، بخشی از زمینه‌ی فهم این نوشته‌ها هستند. توضیحات مربوط به تدوین مجموعه نیز نشان می‌دهند که دست‌نوشته‌ها و رونوشت‌های تهیه‌شده به‌وسیله‌ی تاتیانا چگونه مبنای گردآوری قرار گرفته‌اند. پانوشت‌ها برای روشن‌کردن نام‌ها، رویدادها و ارجاعات در نظر گرفته شده‌اند و خطاهای سهوی یا قسمت‌های سانسورشده در متن اصلی حفظ شده‌اند. خواننده بنابراین فقط با محتوای یک نامه روبه‌رو نیست؛ شرایط رسیدن پیام از زندان به بیرون نیز اهمیت پیدا می‌کند. موضوع‌های متنوع ادبی، تاریخی و زبان‌شناختی، همراه با این توضیحات، مطالعه‌ی مجموعه را به فرصتی برای شناخت شیوه‌ی فکرکردن و تنظیم زندگی در محدودیت تبدیل می‌کنند.

خلاصه کتاب نامه های زندان (جلد اول)

نامه های زندان (جلد اول) تصویری از زندگی انسانی ارائه می‌دهد که راه ارتباطش با نزدیکان و امکان ادامه‌دادن مطالعاتش تابع مقررات حبس است. گرامشی از مسیر نامه‌نگاری، پیوند با خانواده را حفظ می‌کند و نیازهای خود را با کسانی در میان می‌گذارد که می‌توانند کتاب، خبر یا کمک برسانند. او هم‌زمان برای پژوهش درباره‌ی تاریخ روشنفکران، زبان‌شناسی تطبیقی، تئاتر پیراندلو و رمان‌های دنباله‌دار برنامه می‌ریزد. دغدغه‌ی اصلی مجموعه، نسبت میان زندگی فکری و شرایط واقعی زیستن است. مطالعه برای گرامشی فعالیتی جدا از رنج جسمی یا نگرانی عاطفی نیست. درخواست یک منبع، انتظار دریافت پاسخ و کوشش برای تنظیم برنامه‌ی روزانه، همگی نشان می‌دهند که ادامه‌ی اندیشیدن به چه امکانات و ارتباط‌هایی وابسته است. نامه‌ها از همین مسیر، فشار زندان بر زندگی شخصی و فعالیت ذهنی را ملموس می‌کنند.

چرا باید کتاب نامه های زندان (جلد اول) را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب نامه های زندان (جلد اول) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• مکاتبات، جنبه‌های خانوادگی و عاطفی زندگی گرامشی را در کنار دغدغه‌های فکری او آشکار می‌کنند.
• جزئیات مقررات زندان، تأثیر محدودیت ارتباط و مطالعه بر زندگی زندانی را نشان می‌دهند.
• مقدمه‌ها و پانوشت‌ها، شناخت اشخاص و ارجاعات تاریخی نامه‌ها را آسان‌تر می‌کنند.
• طرح‌های پژوهشی، علایق ادبی و زبان‌شناختی گرامشی را معرفی می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب نامه های زندان (جلد اول) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نامه‌نگاری و اسناد زندگی متفکران سیاسی.
• خوانندگان علاقه‌مند به شناخت تجربه‌ی حبس و جدایی از خانواده.
• پژوهشگران اندیشه‌ی گرامشی که به زمینه‌های شخصی مطالعات او توجه دارند.

بخشی از کتاب نامه های زندان (جلد اول)

«نامه‌ها از همان اوایل انتقال به زندان میلان روی کاغذی نوشته شده‌اند که دارای مُهر «مکاتبات» و تاریخ است، و گرامشی همیشه مراقب بود تاریخ نامه زیر سطرهای نوشته‌هایش پنهان نشود. نامه‌ها وقتی به ادارهٔ پست تحویل داده می‌شدند مجدداً مُهر می‌خوردند: یک مُهر گرد با نشان خاندان ساووی که دورتادورش حروف «دادگاه نظامی میلان، ادارهٔ بازجویی» آمده، و با وجود این مُهر، خواندن برخی از کلمات نامه‌ها دشوار است. در زندان توری نیز نامه‌ها دارای همان مُهر گرد با نشان خاندان ساووی هستند که نوشتهٔ «بازداشتگاه ویژهٔ توری» (و نیز «بازداشتگاه معلولان جسمی و ذهنی، توری (باری)») دورتادورش نقش بسته است، و مُهری دیگر که اغلب این نوشته دورتادورش به چشم می‌خورد: «بسته‌های حاوی مواد غذایی پذیرفته نمی‌شوند.» کمی پایین‌تر شمارهٔ شناسایی که با دست نوشته شده است: ۷۰۴۷. در نامه‌های چیویتاوکّیا این مُهرها دیده می‌شوند: «زندان چیویتاوکّیا»، «از ارسال اشیای گران‌قیمت در نامه‌های عادی محکومان خودداری کنید»، «دریافت خواربار از بیرون برای محکومان قدغن است» و شمارهٔ شناسایی، و نیز همان مُهر گرد با نشان خاندان ساووی با نوشتهٔ «بازداشتگاه چیویتاوکّیا، سانسور» دورتادورش. نامه‌های ارسال‌شده از فورمیا مُهر خورده‌اند، اما متن خوانا نیست.»