کتاب دوبلینی ها

کتاب دوبلینی ها مجموعه‌ای از ۱۵ داستان کوتاه نوشته جیمز جویس و ترجمه نادر شیخ زادگان است که انتشارات امیرکبیر آن را منتشر کرده است. این اثر با تمرکز بر زندگی روزمره‌ی مردم دوبلین، از کودکی تا پیری، شهری را نشان می‌دهد که در آن سکون، تردید، عادت و ناتوانی در تصمیم‌گیری در رفتار شخصیت‌ها رسوب کرده است. داستان‌ها به‌جای تکیه بر حادثه‌های بزرگ، از جزئیات معمولی زندگی به لایه‌های پنهان‌تر روابط، ترس‌ها و خواسته‌های آدم‌ها می‌رسند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دوبلینی ها

کتاب دوبلینی ها نوشته جیمز جویس مجموعه‌ای از ۱۵ داستان کوتاه است که همگی در فضای دوبلین می‌گذرند و از خلال موقعیت‌های ظاهراً عادی، تصویری از زندگی شهری، روابط انسانی، فشارهای اجتماعی و بن‌بست‌های درونی شخصیت‌ها می‌سازند. مترجم در مقدمه توضیح داده است که این مجموعه از نظر ترتیب و مضمون، مسیری از کودکی به جوانی، میانسالی و سالمندی را دنبال می‌کند. به‌این‌ترتیب، داستان‌ها فقط کنار هم قرار نگرفته‌اند، بلکه هرکدام بخشی از چشم‌اندازی بزرگ‌تر را کامل می‌کنند؛ چشم‌اندازی که در آن شهر فقط پس‌زمینه نیست و خود به عاملی اثرگذار در سرنوشت آدم‌ها تبدیل می‌شود.
کتاب دوبلینی ها در بسیاری از داستان‌ها بر لحظه‌هایی مکث می‌کند که شاید در نگاه اول کوچک به نظر برسند، اما در همان لحظه‌ها ترس، شرم، میل، سرخوردگی یا ناتوانی شخصیت‌ها آشکار می‌شود. در این مجموعه با کودکانی روبه‌رو می‌شویم که جهان اطراف را با ابهام و کنجکاوی می‌بینند، با جوانانی که میان میل به رفتن و ماندن گرفتارند، و با بزرگسالانی که زیر فشار عادت، مذهب، خانواده، پول یا آبرو از تصمیم‌های روشن فاصله گرفته‌اند. نام‌هایی مثل خواهران، ایولین، بازار عرب‌ها، بعد از مسابقه و مردگان نشان می‌دهند که جویس از موقعیت‌های بسیار متفاوتی برای ترسیم یک حال‌وهوای مشترک استفاده کرده است.
کتاب دوبلینی ها از نظر شیوه‌ی نوشتن نیز بر توضیح مستقیم و نتیجه‌گیری تکیه ندارد. جویس شخصیت‌ها را نه قهرمانانه و نه کاملاً منفی نشان می‌دهد، بلکه آن‌ها را در وضعیت‌های خاکستری و ملموس قرار می‌دهد. همین ویژگی باعث می‌شود توجه خواننده از حادثه‌ی بیرونی به جزئیات رفتار، گفت‌وگو، سکوت و فضای پیرامون جلب شود. در این مجموعه، دوبلین فقط یک شهر نیست؛ شبکه‌ای از خاطره، محدودیت، باور و روزمرگی است که بر ذهن و انتخاب آدم‌ها سایه می‌اندازد.

خلاصه داستان دوبلینی ها

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب دوبلینی ها مجموعه‌ای از داستان‌های به‌هم‌پیوسته از نظر فضا و درون‌مایه است که زندگی مردم دوبلین را در سنین و موقعیت‌های مختلف دنبال می‌کند. در این داستان‌ها، کودکان با مرگ، ترس و کشف‌های مبهم روبه‌رو می‌شوند، جوانان میان عشق، فرار و تردید می‌مانند و بزرگسالان درگیر پول، آبرو، شکست، عادت و حسرت‌اند. جویس در هر داستان لحظه‌ای را ثبت می‌کند که در آن لایه‌ای پنهان از زندگی شخصیت آشکار می‌شود. از کشیشی که مرگش پرسش‌برانگیز است تا دختری که در آستانه‌ی ترک خانه می‌ایستد، از شوق خام نوجوانی تا سرخوشی و باخت، همه‌چیز به تصویری از شهری می‌رسد که آدم‌هایش اغلب بیش از آنکه حرکت کنند، درنگ می‌کنند.

چرا باید کتاب دوبلینی ها را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب دوبلینی ها را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری پیوسته از زندگی مردم یک شهر ارائه می‌دهد و از خلال ۱۵ داستان، دوره‌های مختلف زندگی را کنار هم می‌گذارد.
• خواننده با موقعیت‌هایی روبه‌رو می‌شود که در آن‌ها تصمیم‌گیری، تردید، عادت و فشار محیط نقش اصلی دارند.
• این اثر نشان می‌دهد که چگونه جزئیات کوچک روزمره می‌توانند لایه‌های پنهان شخصیت‌ها و روابط را آشکار کنند.
• داستان‌ها به‌جای تکیه بر حادثه‌های بزرگ، بر لحظه‌های تعیین‌کننده‌ی ذهنی و احساسی تمرکز دارند.
• این کتاب برای شناخت فضای اجتماعی و اخلاقی دوبلین از خلال شخصیت‌های معمولی و موقعیت‌های ملموس، منبعی دقیق و تأمل‌برانگیز است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب دوبلینی ها به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاهی که بر جزئیات زندگی روزمره و لایه‌های پنهان روابط تمرکز دارند.
• خوانندگانی که به روایت‌های شخصیت‌محور و موقعیت‌های مبتنی بر تردید، سکون و کشمکش درونی علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند با تصویری ادبی از دوبلین و فضای اجتماعی و مذهبی آن آشنا شوند.
• مخاطبانی که از داستان‌هایی لذت می‌برند که معنا و اثرشان به‌تدریج از دل رفتارها، سکوت‌ها و جزئیات بیرون می‌آید.
• علاقه‌مندان به مجموعه‌داستان‌هایی که میان داستان‌های مستقل، پیوند مضمونی و فضایی برقرار می‌کنند.

بخشی از کتاب دوبلینی ها

«کنار پنجره نشسته بود و هجوم شب به خیابان را تماشا می‌کرد. سرش را به پرده تکیه داده بود و بوی خاک‌آلودۀ آن را احساس می‌کرد. خسته بود.
به‌ندرت کسی می‌گذشت. مردی که در آخرین خانۀ کوچه زندگی می‌کرد، به خانه‌اش می‌رفت. صدای پایش اول روی پیاده‌روِ سیمانی و بعد روی پیاده‌روِ زغالیِ جلوی خانه‌های قرمز نوساز شنیده می‌شد.
زمانی زمینی آنجا بود و آن‌ها عصرها با بچه‌های محل در آن بازی می‌کردند. بعد یک بلفاستی آن را خرید و ساخت، نه مثل خانه‌های قهوه‌ای و کوچک آن‌ها، خانه‌های آجری روشن با بام‌های براق. همۀ بچه‌ها آنجا بازی می‌کردند: بچه‌های خانواده‌های دیواین و والتر و دان، کاف‌کوچولوی فلج، خود او، و برادرها و خواهرهایش. ارنست هیچ‌وقت بازی نمی‌کرد؛ دیگر بزرگ شده بود. پدرش با عصای سیاه گره‌دار آن‌ها را دنبال می‌کرد و به خانه می‌آورد. کاف‌کوچولو معمولاً کشیک می‌داد و تا می‌دید پدرش می‌آید، همه را خبر می‌کرد. با این حال، خوش بودند. پدرش آن وقت‌ها خیلی هم بد نبود. تازه، مادرش هم زنده بود. زمان زیادی از آن موقع گذشته بود. او و برادر و خواهرهایش بزرگ شده بودند. مادرش مرده بود. تیزی دان هم مرده بود و خانوادۀ والتر‌ به انگلستان برگشته بودند. همه‌چیز عوض شده بود. حالا او هم می‌خواست مثل بقیه برود و خانه‌اش را ترک کند.
خانه! به دوروبر اتاق و اثاثیۀ آشنایش نگاه کرد. سال‌ها هفته‌ای یک بار آن‌ها را گردگیری کرده و تعجب کرده بود که آن‌همه خاک از کجا می‌آیند. شاید دیگر هیچ‌وقت آن چیز‌های آشنا را نبیند. چیزهایی که حتی خوابش را هم نمی‌‌دید که روزی از آن‌ها جدا شود.»