کتاب کورالین

کتاب کورالین نوشته نیل گیمن، داستان دختری کنجکاو است که در خانه‌ی تازه‌شان دری پیدا می‌کند؛ دری که ابتدا پشت دیوار آجری بسته شده است، اما همیشه به همان دیوار ختم نمی‌شود. کورالین در سوی دیگر، خانه‌ای شبیه خانه‌ی خودش می‌بیند که توجه و سرگرمی بیشتری وعده می‌دهد، اما نشانه‌های نگران‌کننده‌ای دارد. پروین جلوه نژاد این داستان فانتزی و ترسناک را ترجمه کرده است. نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. ماجرای این دختر، میل به دیده‌شدن را به پرسشی درباره‌ی محبت و آزادی پیوند می‌زند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کورالین

کتاب کورالین نوشته نیل گیمن، ترس را از دل چیزهای آشنا بیرون می‌کشد: راهروی خانه، اتاق پذیرایی، صدای مادر و چهره‌ی همسایه‌ها. خانه‌ی قدیمی محل زندگی شخصیت اصلی، چند آپارتمان دارد و ساکنانش هریک سرگرم دنیای خود هستند. دو زن سالخورده از خاطرات بازیگری‌شان حرف می‌زنند و مرد طبقه‌ی بالا ادعا می‌کند موش‌هایی تربیت کرده است. این آدم‌ها هم خنده‌دارند و هم عجیب؛ حضورشان اجازه نمی‌دهد مرز میان اتفاق‌های معمولی و ناممکن از ابتدا روشن باشد. نویسنده ماجرا را از زاویه‌ی دید نزدیک به دختر دنبال می‌کند. خواننده بیشتر چیزهایی را می‌بیند که او می‌بیند و همراه او درباره‌ی نشانه‌ها حدس می‌زند. جزئیات حسی، از بوی اتاق‌ها تا صدای حرکت در تاریکی، در شکل‌گرفتن فضای تهدیدآمیز نقش دارند. شوخی‌های کوتاه و پاسخ‌های حاضرآماده نیز در کنار لحظه‌های اضطراب‌آور قرار گرفته‌اند تا حال‌وهوای داستان فقط به ترس محدود نماند. نام‌بردن اشتباه همسایه‌ها از دختر نیز موضوع دیده‌نشدن را به جزئی ملموس از زندگی روزانه‌ی او تبدیل کرده است.
کتاب کورالین در کنار ماجرای ورود به مکانی ناشناخته، درباره‌ی تفاوت میان برآورده‌شدن خواسته‌ها و احساس امنیت است. دختر داستان از بی‌حوصلگی، گرفتاری والدین و جدی‌گرفته‌نشدن حرف‌هایش ناراضی است. دنیای دیگر ظاهراً درست همان چیزهایی را عرضه می‌کند که زندگی معمولی از او دریغ کرده است. با‌این‌حال، شباهت‌های ناقص و رفتارهای نامطمئن، خوشایندی این محیط را زیر سؤال می‌برند. خانه در این داستان فقط محل رخ‌دادن حوادث نیست؛ درها، پنجره‌ها و اتاق‌هایش به مسئله‌ی انتخاب و امکان بیرون‌رفتن معنا می‌دهند. شخصیت اصلی نیز صرفاً کودکی بی‌باک نیست. او می‌ترسد، مردد می‌شود و برای فهمیدن موقعیت به مشاهده، خاطره و قضاوت خودش تکیه می‌کند. گربه‌ی سیاه، برخلاف یک راهنمای همیشه‌همراه، پاسخ‌های کامل و اطمینان‌بخش نمی‌دهد و استقلالش را حفظ می‌کند. گفت‌وگوهای این دو، بخشی از طنز و پرسش‌های داستان درباره‌ی شناختن خود را پیش می‌برند. تجربه‌ی خواندن این اثر، همراهی با دختری است که باید میان ظاهر دل‌فریب یک وعده و معنای واقعی پذیرفتنش تفاوت بگذارد؛ تفاوتی که نویسنده بیشتر از خلال موقعیت‌ها نشان می‌دهد تا توضیح‌های مستقیم.

خلاصه داستان کورالین

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کورالین همراه پدر و مادرش به خانه‌ای قدیمی نقل مکان کرده است. او حیاط و اطراف خانه را می‌گردد، اما باران مجبورش می‌کند سرگرمی تازه‌ای پیدا کند. پدرش پیشنهاد می‌دهد درها و پنجره‌ها را بشمارد. همین جست‌وجو، توجه دختر را به دری قهوه‌ای در اتاق پذیرایی جلب می‌کند که پشتش دیوار آجری است. همسایه‌ها هشدارهایی مبهم می‌دهند، اما کنجکاوی او فروکش نمی‌کند. کورالین وقتی در خانه تنها می‌ماند، کلید را برمی‌دارد و دوباره در را باز می‌کند. این بار، راهرویی تاریک جای دیوار را گرفته است. انتهای راهرو، خانه‌ای بسیار شبیه خانه‌ی خودش قرار دارد؛ جایی که زنی شبیه مادرش غذایی خوشمزه آماده کرده و منتظر اوست. دختر خیلی زود درمی‌یابد این شباهت‌ها کامل نیستند و استقبال گرم ساکنان، دلیل کافی برای اعتمادکردن به آن‌ها نیست.

چرا باید کتاب کورالین را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب کورالین را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• داستان، خانه و وسایل آشنا را به سرچشمه‌ی تعلیق و ترس تبدیل می‌کند.
• ماجرا فرصتی برای فکرکردن به تفاوت محبت و میل به تصاحب فراهم می‌کند.
• شخصیت اصلی نشان می‌دهد شجاعت می‌تواند همراه ترس و تردید باشد.
• گفت‌وگوهای دختر و گربه، طنز را در کنار موقعیت‌های نگران‌کننده نگه می‌دارند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب کورالین به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• نوجوانان علاقه‌مند به داستان‌های فانتزی و ترسناک.
• خوانندگانی که از کشف رازهای یک خانه‌ی عجیب لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی درباره‌ی استقلال، شجاعت و نیاز به توجه.
• بزرگ‌سالانی که پیوند قصه‌های خیال‌انگیز و ترس‌های کودکی برایشان جالب است.

بخشی از کتاب کورالین

«روز بعد باران بند آمده بود، امّا مه غلیظی دورتادور خانه را دربرگرفته بود.
کورالین گفت: «من می‌روم بیرون کمی راه بروم.»
مادرش گفت: «لباس گرم بپوش. زیاد هم از خانه دور نشو.»
کورالین روسری قرمزش را سر کرد، کت آبی‌اش را پوشید، کلاهش را بر سر گذاشت و چکمه‌های زردش را هم پایش کرد و رفت بیرون.
خانم اسپینک هم سگ‌هایش را برای هواخوری بیرون آورده بود. وقتی چشمش به کورالین افتاد، گفت: «سلام کارولین. چه هوای گندی!»
کورالین گفت: «بله.»
خانم اسپینک گفت: «وقتی جوان بودم، یک بار نقش پورشیا
۳
را بازی کردم. خانم فورسیبل دائم از نقش اُفِلیا
۴
که خودش بازی کرده، حرف می‌زند، اما به نظر من آدم‌ها بیشتر برای دیدن نقش من به تئاتر می‌آمدند.»
خانم اسپینک که خودش را توی یک بلوز یقه‌اسکی و ژاکت پیچانده بود، شکل توپ قِل‌قِلی شده بود. یک عینک ته قلیانی هم زده بود که چشم‌هایش از پشت آن مثل چشم‌های گاو به نظر می‌رسید. او ادامه داد: «آنها آن‌قدر توی رختکن من گل می‌فرستادند که نگو.»
کورالین پرسید: «کی‌ها؟»
خانم اسپینک با احتیاط اطرافش را نگاه کرد، اول یک نظر به سمت راستش انداخت، بعد یک نظر به سمت چپش، بعد روبه‌رویش، توی مه را خوب نگاه کرد، انگار که کسی گوش ایستاده باشد، بعد گفت: «مردها را می‌گویم.» بعد قلّادهٔ سگ‌هایش را به زور کشید و تاتی‌تاتی‌کنان به طرف خانه رفت.»