کتاب همیشه پسر

کتاب همیشه پسر نوشته بهار کاتوزی، روایتی از بازگشت مردی به نام فرهاد به خانه‌ی پدری‌اش در تهران است؛ دیداری که قرار بود به مناسبت سالروز تولد مادرش باشد اما با زوال عقل مادر، رفتارهای مشکوک پدر و برملا شدن رازی مدفون در گذشته، به تلاشی پرتنش برای کشف هویت و حقیقت تبدیل می‌شود. این رمان را نشر چشمه منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب همیشه پسر

کتاب همیشه پسر نخستین اثر بلند داستانی بهار کاتوزی است. این اثر روایتی روان‌شناختی با مایه‌های معمایی است که به بررسی بحران هویت، دروغ‌های خانوادگی و پیامدهای خشونت پنهان می‌پردازد. نویسنده با بهره‌گیری از فضاسازی‌های ملموس، فرسودگی فیزیکی خانه‌ی پدری را با زوال روانی شخصیت‌ها پیوند می‌زند و تنش موجود میان گذشته و حال را به تصویر می‌کشد.

بهار کاتوزی در کتاب همیشه پسر بر گسست میان‌نسلی و وحشت مواجهه با واقعیت‌های مسکوت‌مانده تمرکز کرده است. روایت داستان با عناصری از تعلیق و اضطراب پیش می‌رود و نشان می‌دهد که چگونه پنهان‌کاری و آسیب‌های روانی دوران کودکی می‌توانند پایه‌های پیوند خانوادگی را متزلزل کنند. همچنین این اثر به چگونگی مواجهه‌ی فرزندان با کهولت سن والدین، زوال حافظه و فروپاشی شالوده‌ی هویت فردی در بستر مناسبات خانوادگی می‌پردازد.

خلاصه داستان همیشه پسر

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

فرهاد پس از یک سال به خانه‌ی پدری بازمی‌گردد و با انحطاط و فروپاشی جسمی و روانی والدینش روبه‌رو می‌شود. مادرش که گرفتار زوال عقل شده، او را نمی‌شناسد و با گریه و اشتیاق نام ناصر را به زبان می‌آورد و از خشم و انتقام پدر می‌ترسد. پدر با بستن پای مادر به تخت و رفتارهای عصبی، مدام حضور یک راز بزرگ را کتمان می‌کند. 

فرهاد در میان جست‌وجوهایش برای فهمیدن دلیل اختلالات خانه و ترکیدگی لوله‌های آب، به اتاقی دربسته و دست‌نخورده نفوذ می‌کند و یادداشت‌های ناصر را می‌یابد؛ مردی که سال‌ها پیش همزمان با آغاز جنگ در این خانه محبوس بوده است. هنگامی که فرهاد در زیرزمین پیِ منشأ نم می‌گردد، با بقایای یک استخوان انسانی مواجه می‌شود و شالوده‌ی خانواده و حقیقت هویت خود را در آستانه‌ی فروپاشی می‌بیند.

چرا باید کتاب همیشه پسر را بخوانیم؟

• کتاب همیشه پسر فضاسازی دقیقی از تقابل فرسودگی جسمی والدین با هجوم رازهای مدفون خانوادگی ارائه می‌دهد.
• این کتاب تنش روانی ناشی از زوال عقل و گسست پیوندهای عاطفی میان نسل‌ها را به تصویر می‌کشد.
• این اثر بستری معمایی و تعلیق‌آمیز را با درون‌مایه‌های روان‌شناختی و آسیب‌های دوران کودکی پیوند زده است.
• این کتاب تأثیر سکوت، پنهان‌کاری و خشونت‌های سرکوب‌شده بر سرنوشت فرزندان را بررسی می‌کند.

خواندن تاب همیشه پسر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• این کتاب برای کسانی مناسب است که به داستان‌های بلند روان‌شناختی و معاصر علاقه دارند.
• خواندن کتاب همیشه پسر به کسانی پیشنهاد می‌شود که داستان‌های معمایی و رازآلود خانوادگی را دنبال می‌کنند.
• این اثر برای علاقه‌مندان به بررسی مسائلی چون پیری، زوال عقل و آسیب‌های پنهان روابط والد و فرزندی مناسب است.
• خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به روایت‌های پرتنش، معماگونه و بررسی روابط درونی شخصیت‌ها علاقه‌مندند.

درباره بهار کاتوزی

بهار کاتوزی (متولد ۱۳۶۳)، بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس، جستارنویس و مدرس تئاتر و سینما است. او دانش‌آموخته‌ی دو رشته‌ی بازیگری و فلسفه است و فعالیت حرفه‌ای خود را از میانه‌ی دهه‌ی ۱۳۸۰ با حضور در نمایش «دور دست» به کارگردانی حمید امجد و نویسندگی برای رادیو آغاز کرد. کاتوزی در عرصه‌ی نویسندگی، گستره‌ای از درام، فیلم‌نامه و روایت‌های غیرداستانی را در کارنامه دارد؛ از جمله نگارش نمایش‌نامه‌های «نسبیت خاص»، «میز» و «۱۹۷۹»، فیلم‌نامه‌های سینمایی «این‌جا کسی نمی‌میرد» (۱۳۹۴) و «حریم شخصی» (۱۳۹۵) و ایده‌پردازی برای برنامه‌های تصویری. او همچنین در حوزه‌ی ادبیات روایی، با داستان «اپرت تهران» موفق به کسب رتبه در جایزه‌ی داستان تهران شد و جستارها و ناداستان‌های متعددی در نشریاتی چون «سان»، «ناداستان» و «تراژدی» به چاپ رسانده است. در مقام بازیگر نیز با نقش‌آفرینی در فیلم‌های سینمایی شاخصی همچون «میم مثل مادر»، «دعوت»، «به امید دیدار»، «شنل» و «جهان با من برقص»، جایگاه خود را در سینما و تئاتر تثبیت کرده است.

بخشی از کتاب همیشه پسر

«بیست و یک آذرماه. سر صبح است و من دیگر تهرانم. به رسم هرساله دو روز مانده به تولد مادر آمده‌ام ببینم‌شان، کمی بمانم، به‌شان رسیدگی کنم و برگردم سر زندگی خودم. بارها ازشان خواسته‌ام بکَنند از تهران، بیایند پیش من؛ نمی‌کُنند. آخرش خسته شدم، رها کردم. تهران را هم ده سالی است که رها کرده‌ام. با هزار بدبختی و قرض و وام خانهٔ روستایی کوچکی در تَمَل خریده‌ام. به قدر نیاز و اندازهٔ خوردوخوراکم دورتادور خانه را گوجه، بادمجان، خیار، فلفل و هر چه دستم می‌رسد و به مذاقم خوش می‌آید و می‌خورم کاشته‌ام. مرغ‌وخروس دارم و با اهالی بده‌بستان می‌کنم؛ تخم‌مرغ می‌دهم و شیر می‌گیرم، فلفل می‌دهم و ماست می‌ستانم. با زندگی در روستا عادت صبح زود بیدار شدن پیدا کرده‌ام؛ اول صبح می‌روم سراغ گیل‌ماه و ازش نان می‌گیرم. بعد می‌روم سراغ پَرفین، که واقعاً عین برف سفید است، و تخم‌مرغ و شیر بده‌بستان می‌کنیم. پَرفین آن‌قدر چشم‌وابرو می‌آید و اشاره می‌کند تا چاره‌ای برایم نمی‌ماند؛ با سوما که دارد آماده می‌شود برود مدرسه گپ می‌زنم و توی گوشش می‌خوانم که خوب درس بخواند، چون این تنها راه رستگاری دختری به سن‌وسال اوست و مغزش را می‌خورم که عشق‌وعاشقی را رها کند. بعد قدم‌زنان برمی‌گردم و می‌نشینم پای کار.

فرانسه خوانده‌ام و تقریباً هر دو سال یک ترجمه می‌فروشم، هفته‌ای شش کلاس آنلاین ترجمه و آموزش زبان برگزار می‌کنم و این‌طور روزگارم را می‌گذرانم. این‌جا هم هفته‌ای یک کلاس زبان برای بچه‌ها می‌گذارم و هم‌زمان احساس پوچی می‌کنم که چه ربطی بین زندگی بچه‌ها و زبان فرانسه وجود دارد. دو سال است مهرنوش آمده توی زندگی‌ام؛ نقاش عاصی، ازشهربریده و بددهنی که کلاس نقاشی می‌گذارد و خیلی خوب نقاشی می‌کند. از تهران که برگردم، می‌خواهم از مهرنوش بخواهم با من ازدواج کند. سه ماهی هست می‌خواهم این را به‌اش بگویم و نمی‌توانم. از امضا کردن می‌ترسم. از ابدی‌ازلی بودن فراری‌ام. اصلاً شاید همین‌طوری خوب باشد، همین‌طور که هست.»