کتاب تصویرهای بی پروا

کتاب تصویرهای بی پروا (Some explicit polaroids) نوشته مارک ریون هیل و ترجمه حمید دشتی است و انتشارات دیدآور آن را منتشر کرده است. این نمایشنامه چند شخصیت را در موقعیتی کنار هم می‌گذارد که هرکدام به‌شکلی با خشم، شکست، میل، تنهایی و سیاست درگیر می‌شوند. متن نمایشی حاضر از خلال گفت‌وگوهای تند و برخوردهای پی‌درپی، تصویری از جامعه‌ای می‌سازد که در آن آرمان‌های قدیمی فرسوده شده‌اند و جای آن‌ها را نوعی سرگشتگی گرفته است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تصویرهای بی پروا

کتاب تصویرهای بی پروا اثر مارک ریون هیل و نمایشنامه‌ای است که زندگی چند شخصیت را در فضای شهری و سیاسی بریتانیا به هم گره می‌زند. نیک پس از سال‌ها از زندان بیرون آمده و با جهانی روبه‌رو شده است که دیگر شبیه به گذشته نیست. هلن در ساختار رسمی سیاست جا گرفته، نادیا میان آسیب و میل به ادامه‌دادن سرگردان است، تیم و ویکتور هم هرکدام شکلی از فرار، لذت، بیماری، وابستگی و بی‌ثباتی را نمایندگی می‌کنند.

تصویرهای بی پروا نشان می‌دهد که پشت هر گفت‌وگو، ردپای تغییرات اجتماعی، شکست آرمان‌ها و فرسودگی امید جمعی دیده می‌شود. این نمایشنامه از خلال برخورد شخصیت‌ها نشان می‌دهد هرکدام چه تصویری از آزادی، خوشبختی، مسئولیت و رهایی در ذهن دارند. تفاوت نگاه شخصیت‌ها نمایش را به میدان جدال ایده‌ها تبدیل کرده است.
نمایشنامه‌ی تصویرهای بی پروا از نظر حال‌وهوا تند، ناآرام و گاه تلخ است، اما در دل این تلخی طنزی گزنده جریان دارد. دیالوگ‌ها کوتاه، پرتنش و پیش‌برنده‌اند و شخصیت‌ها مدام یکدیگر را به واکنش وامی‌دارند. این نمایشنامه شکاف میان گذشته و اکنون، میان آرمان و واقعیت و میان صمیمیت و خشونت را نشان داده است. اثر حاضر هم بر رابطه‌های انسانی متمرکز است و هم تصویری از آشفتگی یک دوره را پیش چشم مخاطب می‌گذارد.

این نمایشنامه ۱۲ صحنه و ۶ شخصیت دارد.

خلاصه داستان تصویرهای بی پروا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان نمایشنامه را فاش می‌کند!
نیک بعد از سال‌ها زندان به زندگی بیرون برمی‌گردد و به‌سراغ هلن می‌رود؛ زنی که زمانی با او گذشته‌ای مشترک و سیاسی داشته است. هلن دیگر درگیر آرمان‌های قدیمی نیست و زندگی‌اش را در مسیر دیگری پیش می‌برد. نیک با نادیا آشنا می‌شود؛ زنی که در رابطه‌ای آسیب‌زا گرفتار است و با وجود زخم‌های آشکار نمی‌خواهد دردش را به زبان بیاورد. در کنار آن‌ها تیم و ویکتور هم با رابطه‌ای آمیخته به وابستگی، لذت، بیماری و انکار حضور دارند. نمایشنامه از دل این برخوردها، فرسودگی ایده‌های بزرگ و ناتوانی آدم‌ها در ساختن امنیت و صمیمیت را دنبال می‌کند.

چرا باید کتاب تصویرهای بی پروا را بخوانیم؟

دلایل خواندن تصویرهای بی پروا را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این نمایشنامه تقابل میان آرمان‌خواهی قدیم و واقعیت زندگی را نشان می‌دهد.
• گفت‌وگوهای نمایشنامه نشان می‌دهند که خشم، تنهایی، میل و انکار چگونه در رفتار آدم‌ها به هم گره می‌خورد.
• نمایشنامه از خلال صحنه‌های کوتاه و فشرده، تغییرات اجتماعی را بدون توضیح‌های طولانی تبیین می‌کند.
• خواندن این کتاب امکان توجه دقیق‌تر به شخصیت‌هایی را فراهم می‌کند که تعریف‌های متفاوتی از خوشبختی و رهایی دارند.

خواندن کتاب تصویرهای بی پروا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن تصویرهای بی پروا به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به ادبیات نمایشی معاصر انگلستان و قالب نمایشنامه.
• خوانندگانی که به موضوع فرسودگی آرمان‌های سیاسی و اثر آن بر زندگی روزمره علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند متنی نمایشی درباره‌ی تنهایی، خشونت عاطفی و ناتوانی در برقراری رابطه‌ی سالم بخوانند.
• مخاطبانی که از نمایشنامه‌های تند، تلخ و همراه با طنز گزنده لذت می‌برند.
• دانشجویان و علاقه‌مندان به هنر تئاتر که می‌خواهند با یکی از نمایشنامه‌های شناخته‌شده‌ی مارک ریون هیل همراه شوند.

درباره مارک ریون هیل

مارک ریون هیل (Mark Ravenhill) زاده‌ی سال ۱۹۶۶، نمایشنامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر، روزنامه‌نگار، کارگردان تئاتر و اهل بریتانیاست. نخستین کتابی که از او به فارسی برگردانده شد، نمایشنامه‌ی «بُرش» با ترجمه‌ی حمید دشتی بود که توسط نشر کرگدن به چاپ رسید. ریون هیل طی سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷ در مقطع کارشناسی ادبیات انگلیسی و تئاتر دانشگاه بریستول به تحصیل پرداخت و هم‌زمان فعالیت‌هایی مانند کارگردانی مستقل، برپایی کارگاه‌های آموزشی و تدریس تئاتر را در پیش گرفت.

او در سال ۱۹۹۷ مسئولیت هدایت گروه نویسندگان در کمپانی نوپای «پینز پلاو» را عهده‌دار گردید. اگرچه این نویسنده در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ میلادی از چهره‌های محوری جریان جدید نمایشنامه‌نویسی انگلستان محسوب می‌شد، همواره علاقه‌ی چشمگیری به تئاتر کلاسیک نشان می‌داد. او کارگردانانی را که به‌جای بهره‌گیری از تنوع سبک‌ها و فرهنگ‌های تاریخی، تنها بر قالب «زمان حال همیشگی» تمرکز یافته‌اند، نقد می‌کرد. دلبستگی وافر این هنرمند به پانتومیم سنتی نیز سبب شد تا در سال ۲۰۰۶ مستندی در این‌باره برای شبکه‌ی «رادیو ۴» تولید کند و نیز بازنویسی نمایش سنتی «دیک وایتینگتون» را برای تئاتر باربیکن انجام دهد.

سیر کاری مارک ریون هیل در دهه‌ی اول سده‌ی بیست‌ویکم میلادی با تحول و رشد همراه شد. در شرایطی که آثار دهه‌ی ۱۹۹۰ او (نظیر «خریدکردن و سکس‌کردن»، «کیف دستی» و «چند عکس شفاف») آیینه و بازتابی از جامعه‌ی معاصر بریتانیا بودند، نگارش‌های بعدی او ابعاد تجربی‌تر و انتزاعی‌تری به خود گرفتند. نمایش تک‌نفره‌ی او با عنوان «محصول» که پس از رونمایی در فستیوال حاشیه‌ای ادینبروی سال ۲۰۰۵ وارد تور بین‌المللی شد، نگرش‌های مرتبط با تروریسم پس از حوادث ۱۱ سپتامبر را به نقد می‌کشید و بازنمایی دقیقی از ناتوانی زبان و فرم در توصیف واقعیت‌های عصر حاضر ارائه می‌داد.

نمایشنامه‌ی «بُرش» به قلم مارک ریون هیل در سال ۲۰۰۶ در سالن دونمار ورهاوس اجرا شد. این اثر که فضایی بدون زمان و مکان مشخص تحت تسلط یک جراحی مبهم را به تصویر می‌کشید، واکنش‌های متناقض و دوگانه‌ای میان منتقدان برانگیخت. مارک ریون هیل در نوامبر ۲۰۰۷ طی یادداشتی در روزنامه‌ی گاردین از تصمیم خود برای معطوف‌ساختن قلمش به شخصیت‌های دگرجنس‌گرا خبر داد. او در سال ۲۰۱۲ به جمع نویسندگان کمپانی رویال شکسپیر پیوست و در همان سال به سفارش گروه کر مردان هم‌جنس‌گرای لندن، قطعه‌ای را برای بیست‌ویکمین سالگرد تأسیس این گروه به نگارش درآورد. نمایشنامه‌ی تصویرهای بی پروا اثر دیگری به قلم اوست.

بخشی از کتاب تصویرهای بی پروا

«صحنهٔ هفت

بیمارستان.

تیم: نه.

ویکتور: بی‌خیال عزیزم...

تیم: نه.

ویکتور: عزیزم، خواهش می‌کنم...

تیم: بهت گفتم نه.

ویکتور: باید قرص‌هات رو بخوری.

تیم: باید؟

ویکتور: دکتر می‌گه باید بخوری.

تیم: من هم می‌گم نمی‌خوام.

ویکتور: آخه چرا؟ با این قرص‌ها زنده‌ای.

تیم: اما نمی‌خوام بخورم.

ویکتور: من می‌خوام بخوری‌شون. به خاطر من بخور.

تیم: جریان خودمون رو جدی گرفتی؟»