کتاب تصویرهای بی پروا

کتاب تصویرهای بی پروا نوشته مارک ریون هیل و ترجمه حمید دشتی است که انتشارات دیدآور آن را منتشر کرده است. این نمایش‌نامه چند شخصیت را در موقعیتی کنار هم می‌گذارد که هرکدام به‌شکلی با خشم، شکست، میل، تنهایی و سیاست درگیرند. متن از دل گفت‌وگوهای تند و برخوردهای پی‌درپی، تصویری از جامعه‌ای می‌سازد که در آن آرمان‌های قدیمی فرسوده شده‌اند و جای آن‌ها را نوعی سرگشتگی گرفته است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تصویرهای بی پروا

کتاب تصویرهای بی پروا اثر مارک ریون هیل نمایش‌نامه‌ای است که زندگی چند شخصیت را در فضای شهری و سیاسی بریتانیا به هم گره می‌زند. نیک پس از سال‌ها از زندان بیرون آمده و با جهانی روبه‌روست که دیگر شبیه گذشته نیست. هلن در ساختار رسمی سیاست جا گرفته، نادیا میان آسیب و میل به ادامه‌دادن سرگردان است، تیم و ویکتور هم هرکدام شکلی از فرار، لذت، بیماری، وابستگی و بی‌ثباتی را نمایندگی می‌کنند. متن از همان صحنه‌های آغازین نشان می‌دهد که مسئله فقط رابطه‌های شخصی نیست؛ پشت هر گفت‌وگو، ردپای تغییرات اجتماعی، شکست آرمان‌ها و فرسودگی امید جمعی دیده می‌شود.
کتاب تصویرهای بی پروا فقط بر تنش‌های بیرونی تکیه نمی‌کند، بلکه از خلال برخورد شخصیت‌ها نشان می‌دهد هرکدام چه تصویری از آزادی، خوشبختی، مسئولیت و رهایی در ذهن دارند. یکی هنوز در گذشته مانده، یکی می‌خواهد با امور کوچک و روزمره جهان را قابل‌تحمل کند، یکی درد را انکار می‌کند و دیگری خوشی را به‌شکل مصرف و بی‌حسی می‌فهمد. همین تفاوت نگاه‌ها نمایش را به میدان جدال ایده‌ها تبدیل می‌کند، بی‌آن‌که از ضرباهنگ صحنه‌ای دور شود.
کتاب تصویرهای بی پروا از نظر حال‌وهوا تند، ناآرام و گاهی تلخ است، اما در دل این تلخی طنزی گزنده هم جریان دارد. دیالوگ‌ها کوتاه، پرتنش و پیش‌برنده‌اند و شخصیت‌ها مدام یکدیگر را به واکنش وامی‌دارند. متن به‌جای توضیح‌دادن مستقیم، از برخورد آدم‌ها با هم استفاده می‌کند تا شکاف میان گذشته و اکنون، میان آرمان و واقعیت، و میان صمیمیت و خشونت روشن شود. نتیجه، نمایشی است که هم بر رابطه‌های انسانی متمرکز می‌ماند و هم تصویری از آشفتگی یک دوره را پیش چشم می‌گذارد.

خلاصه کتاب تصویرهای بی پروا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
نیک بعد از سال‌ها زندان به زندگی بیرون برمی‌گردد و سراغ هلن می‌رود؛ زنی که زمانی با او گذشته‌ای مشترک و سیاسی داشته است. اما هلن دیگر درگیر آرمان‌های قدیمی نیست و زندگی‌اش را در مسیر دیگری پیش برده است. نیک در ادامه با نادیا آشنا می‌شود؛ زنی که در رابطه‌ای آسیب‌زا گرفتار است و با وجود زخم‌های آشکار، نمی‌خواهد دردش را به زبان بیاورد. در کنار آن‌ها، تیم و ویکتور هم با رابطه‌ای آمیخته به وابستگی، لذت، بیماری و انکار حضور دارند. نمایش‌نامه از دل این برخوردها، فرسودگی ایده‌های بزرگ و ناتوانی آدم‌ها در ساختن امنیت و صمیمیت را دنبال می‌کند.

چرا باید کتاب تصویرهای بی پروا را بخوانیم؟

دلایل خواندن تصویرهای بی پروا را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این نمایش‌نامه تقابل میان آرمان‌خواهی قدیمی و واقعیت روزمره را در قالب چند شخصیت متفاوت نشان می‌دهد.
• متن برای کسانی که به رابطه‌ی سیاست و زندگی شخصی علاقه دارند، نمونه‌ای روشن و ملموس فراهم می‌کند.
• گفت‌وگوهای اثر نشان می‌دهند خشم، تنهایی، میل و انکار چگونه در رفتار آدم‌ها به هم گره می‌خورند.
• نمایش‌نامه از خلال صحنه‌های کوتاه و فشرده، تغییرات اجتماعی را بدون توضیح‌های طولانی وارد درام می‌کند.
• خواندن این کتاب امکان توجه دقیق‌تر به شخصیت‌هایی را می‌دهد که هرکدام تعریف متفاوتی از خوشبختی و رهایی دارند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن تصویرهای بی پروا به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نمایش‌نامه‌هایی که بر تنش میان شخصیت‌ها و گفت‌وگوهای پرکشمکش استوارند.
• خوانندگانی که به موضوع فرسودگی آرمان‌های سیاسی و اثر آن بر زندگی روزمره علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند روایت‌هایی درباره‌ی تنهایی، خشونت عاطفی و ناتوانی در برقراری رابطه‌ی سالم بخوانند.
• مخاطبانی که از متن‌های تند، تلخ و همراه با طنز گزنده لذت می‌برند.
• دانشجویان و علاقه‌مندان تئاتر که می‌خواهند با یکی از نمایش‌نامه‌های شناخته‌شده‌ی مارک ریون هیل آشنا شوند.

بخشی از کتاب تصویرهای بی پروا

«هلن:
مسئله شرکت‌های اتوبوس‌رانی‌ان. اون‌ها اتوبوس‌ها رو خصوصی‌سازی کردن و حالا کلی اتوبوس جورواجور تو شهر می‌رن و می‌آن و اوضاع به هم ریخته و من دارم سعی می‌کنم نظمش رو برگردونم که...
نیک:
داری کار می‌کنی که اتوبوس‌ها سرِ وقت حرکت کنن؟
هلن:
دارم سعی می‌کنم اتوبوس‌ها سرِ وقت حرکت کنن، آره.
نیک:
گندش بزنن.
هلن:
می‌بینی؟ می‌دونستم این رو می‌گی، می‌دونستم این‌طور برخورد می‌کنی.
نیک:
چه‌طور برخورد می‌کنم؟
هلن:
مسخره می‌کنی.
نیک:
من مسخره کردم؟
هلن:
آره، همین کار رو کردی. مثل چی مسخره کردی.
نیک:
خب...
هلن:
خب؟ چی؟ چی؟
نیک:
یه‌کم پیش‌پاافتاده‌ست، نیست؟
هلن:
برای تو آره، شاید برای تو باشه، اما اگه تو یه شهرک مزخرف گیر کرده باشی و تنها راه برگشت، تنها راهی که بخوای بری فروشگاه خرید کنی، اتوبوس باشه و اون لحظه هم اتوبوسی نباشه، اون‌وقت نه، واقعاً قضیه خیلی جدی می‌شه راستش.
نیک:
بری فروشگاه؟ بری فروشگاه؟
هلن:
در واقع عاملی می‌شیم که مردم بهتر زندگی کنن. تو حالا چی کار کردی نیک؟ تا حالا چی کار کردی؟ البته، حرف، حرف، حرف، راهپیمایی، راهپیمایی، تظاهرات. این رو تحریم کنی، اون رو سرنگون کنی، اما ما واقعاً چی کار می‌کنیم؟»