کتاب موضع اوتیستیک ــ مجاور

کتاب موضع اوتیستیک‌مجاور (دو جستار در تکمیل مفاهیم ملانی کلاین) نوشته‌ی تامس آگدن و با گردآوری و ترجمه‌ی مهدی حبیب‌زاده مجموعه‌ای از دو مقاله‌ی مهم او در حوزه‌ی روان‌کاوی روابط ابژه‌ای است که نشر نی آن را منتشر کرده است. آگدن در این اثر با تکیه بر سنت کلاینی و کارهای وینیکات، بیون، بیک، تاستین و ملتزر، طرحی تازه از «مواضع روانی» ارائه کرده است. در این کتاب مفهوم موضع اوتیستیک‌مجاور در کنار مواضع پارانوئیداسکیزوئید و افسرده‌وار توضیح داده شده و پیامدهای نظری و بالینی آن در درمان، انتقال و انتقال متقابل بررسی شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب موضع اوتیستیک ــ مجاور

کتاب موضع اوتیستیک‌مجاور با تمرکز بر دو مقاله‌ی «درباره‌ی ساختار دیالکتیکی تجربه» و «درباره‌ی مفهوم موضع اوتیستیک‌مجاور» تلاش کرده است طرحی سه‌گانه از تجربه‌ی انسانی ارائه کند. تامس آگدن در این کتاب با بازخوانی ایده‌های ملانی کلاین درباره‌ی مواضع پارانوئیداسکیزوئید و افسرده‌وار، آن‌ها را از قالب «مراحل رشد» بیرون آورده و به‌عنوان سه شیوه‌ی هم‌زمانِ ایجاد تجربه توضیح داده است که در تمام طول زندگی در برهم‌کنش دیالکتیکی با هم عمل می‌کنند. در کتاب موضع اوتیستیک‌مجاور آگدن ابتدا موضع افسرده‌وار را به‌عنوان زمینه‌ی سوبژکتیویته، تاریخ‌مندی، نمادپردازی و تجربه‌ی احساس گناه، سوگواری و دغدغه‌مندی نسبت به دیگری شرح داده است. سپس موضع پارانوئیداسکیزوئید را به‌مثابه شیوه‌ای بدوی‌تر معرفی کرده است که بر دوپاره‌سازی، انکار، همانندسازی برون‌فکنانه و تجربه‌ی «خود» در مقام ابژه‌ای زیر هجوم افکار و احساسات استوار است. در ادامه‌ی کتاب موضع اوتیستیک‌مجاور نویسنده با الهام از کارهای بیک، تاستین و ملتزر، موضع سومی را طرح کرده است که آن را اوتیستیک‌مجاور می‌نامد؛ شیوه‌ای تحت سیطره‌ی حواس، ریشه‌دار در تجربه‌های پوستی، ریتم‌ها و مجاورت‌های بدنی اولیه. آگدن نشان داده است که این موضع نه‌تنها در رشد نوزاد بلکه در سراسر زندگی، در پس‌زمینه‌ی تجربه‌ی روانی و در شکل‌گیری دفاع‌های اوتیستیک، شکل‌گیری «پوست دوم»، و نوعی وابستگی جبارانه به الگوهای حسی و ابژه‌های اوتیستیک حضور دارد. کتاب موضع اوتیستیک‌مجاور علاوه‌بر شرح نظری این سه موضع، سرشار از نمونه‌های بالینی دقیق است که در آن‌ها نحوه‌ی بروز هر موضع در انتقال، انتقال متقابل، زبان، سکوت، بدن‌مندی و شیوه‌ی حضور بیمار در اتاق درمان دنبال شده است.

خلاصه کتاب موضع اوتیستیک ــ مجاور

کتاب موضع اوتیستیک‌مجاور طرحی از تجربه‌ی انسانی به‌عنوان محصول برهم‌کنش سه شیوه‌ی ایجاد تجربه ارائه کرده است: افسرده‌وار، پارانوئیداسکیزوئید و اوتیستیک‌مجاور. در این نگاه، موضع افسرده‌وار با نمادپردازی، تاریخ‌مندی، تجربه‌ی «خود» و دیگری در مقام سوژه، احساس گناه، سوگواری و هم‌احساسی گره خورده است. موضع پارانوئیداسکیزوئید بر دوپاره‌سازی، انکار، همه‌توانی، بازنویسی تاریخ و تجربه‌ی ابژه‌ها به‌صورت چیزهایی ترسناک یا محافظت‌کننده استوار است. در کتاب موضع اوتیستیک‌مجاور موضع اوتیستیک‌مجاور به‌عنوان بدوی‌ترین سامان‌یابی روانی معرفی شده است که در آن تجربه بر پایه‌ی اثرپذیری‌های حسی، به‌ویژه در سطح پوست، ریتم‌ها، شکل‌ها و مجاورت‌های بدنی ساخته می‌شود. آگدن نشان داده است که اختلال اوتیسم و نیز برخی الگوهای دفاعی بزرگ‌سالان را می‌توان به‌منزله‌ی تورم و تصلب همین شیوه‌ی اوتیستیک‌مجاور فهمید. در پایان، تغییر روانی به‌عنوان دگرگونی در بافتار دیالکتیکی این سه موضع و نه صرفاً تغییر در محتوای فانتزی‌ها تعریف شده است.

چرا باید کتاب موضع اوتیستیک ــ مجاور را بخوانیم؟

کتاب موضع اوتیستیک‌مجاور برای فهم عمیق‌تر تجربه‌ی انسانی، از نخستین لایه‌های حسی و پوستی تا پیچیده‌ترین شکل‌های نمادپردازی و رابطه با ابژه، تصویری سه‌بعدی ارائه کرده است. این اثر امکان می‌دهد بسیاری از پدیده‌های بالینی مانند سکوت، حمله‌های اضطراب، دفاع‌های اوتیستیک، شکل‌گیری «پوست دوم» و کیفیت‌های خاص انتقال و انتقال متقابل در چارچوبی منسجم‌تر فهمیده شود.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب موضع اوتیستیک‌مجاور به روان‌کاوان، روان‌درمان‌گران، روان‌شناسان بالینی، روان‌پزشکان و دانشجویان علاقه‌مند به نظریه‌ی روابط ابژه‌ای پیشنهاد می‌شود. همچنین به پژوهشگران حوزه‌ی اوتیسم، رشد نوزاد و کسانی که در کار بالینی با بیماران مرزی، سایکوتیک یا دارای دفاع‌های اوتیستیک درگیرند توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب موضع اوتیستیک ــ مجاور

«توجه آگدن به نحوهٔ هم‌رسانی و برقراری گفتار که محور اصلی درمان روان‌کاوی است در ابعادی وسیع‌تر، معطوف به جوانب روانی گوناگونی می‌شود که نحوهٔ بودن، احساس کردن، اندیشیدن و سخن گفتن را به چند طریق تعریف می‌کنند. این جوانب در قالب شیوه‌هایی برای شکل دادن به تجربه صورت‌بندی می‌شوند. او با همین دیدگاه مشخصاً در دو مقاله‌ای که در کتاب حاضر درج شده‌اند به بسط مفهوم موضع در روان‌کاوی کلاینی پرداخت. آگدن در مقالهٔ «دربارهٔ ساختار دیالکتیکی تجربه» برای نخستین بار با گسترش چارچوب نظری کلاین و با الهام از پژوهش‌ها و مشاهدات بالینی فرانسس تاستین، استر بیک و دانلد مِلتزر دربارهٔ کودکان مبتلا به اوتیسم ــ در کنار «موضع پارانوئیداسکیزوئید» و «موضع افسرده‌وار» که پیش‌تر کلاین صورت‌بندی کرده بود ــ مفهوم «موضع اوتیستیک‌مجاور» را مطرح کرد. او در اطلاق عنوان «موضع» به این جنبه از تجربه آن را نه‌صرفاً به صورت مرحله‌ای از رشد بلکه شیوه‌ای برای ایجاد تجربه و سامان بخشیدن به سوبژکتیویته در نظر می‌گیرد که در سراسر زندگی شخص حضوری درهم‌تنیده با شیوه‌های «پارانوئیداسکیزوئید» و «افسرده‌وار» دارد. از این دیدگاه، تجربه‌اندوزی و سوژه شدن در قالب تعیّنی چندعاملی صورت می‌گیرد و حاصل برهم‌کنش دیالکتیکی این سه شیوه یا موضع است. این شیوه‌ها در روند رشد در هم گره می‌خورند، جملگی در شکل‌گیری ساختار سوژه نقش دارند و مدام یکدیگر را خلق، حفظ و نفی می‌کنند؛ از این رو در این‌جا تجربه به طور کلی حاصل دیالکتیک آن‌ها تلقی می‌شود.»