کتاب کری

کتاب کری (Carrie)، نوشته استیون کینگ و ترجمه ماندانا قهرمانلو، داستانی تیره، پرتنش و عاطفی از تنهایی، تحقیر و خشمی است که در وجود یک دختر نوجوان انباشته شده است. این کتاب که نشر افراز در سال ۱۴۰۳ آن را منتشر کرده است، از مقدمه‌ای خودزندگی‌نامه‌ای آغاز می‌شود؛ جایی که کینگ از سال‌های فقر، نوشتن داستان‌های کوتاه برای مجلات و جرقه‌ی ایده‌ی اولیه‌ی کری می‌گوید و بعد خواننده را قدم‌به‌قدم وارد جهان خشن دبیرستان، تعصب مذهبی و نیروی تلکینتیک می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کری اثر استیون کینگ

کتاب کری با مقدمه‌ای نسبتاً بلند از استیون کینگ شروع می‌شود که نویسنده در آن از مسیر تبدیل‌شدن به نویسنده‌ی حرفه‌ای، فروش اولین داستان‌هایش به مجله‌ی کاوالیر، نقش همسرش، تابیتا، در نجات پیش‌نویس دورریخته‌شده و شکل‌گیری ایده‌ی دختری با قدرت تلکینتیک سخن گفته است. در همین مقدمه، کینگ دو دختر واقعی از دوران مدرسه‌اش، تینا و سندرا، را به‌عنوان اشباح الهام‌بخش شخصیت کری وایت معرفی کرده است؛ دو دختری که قربانی تمسخر و طردشدگی بودند و سرنوشت‌های تلخی پیدا کردند.

کتاب کری در چند بخش با ساختاری چندلایه پیش می‌رود؛ بخشی روایت خطیِ زندگی کری وایت است و بخشی دیگر از خلال گزارش‌های مطبوعاتی، بریده‌های کتابی به نام The shadow exploded، یادداشت‌های علمی درباره‌ی تلکینسیس و شهادت همسایه‌ها و هم‌کلاسی‌ها بازسازی شده است. در فصل‌های آغازین کتاب کری، حادثه‌ی «باران سنگ» روی خانه‌ی مارگارت وایت، تولد عجیب کری و سپس صحنه‌ی تکان‌دهنده‌ی حمام دبیرستان اون های و اولین عادت ماهانه‌ی کری روایت شده است؛ جایی که ناآگاهی کامل او از بدن خود، تعصب مذهبی مادر و سال‌ها تحقیر هم‌کلاسی‌ها به اوج می‌رسد. استیون کینگ با رفت‌وآمد میان زمان‌ها و صداهای مختلف، هم زندگی روزمره‌ی کری در خیابان کارلین و خانه‌ی خفه و مذهبی مادرش را نشان داده هم نگاه بیرونی جامعه، روان‌شناسان و روزنامه‌نگاران را به «پرونده‌ی کری وایت» ثبت کرده است. این ترکیبْ داستان را از یک روایت صرفاً شخصی به نوعی واکاوی جمعی خشونت در مدرسه، تعصب مذهبی و بی‌اعتنایی به رنج نوجوانان تبدیل کرده است.

خلاصه داستان کری

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب کری داستان کری وایت، دختری نوجوان، است که در شهر کوچک چمبرلین با مادری به‌شدت مذهبی و منزوی زندگی می‌کند. او سال‌هاست در مدرسه هدف تمسخر و آزار هم‌کلاسی‌هاست و در خانه زیر فشار تفسیرهای خشن مذهبی و تنبیه‌های بدنی و حبس در کمد دعا قرار دارد. آغاز عادت ماهانه در حمام مدرسه، که کری هیچ شناختی از آن ندارد، موجی از تحقیر و خشونت جمعی را علیه او برمی‌انگیزد و هم‌زمان نشانه‌های قدرت تلکینتیک در او بروز می‌کند.

این قدرت ذهنی به‌تدریج با خشم فروخورده از سال‌ها تحقیر گره می‌خورد. روایت‌هایی از همسایه‌ها، مدیر مدرسه، معلم ورزش و گزارش‌های بعدی نشان می‌دهد که جامعه سال‌ها نشانه‌های این وضعیت را نادیده گرفته است. داستان به‌سوی لحظه‌ای حرکت می‌کند که در آن نیروی پنهان کری، تعصب مادر و خشونت هم‌کلاسی‌ها در یک نقطه‌ی بحرانی به هم می‌رسند.

چرا باید کتاب کری را بخوانیم؟

کتاب کری تصویری تند و بی‌پرده از قلدری در مدرسه، شرم از بدن، فشار مذهبی و تنهایی نوجوانان ارائه کرده و نشان داده که چگونه تحقیر مداوم می‌تواند به انفجاری ویرانگر تبدیل شود. این کتاب هم‌زمان یک داستان ترسناک و مطالعه‌ای دقیق درباره‌ی خشونت جمعی، احساس گناه و نادیده‌گرفتن رنج متفاوت‌هاست.

خواندن کتاب کری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب کری به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های تیره و پرتنش درباره‌ی نوجوانی، قلدری در مدرسه و خانواده‌های مذهبی افراطی علاقه‌مند هستند. همچنین به خوانندگانی پیشنهاد می‌شود که دوست دارند از خلال یک داستان ترسناک، لایه‌های روانی شرم، طرد و خشم را دنبال کنند.

درباره استیون کینگ

استیون کینگ، نویسنده‌ی آمریکایی و یکی از مشهورترین چهره‌های ادبیات وحشت معاصر، در سال ۱۹۴۷ در شهر پورتلند ایالت مین به دنیا آمد. دوران کودکی او با دشواری‌های فراوان همراه بود؛ پدرش خانواده را ترک کرد و مادرش به‌تنهایی مسئولیت بزرگ‌کردن او و برادرش را بر عهده گرفت. کینگ از نوجوانی به نوشتن علاقه‌مند شد و نخستین نوشته‌های خود را در روزنامه‌های محلی و نشریات مدرسه منتشر کرد. او همچنین داستان‌های کوتاه خود را به دوستان و هم‌کلاسی‌هایش می‌فروخت و از همان سال‌ها آرزوی نویسنده‌شدن را در سر داشت.

علاقه‌ی او به ادبیات وحشت از اواخر دهه‌ی ۱۹۵۰ و با خواندن مجلات و داستان‌های ترسناک شکل گرفت. نویسندگانی چون هاوارد فیلیپس لاوکرفت، رابرت بلاخ و جک فینی از مهم‌ترین الهام‌بخش‌های او بودند. در سال ۱۹۶۷ نخستین داستان حرفه‌ای‌اش منتشر شد. در دوران دانشجویی نیز علاوه‌بر فعالیت‌های ادبی، در جنبش‌های سیاسی و ضدجنگ مشارکت داشت. او در سال ۱۹۷۰ مدرک کارشناسی زبان انگلیسی را دریافت کرد.

سال‌های آغازین زندگی مشترک کینگ با مشکلات مالی همراه بود و او برای تأمین هزینه‌های زندگی در مشاغل مختلف، از جمله کارگری در کارخانه، فعالیت می‌کرد، بااین‌حال نوشتن را کنار نگذاشت و سرانجام در سال ۱۹۷۳ با انتشار رمان کری به موفقیت چشمگیری دست یافت. استقبال از این اثر مسیر زندگی او را تغییر داد و امکان فعالیت حرفه‌ای تمام‌وقت در نویسندگی را برایش فراهم کرد.

کینگ در طول بیش از پنج دهه فعالیت ادبی، ده‌ها رمان، مجموعه‌داستان و کتاب غیرداستانی منتشر کرد. آثار او اغلب به ترس‌های پنهان انسان، نیروهای ماورایی، خشونت، جنون و تاریک‌ترین لایه‌های ذهن بشر می‌پردازند. بسیاری از رمان‌هایش از جمله «درخشش»، «مسیر سبز»، «رستگاری در شاوشنک»، «منطقه‌ی مرده»، «کری» و «کریستین» به فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی موفقی تبدیل شده‌اند.

این کتاب یا نویسنده چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

استیون کینگ علاوه‌بر موفقیت تجاری و محبوبیت گسترده، جوایز ادبی متعددی نیز دریافت کرده است. از مهم‌ترین افتخارات او می‌توان به مدال خدمات برجسته به ادبیات آمریکا، مدال ملی هنر ایالات متحده، جایزه‌ی یک عمر دستاورد ادبی فانتزی جهان، جایزه‌ی استاد بزرگ انجمن نویسندگان معمایی آمریکا و جایزه‌ی یک عمر دستاورد انجمن نویسندگان وحشت اشاره کرد. او امروزه یکی از پرفروش‌ترین و تأثیرگذارترین نویسندگان جهان است.

بخشی از کتاب کری

«من و تینا به مدرسهٔ ابتدایی دورهام می‌رفتیم. این مدرسه،‌ یک مدرسهٔ روستایی چهار اتاقه بود که در کل حدود شصت دانش‌آموز داشت. تینا یه دختر خپل و ساکت بود. همیشه توی هر کلاسی یه آدم احمق پیدا می شه. همون بچه‌ای که همیشه تو بازی صندلی‌های موزیکال بدون صندلی باقی می مونه. همونی که همیشه واسه اینکه سربه‌سرش بذارن برچسب «محکم منو بزن» رو روی پشتش می‌چسبونن. و همونی که همیشه ته صف‌های بوسه می‌ایسته. تینا همون آدمه، نه به خاطر اینکه احمق باشه (چون نبود) و نه به خاطر اینکه خانوادهٔ عجیب‌وغریبی داشت (که داشت) اما به خاطر اینکه همیشه و هر روز فقط یک لباس برای آمدن به مدرسه می‌پوشید. من هنوز همون لباس‌ها رو به خاطر دارم. و حتی لازم نیست برای به یاد آوردنش چشمهامو ببندم. او یک روبان قرمز داشت که موهای مشکی (و واقعاً زیباش) را با آن می‌بست و یک بلوز یقه سفید که هم تابستان‌ها و هم زمستان‌ها آن را می‌پوشید و هر روز بیشتر و بیشتر به سینه‌های در حال رشدش می‌چسبید. یک دامن مشکی هم داشت که به طرز نامتناسب و بد ترکیبی تا پایین ساق پاهایش پایین آمده بود.»