
کتاب ابوالهول یخ ها
معرفی کتاب ابوالهول یخ ها
کتاب ابوالهول یخ ها (Le sphinx des glaces) با عنوان انگلیسی An Antarctic Mystery نوشته ژول ورن، ترجمه مرضیه کردبچه و رمانی ماجراجویانه است که در دریاهای جنوب و سرزمینهای یخزده میگذرد. این کتاب که گروه انتشاراتی ققنوس آن را منتشر کرده، با الهام مستقیم از داستان آرتور گوردون پیم به قلم ادگار آلن پو نوشته شده است؛ ماجرای سفر یک زمینشناس آمریکایی که از جزایر دورافتاده سوار کشتی بادبانی میشود و قدم به قلمرو ناشناختهی اقیانوس جنوبی میگذارد. دریا، توصیفهای دقیق جغرافیایی و تعلیق مداوم، رمان حاضر را به اثری پرکشمکش و پر از پرسشهای حلنشده دربارهی سفرهای قطبی و راز دستنوشتهای گمشده تبدیل کرده است. نسخهی الکترونیکی این اثر را میتوانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.
درباره کتاب ابوالهول یخ ها اثر ژول ورن
کتاب ابوالهول یخ ها یک رمان نوشته ژول ورن است که با مقدمهای صریح شروع میشود. راوی میگوید که بیشک هیچکس داستانی به نام ابوالهول یخها را باور نخواهد کرد. نویسنده از همان سطرهای نخست، مرز میان واقعیت و افسانه را مبهم میکند. ژول ورن در این کتاب شخصیت اصلی را یک آمریکایی اهل کنتیکت به نام ژئورلینگ معرفی کرده است؛ زمینشناس و معدنشناسی که برای پژوهش به مجمعالجزایر دورافتادهای در اقیانوس هند رفته و حالا بیتاب بازگشت است.
فضای رمان ابوالهول یخ ها از بندر کوچک کریسمس و یک مهمانخانه آغاز میشود؛ جایی که ژئورلینگ با مهمانخانهدار آمریکایی و سپس ناخدای مرموز کشتی بادبانی آشنا میشود. هر فصل از این رمان بخشی از جغرافیای دریاهای جنوبی، جزایر ناشناخته، وضعیت آبوهوا، شیوهی دریانوردی و روابط میان خدمهی کشتی را شرح داده است. شخصیتهایی مانند فرماندهی پرحرف، ناخدا دوم جدی و کمحرف و آشپز سیاهپوست فضای اثر را شکل میدهند.
در میانهی ابوالهول یخ ها، پیوند اثر با رمان آرتور گوردون پیم (The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket) نوشتهی ادگار آلن پو پررنگ میشود. این پیوند، ماجراجویی دریایی را به جستوجویی ادبی و معمایی دربارهی حقیقت و خیال تبدیل کرده است. رمان حاضر در دو بخش و چندین فصل و با روایت اولشخص از زاویهدید زمینشناس آمریکایی (ژئورلینگ) نوشته شده است. این کتاب ویراستهی تحریریهی انتشارات ققنوس است.
خلاصه داستان ابوالهول یخ ها
هشدار: این پاراگراف بخشهایی از داستان را فاش میکند!
ژئورلینگ، زمینشناس آمریکایی، پس از پایان تحقیقاتش در جزایر سرد و دورافتادهی کرگلن، منتظر یک کشتی برای ترک آنجاست. او در بندر کریسمس با فنیمور اتکینز، مهمانخانهدار آمریکایی، آشنا میشود و از طریق او نام کشتی بادبانیِ هالبران و ناخدایش (لن گای) را میشنود. لن گای ابتدا با سرسختی از سوارکردن هر مسافری خودداری میکند؛ چون میخواهد آزادانه مسیرش را عوض کند و به هر سو که لازم شد، برود.
گفتوگوی ژئورلینگ و لن گای دربارهی رمان آرتور گوردون پیم به قلم ادگار آلن پو، همهچیز را تغییر میدهد. ناخدا باور دارد ماجراهای آن کتاب واقعی است. او بهدنبال حل معمای ناتمامش در دریاهای قطب جنوب است. همین وسواس باعث میشود در آخرین لحظه نظرش را عوض کند و ژئورلینگ را سوار هالبران کند. از اینجا به بعد سفر کشتی از کرگلن بهسوی جزایر پرینس ادوارد و سپس تریستان داکونیا آغاز میشود؛ سفری که در ظاهر تجاری است، اما زیر پوست آن جستوجویی پنهان برای یافتن رد یک سفر گمشده و راز سرزمینهای یخزده جریان دارد.
چرا باید کتاب ابوالهول یخ ها را بخوانیم؟
رمان ابوالهول یخ ها ترکیبی از ماجراجویی دریایی، توصیفهای جغرافیایی و یک معمای ادبی است که بهطور مستقیم با رمان آرتور گوردون پیم نوشتهی ادگار آلن پو گره خورده است. این کتاب امکان همراهی با یک سفر طولانی در دریاهای جنوب، شناخت جزایر ناشناخته و تجربهی تنش میان علم، خیال و وسواس شخصی ناخدایی مرموز را فراهم کرده است.
خواندن کتاب ابوالهول یخ ها را به چه کسانی پیشنهاد میکنیم؟
ان کتاب به کسانی پیشنهاد میشود که به ادبیات داستانی قرن ۱۹ فرانسه و قالب رمان در فضای دریا، سفرهای طولانی در اقیانوسهای ناشناخته، ماجراجویی در سرزمینهای سرد و پیوند میان ادبیات و اکتشافات جغرافیایی علاقهمند هستند و از دنبالکردن معما لذت میبرند.
درباره ژول ورن
ژول ورن (Jules Verne) در سال ۱۸۲۸ در شهر نانت در فرانسه متولد شد و در ۱۹۰۵ میلادی درگذشت. او یکی از رماننویسان مشهور به شمار میآید و در طول زندگی خود حدود ۸۰ رمان یا داستان بلند نوشته است. این نویسنده آثار متعددی را تألیف کرد؛ ازجمله کتابهای «جغرافیای مصور فرانسه و مستعمراتش» (۱۸۶۸)، «تاریخ سفرهای بزرگ و جهانگردان بزرگ» (۱۸۷۸) و «کریستف کلمب» (۱۸۸۳). او همچنین نزدیک به ۱۵ نمایشنامه را بهتنهایی یا با همکاری دیگران به صحنه برد. فعالیت ادبی ژول ورن با سرودن شعر و نگارش نمایشنامه آغاز شد.
این نویسنده در سال ۱۸۴۴ در دبیرستان نانت ثبتنام کرد و آنجا علوم بلاغت و فلسفه را فراگرفت. پس از دریافت دیپلم وارد رشتهی حقوق شد و به تحصیل در این حوزه ادامه داد. ژول ورن را میتوان نویسندهای شگفتانگیز در خلق داستانهای خیالی دانست؛ کسی که با جذابیتهای بیپایان آثارش، نوعی جادوگری در روایتپردازی داشت و تا حدی نیز مانند پیشگو تصور میشد؛ زیرا توانسته بود اختراعات علمی عجیب چند دهه یا حتی یک قرن بعد را پیشبینی کند. او درعینحال انسانی متعلق به زمانهی خود بود و به پیشرفتهای علمی عصرش علاقه نشان میداد و آنها را با دقت دنبال میکرد.
شهرت ژول ورن از سالهای ۱۸۶۳ تا ۱۸۶۵ میلادی آغاز شد؛ زمانی که نخستین رمانهای مهم او منتشر شدند؛ ازجمله «پنج هفته در بالن»، «سفر به مرکز زمین» و «از زمین تا ماه». او در تخیل خود سفرهای بسیاری با کشتی انجام میداد. در فاصلهی سالهای ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۷، پس از رخدادی ناگوار که جزئیات زیادی از آن در دست نیست، کشتی تفریحی خود را فروخت و از زندگی آزاد و پر از سفر خود فاصله گرفت. پس از آن بیشتر وقت خود را به فعالیت در شورای شهر اختصاص داد. سرانجام در ۲۴ مارس ۱۹۰۵ در خانهاش در آمیئن و پس از یک زندگی پر از فرازونشیب درگذشت.
از دیگر آثار ژول ورن میتوان به کتابهای «فرزندان ناخدا گرانت» (۱۸۶۷)، «بیستهزار فرسنگ زیر دریا» (۱۸۶۹)، «دور دنیا در هشتاد روز» (۱۸۷۳)، «جزیرهی اسرارآمیز» (۱۸۷۴)، «میشل استروگف» (۱۸۷۶)، «هندوهای سیاه» (۱۸۷۷)، «ناخدای پانزدهساله» (۱۸۷۸)، «مصایب یک چینی در چین» (۱۸۷۹)، «پانصد میلیون بگوم» (۱۸۷۹)، «اشعهی سبز» (۱۸۸۲)، «کرابان لجباز» (۱۸۸۳)، «مجمعالجزایر در آتش» (۱۸۸۴)، «ماتیاس سندورف» (۱۸۸۵)، «روبور فاتح» (۱۸۸۶)، «دو سال تعطیلات» (۱۸۸۸)، «کاخ کارپاتها» (۱۸۹۲)، «جزیرهی پروانهدار» (۱۸۹۵)، «در برابر پرچم» (۱۸۹۶)، «اورنوک باشکوه» (۱۸۹۸)، «یک درام در لیونی» (۱۹۰۴) و «استاد جهان» (۱۹۰۴) اشاره کرد.
چه نسخههای دیگری از کتاب ابوالهول یخ ها در ایران منتشر شده است؟
کتاب حاضر بههمت مترجمان و نشرهای گوناگون روانهی بازار کتاب ایران شده است. فهرست زیر چاپهایی از این اثر را نشان میدهد:
- کاشفین قطب جنوب ترجمهی محمدعلی خندان، نشر اکباتان، ۱۳۶۹.
- ابوالهول یخها ترجمهی نادعلی همدانی، نشر مرکز، ۱۳۷۹.
- کاشفین قطب جنوب ترجمهی محمدعلی خندان، نشر سمیر، ۱۳۹۳.
بخشی از کتاب ابوالهول یخ ها
«از همان روز قبل دربارۀ مسئلۀ راهی شدن گفتگو کرده بودیم. وقتی به نتیجۀ قطعی رسیدیم، یک روز هم نمیبایست زدن به دلِ دریا را عقب میانداختیم. تا یک ماه دیگر ــ یا کمی بیشتر از یک ماه ــ دریانوردی در آن بخش از دریا میان مدارهای ۸۶ام تا ۷۰ام ممکن بود، یعنی در عرضهای جغرافیاییای که به طور معمول با دیوار یخ بسته میشد. سپس، اگر موفق میشدیم از آن گذر کنیم، شاید در آن سویش بخت روبهرو شدن با کشتیهای صید نهنگ را پیدا میکردیم که فصل صید را به پایان میبردند، یا ــ که میداند؟ ــ کشتیای انگلیسی، فرانسوی یا آمریکایی، که کارزار اکتشافیاش را در مرزهای اقیانوس جنوبی به پایان میرساند؟... نیمۀ مارس که میگذشت، آن نواحی دریانوردان را مانند ماهیگیران از خود میراندند، و میبایست از هر امیدی برای نجات دست میکشیدیم.»
