کتاب شوهر من

کتاب شوهر من (AuraCinque romanzi brevi) نوشته ناتالیا گینزبورگ و ترجمه زهره بهرامی است و نشر نی آن را منتشر کرده است. این مجموعه داستان کوتاه از ایتالیا روابط خانوادگی، میل به فرار از تنگنای خانه و پیچیدگی‌های عشق و ازدواج را دنبال کرده است. در یکی از داستان‌ها، دختری جوان میان خانه‌ای آشفته، خواستِ استقلال و رابطه‌هایی که مدام شکل عوض می‌کنند، با واقعیتی روبه‌رو می‌شود که مسیر زندگی او را تغییر می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب شوهر من اثر ناتالیا گینزبورگ

کتاب شوهر من (و سه داستان دیگر) به قلم ناتالیا گینزبورگ چهار داستان کوتاه را در بر گرفته که بر زندگی زنان، مناسبات خانوادگی، دلزدگی‌های پنهان و آرزوهای کوچک و بزرگ در دل زندگی عادی تمرکز کرده است. شخصیت‌های این چهار داستان در محیطی زندگی می‌کنند که فقر، بی‌حوصلگی، قضاوت اجتماعی و وابستگی‌های خانوادگی در آن حضوری دائمی دارد. نویسنده از همین موقعیت‌های ظاهراً معمولی، تنش‌هایی را بیرون می‌کشد که به‌تدریج چهره‌ی واقعی آدم‌ها را نشان می‌دهند. عنوان داستان‌های حاضر عبارت است از «جاده‌ای که به شهر می‌رود»، «فقدان»، «شوهر من» و «برج قوس».

مجموعه داستان شوهر من شبکه‌ای از رابطه‌ها را پیش چشم می‌گذارد؛ رابطه‌ی خواهرها، مادر و فرزندان، مردان جوانی که تصویری متفاوت از آینده دارند و زنانی که میان خواستن و ناچاربودن گیر افتاده‌اند. در داستان «جاده‌ای که به شهر می‌رود» راوی جوانی را می‌بینیم که از خانه‌ی شلوغ و فرساینده‌ی خود بیزار است و شهر را به‌عنوان جایی برای رهایی، خیال‌پردازی و تغییر می‌بیند، اما هرچه جلوتر می‌رود، روشن می‌شود که شهر هم قرار نیست همه‌چیز را نجات دهد و رابطه‌ها در آنجا هم به همان اندازه پیچیده، ناپایدار و دردسرسازند.

کتاب شوهر من از نظر حال‌وهوا اثری است که تلخی و طنز را کنار هم نگه می‌دارد. جمله‌ها اغلب کوتاهند و اتفاق‌ها بدون پیرایه‌ی زیاد پیش می‌روند، اما زیر این سادگی، لایه‌ای از اضطراب، حسرت و سرگشتگی دیده می‌شود. آدم‌های این چهار داستان مدام از عشق، ازدواج، پول، آبرو و آینده حرف می‌زنند، ولی کمتر کسی واقعاً می‌داند چه می‌خواهد. این تردید مداوم، اثر حاضر را به تصویری زنده از زندگی در میان فشار خانواده، میل شخصی و داوری دیگران تبدیل کرده است.

خلاصه داستان شوهر من

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از یکی از داستان‌ها را فاش می‌کند!
راویِ جوان در خانه‌ای پرتنش و خسته‌کننده زندگی می‌کند و مدام در فکر بیرون‌رفتن از این مکان است. رفت‌وآمد به شهر، آشنایی با جولیو و نزدیکی عاطفی با نینی، او را میان چند خواسته و چند تصویر متفاوت از آینده قرار می‌دهد. در خانه، مادر خشمگین و فرسوده است. پدر سخت‌گیر و عصبی است و خواهرش (آزالئا) نیز درگیر زندگی آشفته‌ی خودش است. راوی در میانه‌ی این آشوب هم به ازدواج به‌عنوان راه نجات فکر می‌کند و هم کم‌کم با واقعیت تلخ وابستگی، فریب و بی‌ثباتی رابطه‌ها روبه‌رو می‌شود. داستان مسیر بلوغ اجباری او را در برخورد با عشق، آبرو، خانواده و ترس از آینده دنبال می‌کند.

چرا باید کتاب شوهر من را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب شوهر من را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این مجموعه داستان تصویری از تنش‌های خانوادگی و فشارهای پنهان در زندگی روزمره ارائه می‌دهد.
• خواندن این اثر کمک می‌کند رابطه‌ی میان عشق، ازدواج، وابستگی مالی و قضاوت اجتماعی بهتر دیده شود.
• شخصیت‌ها در این کتاب یک‌دست و قابل‌پیش‌بینی نیستند و همین موضوع، فهم پیچیدگی رفتارشان را جذاب‌تر می‌کند.
• اثر از دل جزئیات ساده‌ی خانه، خیابان و گفت‌وگوهای معمولی، بحران‌های عاطفی بزرگ‌تری را آشکار می‌کند.

خواندن کتاب شوهر من را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب شوهر من به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• دوستداران داستان‌های کوتاه ایتالیایی که در قرن ۲۰ میلادی نوشته شده‌اند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی که بر زندگی زنان و محدودیت‌های خانوادگی تمرکز دارند.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی پیوند میان عشق، ازدواج، آبرو و فشار اجتماعی بیشتر بخوانند.
• مخاطبانی که به فضاهای تلخ و درعین‌حال آمیخته با طنز ظریف علاقه دارند.
• خوانندگانی که دوست دارند تغییرات درونی یک شخصیت جوان را در برخورد با انتخاب‌های دشوار دنبال کنند.

درباره ناتالیا گینزبورگ

ناتالیا گینزبورگ (Natalia Ginzburg) در سال ۱۹۱۶ در ایتالیا متولد شد و در سال ۱۹۹۱ چشم از جهان فروبست. او بخش عمده‌ی دوران کودکی خود را در شهر تورین سپری کرد. از همان سال‌های کودکی به شعرگفتن علاقه نشان داد، اما استعدادش در داستان‌نویسی نمود بیشتری پیدا کرد. در ۱۷سالگی توانست داستان‌های کوتاه خود را در مجله‌ی Solaria به چاپ برساند. در نوشته‌ها و آثار خود به موضوعاتی چون روابط خانوادگی، فلسفه و سیاست پرداخت. تقریباً تمامی آثار او شامل رمان‌ها، داستان‌ها و مقالاتش به زبان انگلیسی ترجمه شده‌اند. او تحت‌تأثیر خانواده و همسرش به عرصه‌ی سیاست گرایش پیدا کرد؛ به همین دلیل آثارش را بازتابی از رخدادهای زمانه‌اش دانسته‌اند.

سادگی یکی از ویژگی‌های برجسته‌ی داستان‌های ناتالیا گینزبورگ به شمار می‌رود. او از اغراق و بزرگ‌نمایی پرهیز می‌کرد. مخاطبان آثارش او را نویسنده‌ای وقایع‌نگار و دقیق می‌دانند که نثرش سرشار از صدا، حرکت و فراز و فرود است. همچنین این نویسنده علاقه‌ی بسیاری به استفاده از واژه‌های ساده و تکرار هدفمند کلمات داشت و گفته شده است که به‌شکلی شگفت‌انگیز و مبهم، اثری عمیقاً شاعرانه بر خواننده بر جای می‌گذاشت. ازجمله آثار ناتالیا گینزبورگ می‌توان به نمایشنامه‌ی «آگهی»، مجموعه جستار ادبی «فضیلت‌های ناچیز» و کتاب‌های «شوهر من»، «این چنین بود»، «والنتینو»، «نجواهای شبانه» و «دیروزهای ما» اشاره کرد.

جوایز و افتخارات نویسنده

ناتالیا گینزبورگ در سال‌های مختلف افتخارات و جوایز زیر را دریافت کرد:

۱۹۵۲: جایزه‌ی بین‌المللی ویلون برای کتاب «تمام دیروزهای ما»

۱۹۶۳: جایزه‌ی استرگا برای کتاب «واژگان خانوادگی»

۱۹۸۴: جایزه‌ی باگوتا برای کتاب «خانواده‌ی مانزونی»

۱۹۹۱: عضویت افتخاری خارجی در آکادمی هنرها و علوم آمریکا (American Academy of Arts and Sciences)

بخشی از کتاب شوهر من

«بیست‌وپنج سالم بود که ازدواج کردم. مدت‌ها می‌شد که آرزو داشتم ازدواج کنم، و اغلب با حس افسردگی دلسردکننده‌ای فکر می‌کردم شانس زیادی در این مورد ندارم. هم از پدر یتیم بودم و هم از مادر، و با خاله پیر و خواهرم در شهرستان زندگی می‌کردم. زندگی‌مان یکنواخت بود و جز تمیز کردن خانه و گلدوزی رومیزی‌های بزرگی که بعدا نمی‌دانستیم با آن‌ها چه کار کنیم مشغولیت خاصی نداشتیم. خانم‌هایی هم برای دید و بازدید می‌آمدند آن‌جا و مدتی باهاشان درباره آن رومیزی‌ها حرف می‌زدیم.

مردی که از من تقاضای ازدواج کرد اتفاقی آمد پیش‌مان. خیال داشت مزرعه‌ای را بخرد که متعلق به خاله‌ام بود. نمی‌دانم چطور از وجود این مزرعه باخبر شده بود. پزشک محلی دهکده کوچکی بود در حومه شهر. اما در نوع خودش به حد کافی ثروتمند بود. با اتومبیل آمده بود و از آن‌جایی که باران می‌بارید خاله‌ام گفت برای ناهار بماند. چندین بار دیگر هم آمد و بالاخره از من خواست زنش بشوم. برایش توضیح دادم که من ثروتمند نیستم. اما گفت برای او این موضوع اهمیتی ندارد.»