کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب)

کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب) نوشته‌ی اکهارت تول با ترجمه‌ی حمیده رستمی اثری است که به موضوع نَفس، آگاهی و معنای عمیق‌تر زندگی می‌پردازد. این کتاب که نشر لیوسا آن را منتشر کرده است، نسخه‌ای خلاصه‌شده از ایده‌های اصلی تول درباره‌ی رنج انسان، نقش ذهن و منیت، و امکان دگرگونی فردی و جمعی ارائه می‌دهد. در جهانی نو (خلاصه کتاب) خواننده با مفاهیمی مثل مایا، دوکا، گناه به‌معنای خطا رفتن از هدف، و تمایز میان هدف درونی و بیرونی زندگی روبه‌رو می‌شود. این اثر بر لحظه‌ی حال، حضور، پذیرش و خشنودی به‌عنوان راهی برای رهایی از چرخه‌ی خشونت و نارضایتی تأکید کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب)

کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب) اثری از اکهارت تول است که در قالب یک میکروبوک، ایده‌های محوری نویسنده درباره‌ی نَفس، رنج و تحول آگاهی را فشرده و منظم کنار هم قرار داده است. در این کتاب، تول با تکیه‌بر مثال‌های تاریخی، دینی و روزمره نشان داده است که چگونه ذهن خودمحور و نَفسِ تقویت‌شده، ریشه‌ی خشونت، حرص، تخریب محیط‌زیست و احساس نارضایتی مداوم در زندگی فردی و جمعی است. کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب) از مفاهیم ادیان و سنت‌های مختلف مثل مایا در آیین هندو، دوکا در بودیسم و معنای گناه در مسیحیت کمک گرفته تا نشان دهد رنج و «خطا رفتن از هدف» چگونه به ساختار ذهنی انسان گره خورده است. در ادامه‌ی کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب)، نویسنده توضیح داده است که چرا دین و ایدئولوژی‌های سیاسی، از کمونیسم تا نظام‌های مذهبی، نتوانسته‌اند خشونت و جنون جمعی را درمان کنند؛ چون خودِ انسانِ ناآگاه و گرفتار نَفس، همان ابزار اجرای این تعالیم است. سپس کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب) به‌سراغ تعریف نَفس به‌عنوان ساختاری ذهنی و داستانی می‌رود که فرد درباره‌ی «من» برای خود می‌سازد و نشان می‌دهد چگونه همذات‌پنداری با این ساختار، انسان را از حضور در لحظه‌ی حال و تجربه‌ی شادی درونی دور می‌کند. در بخش‌های بعدی، کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب) به موضوعاتی مثل چسبیدن به درد گذشته، الهام از طبیعت (مثلاً رفتار اردک‌ها)، تمایز هدف درونی و بیرونی زندگی، و نقش پذیرش و خشنودی در رسیدن به نوعی زندگی روشن‌بینانه و آرام پرداخته است.

خلاصه کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب)

کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب) بر این ایده استوار است که ریشه‌ی رنج فردی و جمعی در نَفسِ خودمحور و ذهنی است که انسان با آن همذات‌پنداری کرده است. این نَفس با چسبیدن به گذشته، نگرانی از آینده، تعریف هویت بر اساس دارایی، نقش اجتماعی و موفقیت، و نشخوار مداوم رنج‌ها، چرخه‌ای از خشونت، حرص و نارضایتی می‌سازد. نویسنده نشان داده است که ادیان و ایدئولوژی‌ها، وقتی از درون آگاهی‌نیافته اجرا شوند، خود به بخشی از مشکل تبدیل می‌شوند. پیام اصلی جهانی نو (خلاصه کتاب) این است که با شناخت ماهیت نَفس، فاصله‌گرفتن از جریان افکار، تمرکز بر لحظه‌ی حال، پذیرش شرایط و پرورش خشنودی درونی، می‌توان به تغییری در سطح آگاهی رسید که هم زندگی فردی را آرام‌تر و شادتر کند و هم امکان دگرگونی در مقیاس جمعی را فراهم آورد.

چرا باید کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب) را بخوانیم؟

کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب) تصویری فشرده و روشن از این ارائه می‌دهد که چگونه نَفس و ذهنِ ناآگاه، رنج و خشونت را بازتولید می‌کند و چه‌طور می‌توان با تغییر کیفیت آگاهی، نه‌تنها احساس درونی بلکه نوع حضور در جهان را عوض کرد. این کتاب میان مفاهیم معنوی، تجربه‌ی روزمره و پرسش از هدف زندگی پلی ساده و قابل‌دنبال‌کردن زده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب) به کسانی پیشنهاد می‌شود که درگیر اضطراب، نشخوار فکری، احساس پوچی یا خشم مزمن هستند، به مباحث آگاهی، معنویت و روان انسان علاقه دارند یا به‌دنبال نگاهی عمیق‌تر به ریشه‌ی رنج‌های فردی و جمعی و نسبت آن با نَفس و ذهن‌اند.

بخشی از کتاب جهانی نو (خلاصه کتاب)

«نکتهٔ سوم: برای مبارزه با نیروهای مخرب درونی‌مان باید بدانیم نَفس ماست که این نیروها را تغذیه و تقویت می‌کند همذات‌پنداری با نَفس ما را در مواجهه با افکار و احساسات و خواسته‌هایمان در ارتباط با هر چه بیرون از وجودمان هست، دچار مشکل می‌کند و به درک و برداشت نادرست ما از دنیا تداوم می‌بخشد. دیگر وقتش رسیده از یکی دانستن خودمان با نَفس و منیت‌مان و همذات‌پنداری با آن دست برداریم و آن را نادیده بگیریم. مشکل ما با نَفس این است که ما را فریب می‌دهد تا خیال کنیم شناختن خودمان با مطلع بودن از حال‌وروزمان یکی است. دنیای امروز از نَفس تغذیه می‌کند. ما همچنان در این خیال واهی به‌سر می‌بریم که هویت‌مان را دستاوردها، پیشینه و مال‌واموالمان تعیین می‌کند. درهرحال رها کردن نَفس و منیت فراتر از صرفاً دست کشیدن از وابستگی به اقلام مادی است. درعین‌حال مستلزم این است که تشخیص دهیم آنچه در مقام خود- «من» یا جریانی از خودآگاهی که احساس، فکر و اظهار عقیده می‌کند- واقعیت وجودی ما نیست. خود- یا نَفس- ساختاری ذهنی است؛ داستانی است که ما دربارهٔ اینکه کیستیم و چیستیم به خودمان می‌گوییم. «منِ» واقعی آن است که می‌تواند از بیرون به تماشای این جریان خودآگاهی بایستد. دست کشیدن از نَفس کار راحتی نیست، اما ضروری است چون نَفس منبع احساس ناخشنودی، ناامنی و تشویش و اضطراب است.»